آفتاب نو فردا

این مستأجر دراز شیب

2010-10-05T12:13:00.000-07:00

بسمه تعالی

این حقوق بشر کجاست که به داد من نمیرسد؟ ! آیا اصلا چنین نهادی وجود دارد؟

ایده و تفکر فارسیسم هاشمی رفسنجانی باید با همراهی دینی و ملی همه ی احاد ملت برچیده شود و رهبری را باید از مخمصه ی باند هاشمی نجات داد و هاشمی را محاکمه و به مجازات اعمالش رساند.

در وضعیت بسیار بد اقتصادی هستم که اگر خیلی زود کمکم نکنید هیچ راهی جز خودکشی برایم باقی نمانده است. این قابل تحمل نیست که مدام توطئه شود که از یکطرف مجبور به نوشتن و انتقاد از خودشان بشوم و از طرف دیگر تعهد بگیرند که انتقاد نکنم و همینطور این روش مدام تکرار بشود که البته در طول سالیان دراز به یک عادت تبدیل شده است. اینگونه بازی ناجوانمردانه که هیچ نوع قواعد بازی خود را رعایت نمیکنند که چیزی جز بازنده بودن خودشان نیست بطور حتم آخرش به خودکشی ختم می شود.

اینکه برای ضربه وارد ساختن بر من خصوصا نوع اقتصادی آن و برای اینکه آن را نامحسوس ساخته باشند حاضرند که یک ملت را متضرر بسازند که طرح تهدیدآمیز هدفمندی یارانه ها و عدم برقراری نظام هماهنگ حقوق نمونه هایی از آن است. اما بدانند که بعد از من هرچه قدر هم که توبه پذیر و مردم دار باشند کوچکتری نتیجه ای نخواهند گرفت و اگر زنده باشم خواهیم دید که فقط خود را نابود خواهند ساخت.

روز چهارشبه مورخ 7/7/89 طبق دعوت قبلی به حراست اداره ی آموزش و پرورش ناحیه یک ارومیه مراجعه نمودم و در محل سالن جلسه ی آن اداره توسط دو تن از کارشناسان امنیتی در فضای رعب و وحشت تحت فشار در زمینه ی افشاگری سال ۷۵ در ترکیه، بازجویی شدم و ضمن بازجویی که تعهد گرفتند که تکرار نشود مرا با خودشان به سازمان اطلاعات و امنیت مبردند که در محوطه ی ادراره ی متبوعه ام در یک فرصت مناسب از دیوار بالا رفته و فرار کردم. بازجویی که در جو رعب و وحشت انجام گیرد اقرارگیری جبری و فاقد اعتبار می باشد که در ضمن آن هرگز تقاضای بازنشستگی نخوام کرد. اکنون من از روز سه شنبه 13/7/89 در شرایط آوارگی و فراری و بلاتکلیف و بی پولی در وضعیت فوق العاده و بسیار بدی قرار گرفته ام و از روی ناچاری و بی پولی به منزل باز گشته ام و خود را در خانه زندانی کرده ام و نمیدانم چه اتفاقی خواهد افتاد، درحالیکه اکنون من فقط مبلغ سی و پنج هزار تومان دارم که تمام دارایی ام است. بنابراین به کمک خیلی فوری مالی و سیاسی از سوی آزادی خواهان و مجامع بین المللی و حقوق بشری نیاز دارم. به همین منظور برای هرگونه کمک مالی برای امرار و معاش روزمره شماره حساب اینجانب در ذیل اعلام میشود.

اما راه نجات برای هاشمی این مستأجر دراز شیب و خاندان ایشان نیست؛ این را خودش خواست مگر اینکه خود را از توهم و از هاشیه دور بسازد و تن به عقل و معقولات دهد و از قدرت کنار برود. من مرگ ناخواسته را می پذیرم اما ناحق و احمق نیستم که خود را قربانی یک بد ذات و متوهم بکنم. امروز من با تمام دارایی سی و پنج هزار تومان خود در شرایط مرگ قرار گرفته ام و اکنون روزی خود را در خانه ی اجاره ای با یک قرص نان بربری میگذرانم که این نهایت ظلم و جنایتکاری قدرت پنهان و حاکمیت ایشان است. چراکه سیاست های جهنمی خط و مشی قدرتهای پنهان و حاکمیت آنان است.

ایشان کور است و مدام از شیب تا به قعر آن سر می خورد و نمیداند که چه کج روی را دنبال میکنند که نمیداند چه جریان خونین داخلی را رقم میزند که جنگ ثمره ی توهم آن خواهد بود که از ابتدای انقلاب فکر کردند که تنها راه انسجام و تحکیم باند قدرت و انقلاب مظلوم نمایی و ادامه ی جنگ است که اکنون که بقای خود را در دستگیری های گسترده و کور و اعدام های غیر قابل تصور می بینند. آیا با ادامه ی جنگ عراق را می خواستن فتح بکنند؟ که چی بشود؟

از همان ابتدا که رجایی را دیدم که ژست فقر بخود گرفت و در سخنرانی مقر سازمان ملل متحد زخم پاهای برهنه را به حاضران جلسه نشان داد، با ناباوری کنار آمدم که یکعده فریبکار و حساس عقده ای و کینه جو حاکم بر کشور است؛ و آینده ی خوبی را برای کشور پیش بینی نکردم. چون اعتقادم این بود که انسان تا نخواهد اصل آدمیت انسانی خود باشد هرگز نمی تواند اراده و همت راست و حقیقی در مدیریت های جامعه داشته باشد بلکه نقش آفرینی او فریبکاری بیش نخواهد بود.

دفاع به اصطلاح مقدس با اصول و تنوره های حقیقی از سوی هدایت کنندگان آن می توانست بی ادعا و حرفه ای جریان بیابد که بدون شک اضطراب و نگرانی ها کاذب رنگ می باخت، اعتماد به نفس قوی و حرفه ای پیدا میشد و از همان ابتدای جنگ پیروزی از جهت حقیقی بدست می آمد و حکومت و جامعه رنگ و جهت دیگری می یافت؛ رنگ و ماهیت حقیقی و اجماع و مصمم به تحول و رشد که حکومت به دست عده ای خودخواه و دروغ پرداز بی اصلیت نمی افتاد و مالکیت کشور بنام آن عده ثبت نمی شد. به علت آنکه دین و هستی از ضمیر بینش نبود. بلکه از مشغله های تفکر فارسیسمی، سنت تقلید و ابزار شد و افکار خوابید و حقیقت ها در جوّ مه آلود همچنان صبور در انتظار ابر روبی و روشنایی بماند؛ علت چیزی شد که ملت در اعتماد خود سرش را زیر برف کرد و شکار گرگ بیابانی شد و دین افیون جوامع بشری شناخته شد.

نه مظلوم نمایی دولتمردان حکومتی ابتدای انقلاب و نه بازیهای هاشمی سیاست درست و پیش رونده ای بود و نه اقتدارگرایی استبداد بی در و پیکر کنونی ماهیت انقلابی است و نه راه صلاح و بقای انقلاب می باشد. بلکه حق و حقیقت انسان بودن و اندیشه و دانش انسانی تنها نیروی بالقوه برای دست آوردهای حقوقی وحقیقی زمینه ها است.

من در آخرین رمق های خود بر دولتمردان، آخرین هشدار را میدهم که خود را قربانی بازی و توهم هاشمی نکنند. چراکه هاشمی یک مهره ی سوخته ای است که تواسته است با ایده ی فارسیسم دروغین خود احمدی نژاد را بفریبد و قربانی خود کند که در عرصه ی دشت وسیع و تاریک طبل جنگ می نوازد و خود را مورد تمسخر تاریخ بشریت قرار می دهد و اصطلاحا حاکمان انقلاب نمیدانند که قومیت ها بر ایرانیت و اسلامیت خود افتخار میکنند و هرگز به زیبایی طبیعت دینی و ملی خود خیانت نمیکنند و از آن در همه حال دفاع میکنند. اتفاقا این زمینه ی قربانی آقای احمدی نژاد در بازجویی اخیر از اینجانب البته شفاها به عنوان توهین به ایشان نه به هاشمی آمد که ایشان را چرا دیکتاتور خطاب کرده ام.

هیچ چیز درست تر از پذیرفتن حق و حقیقت برای آدمی و دولتمردان نیست و من می خواهم که غیرت دینی و ملی و شرف انسانی خود را زنده بسازند که حقیقت آن آزادی حق و حقیقت قدرت است و خود را کور ننمایند که قعر آن باطلاق و حقیقت هلاکت است. والسلام

شماره: 103185650006 سیبا حساب بانک ملی بنام میررستم فاخری

استمداد از خدا

2010-09-27T03:09:00.000-07:00

بسمه تعالی

دیروز یکشنبه مورخ4/7/89 که ظهر از مدرسه بازگشتم حدود بین ساعت 3 تا 4 بعد از ظهر مدیر مدرسه مجددا به تلفن همراهم زنگ زد که فردا یعنی امروز دوشنبه حتما به حراست مراجعه کنم. من چه گناهی کرده ام که چون توپ فوتبال قربانی بازی دو جناح فرمایشی و موازی کاری چپ و راست هاشمی باشم؟

بنابراین تا زمانی که مشکل بین من و هاشمی حل نشده است از رفتن به مدرسه امتناع میکنم.

حراست جای حل مشکلات سلیقه های سیاسی نیست بلکه جای رسیدگی به جرایم سیاسی عدم التزام به نظام است. و یا حل مشکلات با بیمار ساختن نیست. اما آنچه مشکلات اساسی را حل می کند پذیرفتن حق و حقیقت های سیاسی و مکتبی است که چیزی جز ارج نهادن به انسان و انسانیت نیست. نمی شود یک جامعه را از هم تفکیک و تفکر وسواس یکعده خواص را حاکم بر جامعه ای ساخت که از قومیت ها و فرهنگ ها و دین و مذاهب مختلف تشکیل شده است. اسلام همواره عام و توحید و انسانیت را در نظر میگیرد و صدور انقلاب با ارج نهادن به عام مردم میسرتر و مفیدتر است. من در جو مسمومیت فضای سیاسی همواره خودم را فرا راه اعتماد سازی داخلی و بین المللی و سازندگی میدانم.

معضل سیاست ملی

2010-08-23T03:14:00.000-07:00

بسمه تعالی

هشدار میدهم از رجز خوانی های احمدی نژاد با کش و قوس مسئله ی غنی سازی اورانیوم زمینه ی جنگ و صلح زرگری فراهم نسازند و فرایند حقیقی را دنبال کنند. چراکه از غیر قابل اعتماد بودن حاکمیت، نه پذیرش توقف سایت غنی سازی اورانیم پیروزی است و نه غرور ملی آن را می پذیرد. این معضل سیاسی با جنگ و گریز یا صلح و حدیث حل نمیشود. بلکه با خیز و شور پدیده ای حق و آگاه میسر است که سرآغاز تحولات سیاست ملی و بین المللی آن است.

همیشه اعتقادم بر این بوده است که تاریخ تکرار ندارد بلکه آنچه روی میدهد پیشرفت و تکامل است که به تکرار شباهت دارد. چراکه هستی با حقایق خود از مبداء تا مبداء جریان است و زمان به گذشته بازگشت ندارد. پیشرفت و تکامل بشر و هستی یک امر اجتناب ناپذیر است که رکورد ندارد بلکه یک مدار بالفعل, جریان طبیعی متناوب هستی تا به انتهای هستی است.

نوروز سال 77 با دکتر ابراهیم یزدی دیداری داشتم که گفتگویی کوتاه بین ما انجام گرفت روز بعد، روزنامه ی صبح امروز از قول دکتر ابراهیم یزدی مطلبی را تیتر زد که برداشت و نظر جناب دکتر یزدی از مصاحبت کوتاه بین ما بود و در آن تیتر ایشان فرمودند: << جامعه ی ما آبستن است، آبستن حادثه ای بررگ؛ کودکی می خواهد متولد شود که به چپ و راست ارج نهد، ولی حاکمیت با غوغاسالاری مانع از فارغ جامعه است >>

غوغاسالاری که از باطن امر با دادگاه کرباسچی در بایکوت اینجانب و انحراف افکار عمومی آغاز شد و به قتل های زنجیره ای رسید بعد از 12 سال، جامعه هنوز با سوز درد انتظار فارغ است که تجلی اراده ای حق، با بست حقیقی رخ نماید و ماهیت ابعاد متضاد هستی را از بافت اندیشه و حقیقت جویی ارج نهد و سیاست راست و درست را گل شود.

آنهایی که ظلم کردند که امام زمان (ع) را ظهور دهند در واقع ظلم کردند که همان کودک متولد نیابد. ولی این کودک اگر حقیقت داشته باشد علی رغم تلاش ها متولد خواهد شد. زیراکه به طبع قاعده ی هستی، حق و حقیقت را تقدیر است متولد شود. برای اینکه هستی و شعور طبیعت آن و حیات بشر با حق و حقیقت خداوند از مبدأ تا مبدأ بقا و دوام است نه با مشق و ایراد.

اما حقیقت جنبش سبز تولید من و ثمره ی مظلومیت ها و حقانیت های من است و هیچکس با هیچ بهانه و قدرتی قادر نیست آن را مصادره نماید و یا به شکست برساند چه آن کودک باشم یا نباشم؛ برغم ناتوانی هایی ام تنها و بی کس در احقاق حق به مناظره با کج اندیشان برخواسته ام و آمده ام حماقت و سیاست را با اراده و نظر ملی دگرگون سازم و روح تازه بر جامعه بدمم، روح آزادی و دموکراتیک مبتنی بر طبیعت هستی و توحیدی آن و بیداری تا جاییکه همت و اندیشه ی انسانی، اجتماعی و علمی و مسئولیتهای فنی جامعه و امنیت و آرامش آن را فراهم شود و کشور در مجاری حقوقی و حقیقی و بین المللی در شرایط بهتر و پیش رونده قرار بیابد و از تمهیدات حق و حقیقت، مدیریت و سیاست را دنبال کند.

استبداد و مسمومیت فضای سیاست ملی جامعه هیچ وقت به درستی و راستی نتیجه بخش نبوده و نخواهد بود. مسمویت فضای سیاسی جامعه نیز بر هیچکس قابل قبول و تحمل نیست. یعنی اینکه تا وقتیکه قانون و سیاست مبتنی بر حق و حقیقت بر دار حکومت و جامعه رسوخ نیابد و ریشه ندواند جامعه راست و درست ساخته نخواهد شد؛ راست و درست این است که حق و حقیقت را پذیرفت و صعود کرد. این تنها چیزی است که می توان از آن پیشرفت یاد کرد.

متأسفانه تئوری های سیاست جاری کشور خواه و ناخواه با پدیده ای نا متوازن با قدرت رند گره خورده است که حق و حقیقتی جز آن نیست به شکست نیانجامد و این پدیده متأسفانه جز من نیست که پا به عرصه نهد. هشدار می دهم عده ای متمطع و سیاست زده فریب بازیهای خواب هاشمی را نخورند و خود و کشور را گرفتار باتلاق ایشان نسازند. اعتماد به نفس سیاسی و حقیقی را باید با نگاه نیک به آینده بدست آورد که مدیری آزاد، جوانمرد، شجاع و امید بخش بود.

چراکه می شود حدث زد آقای رفسنجانی چرا فرزند خود مهدی هاشمی را به لندن فراری داد است. وی در اوج قدرت با آلوده کردن مدیران با نفوذ و ارکان قدرت به غارت و چپاول ثروت ملی از دوران جمهوریت خود به اتحاد و انسجام کاذب برای خود دست زده است و فرزند خود را تهدید بالقوه و اخاذی از مدیران، از کشور خارج ساخته و فقط منافع شخصی خود را دنبال می کند.

اما ظاهراً حمایتهای مداوم رهبری از هاشمی و عدم واکنش روشن به نامه ی مشهور ایشان و سخنان وی در مشهد قابل تأمل است و از عامل تشدید مسمومیت فضای سیاسی جامعه می باشد. آنچه را که رهبری اولین بار در پی بیانیه ی ویژه ی اینجانب با عنوان << جذب اکثریت و دفع اقلیت >> پیش کشیدند و ادامه دادند: << چیزى را که اعتقاد ماست، اعمال می‌کنیم >> هر دو مطلب بگونه ای ابهام آمیز در علیه خود و حمایت از هاشمی بود. بدنبال انتخابات نیز که فرمودند: << نظر من به نظز احمدی نژاد نزدیک است >> ابهام است. برای اینکه این یکجانبه پذیرفتن آمریت حوادث ناگوار انتخابات است که دور از عقل و منطق می باشد. از طرفی نیز بیان آن دال بر عدم بیطرفی ایشان در انتخابات است و این نیز دور از شأن یک رهبر است. نتیجه اینکه رهبری چیزی جز سپر بلا و جنایتهای هاشمی و پروژکتور از باطن تومور بدخیم ( هاشمی ) نیست و باید که ایشان و سیاست را از چنگ دژخیم که به چیزی جز جنایت نمی اندیشد رها ساخت.

جناب هاشمی باید شفاف سازی کنند و پاسخگوی ابهامات و ظن هایی باشند که به ذهن ها خطور میکند. از جمله اینکه بعد از وفات رهبر انقلاب فرماندهی کل قوا که جناب هاشمی بودند آیا به دو صورت ظاهر و باطن تقسیم احتمالی قدرت نکرده اند؟ آیا هاشمی تنها کس نبود که چند دقیقه پیش از انفجار ساختمان حزب جمهوری اسلامی از آن خارج شد؟ آیا این هاشمی نیست که اصلی ترین پست های کلیدی را به تنهایی یدک می کشد و سران ارکان قدرت را کنترل میکند؟

جناب هاشمی به رغم اینکه به هاشیه رانده شده اند و داغ زخم ایده ی ریاست جمهوری مادام العمرخود را از من به دل دارند ضمن حفظ پستهای کلیدی هر از چندگاهی با خاطرات نامربوط و عوام فریب اعلام حضور میکند و با زیرکی حرفه ای بهانه میسازد که اگر آقا اجاره دهند به قم می رود. ایشان پیش تر نیز که احساس خطر کرده بود در مشهد گفت: << اگر مردم ما را نخواهند ما می رویم >> و همانجا نیز سیاسی با شیطنت بی سابقه سپاه را عامل حوادث بعد از انتخابات معرفی کرد.

این کنش مغرضانه هاشمی گویای دستپاچگی و باخت ایشان در سیاست و منحصر به فرد بودن وی در پشت صحنه در تئوری پردازی و سیاستگزاری در بهانه ای فارسیسم در غفای جامعه است که نمی تواند پرده بر مثلث حماقتها و جنایتهای ایشان و جنتی ها باشد. آنچه که موضوعیت آنجناب را بیشتر جلب توجه می سازد، مرد بحران بودن او و هاشیه سازی از رهبری است که از مکتب روباه پیر انگلیس درس گرفته و رنگ باخته است ولی نمیتوانید به تاریخ خود خواهانه به پیوندد.

آقای هاشمی با هاشیه ی امن خود قطعاً سیاست و جامعه را به سخره گرفته است؛ ضمن اینکه اصل نظام و جامعه را بنام دیگر مخاطره آمیز و تهدید می سازد از یکطرف به دنبال بازیگر شطرنج سیاسی است که غوغا سالاری را با اعدام ها و دستگیری ها ی گسترده در موازات با رونمایی دست آوردهای نظامی برغم خواست اینجانب در جلب نظر، کش و قوس بدهد و به عنوان مرد بحران حضور مجدد را در عرصه های سیاست تشدید بسازد و هنر آفرینی کند و از طرف دیگر بنای تشدید بحرانهای تندتر را در سر می پروراند که از آب گل آلود، خاندان خود و امپراتوری ثروت خود را مصون بسارد.

ولی آقای هاشمی قطعاً به فراری شدن فرزند خود دلخوش نباشند. بدانند که تدارکات آنجناب در رابطه با سناریویی که در لبنان از آن با تهدید تند یاد کرد چه در اخاذی از ارکان قدرت وچه در انحراف آمریت جنایتها از پدر بسوی رهبری، هیچگونه ارزش و اعتبار کاربرد از سوی آنجناب بسود هاشمی ها ندارد. آنچه دارای ارزش و اعتبار از فهم و آگاهی از آن است، روابط بین مواضع متناقض ایشان و نمایش فراری است که انجام گرفت.

اشتباه و بی راهه است که اگر بین سران اصلاح طلب و اصول گرا تفاوت و اختلاف قائل شد. همه بازیگران مستند ساز موازی کار هستند که لانه ی تار عنکبوتی آن و فتنه ها و هاشیه زدن ملت در کنج مجمع تشخیص مصلحت نظام تنیده و مدارات خط فکری پلید آن ساخته شده است.

آنچه که جامعه ی سیاسی ایران را فرا گرفته است ایدئولوژی نیست، دینی نیست، انقلابی نیست، انسانی نیست، اجتماعی نیست بلکه نتیجه ی تند کجروی پیشرفته ای است که ابتدا با عقده و تنگ نظری غرور آور غلط شروع شد و به چپاول و غارت ثروت ملی انجامید که در شتاب تند جریان، مستانه به محور خود میچرخند و پرت میشوند به مشکل و زحمت می افتند و بیشتر خودشان آزار می بینند. چنان حالیکه مصباح یزدی گفت: اگر قرار باشد برویم همه چیز را خراب میکنیم.

همین است که ملت را از دست دادند در واقع مدیریت و حقیقت را از دست دادند. این همان خطر بزرگ بود که از منتقدین بارها تأکید بود که از دست دادن ملت تهدید و هشدار است. بدون شک بحران سیاسی جامعه اگر با راستی و درستی اندیشه و عمل، چاره اندیشی نشود جامعه دچار آسیب و مشکل جدی خواهد بود که چیزی مثل جبران ناپذیر بودن آن باشد.

هشدار می دهم راه درست و پیش رفت سیاست ملی و روابط بین المللی در پدیده ای حق و حقیقت می تواند باشد که از آگاهی و روشن بینی مهملات را دور بریزد و جنگ و گریز ضد بشری را مذموم و بی اعتبار بسازد و به آنچه که حقیقی و شایسته است بپردازد. بر این اساس اینجانب در روند حقیقت جنبش سبز به عنوان آخرین راهکار و تلاش ملت را به همراهی در موفقیت حقیقت جنبش فرا می خوانم. طبعاً عواقب هر امر ناخواسته متوجه وجدان است و بهتر است پیش تر احساس مسئولیت کرد و آینده را نیک دید.

انسان به استمداد طلبی از خداوند متعال، وزین است و ستایش و شکرگزار خداوند بی نیاز، استعداد فرهنگ متعالی است و زمانی درست و پسندیده است که زندگی روزمره بر اساس هوش، حق و حقیقت و مستعد جوانمردی و استعداد پروری و طبیعت دوستی هموار بوده باشد.

روشن است که دنیا با تنوع ملیت ها، قومیت ها، فرهنگ ها، نسل ها و رنگ ها ماهیت دنیا را دارد و هیچکس و هیچ چیز نسبت بر دیگری برتری ندارد. بنابراین گفتگوی فرهنگ ها و تمدن ها از حسن نیت حکومت ها و سیاستگراران جوامع بشری می تواند آغازی برای پایان همه ی آن چیزهایی باشد که با طبیعت هستی و قواعد آن هم خوانی ندارند. که لفاظی ها و جنگ های خانمان سوز و روابط ظالمانه و غیر حقیقی بین حکومت ها از جمله از آنها است.

ایران نیز خود در طول تاریخ کهن ملی و اسلامی با قومیت های اصیل خود ایران است، زیبا است و زنده است. قومیت های ایرانی هرگز به دور زدن اندیشه های سپری شده ی کوته فکران و کوته نظران فکر نکرده اند بلکه به اقتدار حقیقت ایران و استواری دهکده ی جهانی و صلح و امنیت آن از تمهیدات حق و حقیقت می اندیشند و هردم زمزمه شان است که زمین جان من است، ایران پاره تن من، در دهکده ی مهر جهانی بشنو سوز سخنم، همه ی جان و تنم، خاک وطنم، سپهر وطنم، زنده وطنم؛ دین و حق همّ تنم، اسللام و حقیقت مکتب هنرم.

هفت حقیقت

2010-08-21T22:54:00.000-07:00

بسمه تعالی

هفت حقیقت را برجسته می بینم.

آزادی را با حق و حقیقت آن دوست دارم.

رهبری فاقد اختیارات و پاسخگویی است.

تداوم تحریم اینجانب تنها هدف حاکمیت است

و بدون آن، جمله حکام ضعیف تر از مگس بوده اند.

در تحریم ناجوانمردانه هستم بایدکه سکوت اختیار کنم.

جنبش سبز دارای خلاء رهبری حقیقی است

و بدون آن رهبری به پیروزی نمی رسد.

احمدی نژاد دیوانگی هاشمی است،

قطعاً هاشمی را در هاشیه ی امن نجات نیست.

خواستن، اراده ای کوچک است که فقط طبیعت هموار شود. چراکه طبیعت، هوشمند و وحشی بر تحول و توحید و صعود مقتضی بر قله های متعالی و حقیقی دانش هستی است که شعور حق و حقیقت جویی و حقیقت ها، تجلی بیابد. اما منافع دنیا طلبی ها با وحشیت و بیشتر دنبال میشود؛ ولی نیات انسانها اعمال انجام شده است که یقینا ملاک قضاوت خداوند متعال با حق و حقیقت مقتضی اعمال است. هنر بشریت عاجزتر از آن است که بتواند ذره ای بر طبیعت و قواعد تغییر ناپذیر هستی و اراده ی خداوندی غلبه کند.

خوانده شده به حراست

2010-06-07T13:16:00.000-07:00

بسمه تعالی

امروز دوشنبه ۱۷/۳/۸۹ توسط مدیر مدرسه ام، تلفنی اطلاع یافتم که خود را روز سه شنبه ۱۸ فروردین ماه ۸۹ به حراست آموزش و پرورش ناحیه یک ارومیه معرفی کنم. چیزی که برای مکن عجیب است اینک چرا اکنون که مدتها است سکوت کرده ام به حراست فرا خوانده شده ام. لازم است به اطلاع برسانم که من تنها هستم و کسی را ندارم که پیگیر احوال من باشد، سالها است با خواهر و برادرانم به دلایل سیاسی قطع رابطه کرده ام.

چه باید کرد که کار از بست خراب است.

2010-03-18T10:23:00.000-07:00

بسمه تعالی

چه باید کرد که کار از بست خراب است.
هاشمی چهره ای شناخته شده به عنوان مرد بحران و نمکین است که توانسته است با بت تراشی از رهبری وکالت بلاعزل مالکیت کشور را بدست بیاورد . و فرزندان خود را غرب نشین تربیت کند و ملت را به فقر تمکین سازد. واقعیتی که ملت و منتقدین حقیقی توجهی به دو چهره ی متضاد فریبنده ی ایشان توجه نداشتند و یا کمتر توجه نمودند که رهبری چیزی جز نردبان سیاست ها و جنایت های ایشان نیست؛ هاشمی نمی توانست خود جنایت کند یا مرد بحران باشد مگر اینکه خود آفرینده ی بحران باشد و طعمه بر جنایت های خویش داشته باشد. وی یقین دارد که با گزینه ی اصلاح طلب نمایی می تواند کارگردانی پشت صحنه را انکار و اتهام جنایت بشری خود را پاک بکند. بر این اساس ضمن قوت بخشیدن بر سیاست زدگی خویش به سیاسی کاری روی می آورد. جناب هاشمی در مدهوش و تمکین ساختن ملت به هر روی قدرت، از یکطرف جامعه را بنام رهبری به دیکتاتوری سوق داد و از طرف دیگر با تندروی های آقای احمدی نژاد انتقال قدرت اجرایی را با وجهه ی مبارزه نمایی به میر حسین موسوی فراهم می سازد و بار دیگر از خود مرد بحران می آفریند

هاشمی به جوانان و دانشجويان توصيه كرد : ( سکوت نکنید ) در حالیکه پیش از این گفته بود : ( من ( سکوت کرده ام ) و بعد در جای دیگر گفت:( من سکوت نکرده ام، حرف نمی زنم ) و وقتیکه اوضاع را به نفع خود دید فرمود:( علائم وفاق به چشم می خورد ) اما آنجناب چه چیز را علائم وفاق می داند؟ آیا کودتای حاکم و خشونت را که خون دل مردم را چون تیزاب چکید؟ درجای دیگر دعوت ایشان از دانشجویان به شکست سکوت برای چیست؟ آیا این موضع گیری های ضد و نقیض دال بر خود باختگی ایشان و سیاه نمایی نیست؟ مگر ندیدند چه کسانی در جریان بعد از انتخابات صدمه دیدند و جان باختند و یا از آن سال های دور در زندانند و یا به جرم روشنفکری به دره ها پرت شدند و مرموزانه به قتل رسیدند؟ آیا از درون ملت بودند، یا از سران احزاب جناح های درون حاکمیتی که از خود نرنجانیده باشند یکعده معدود را در حیرت و سردرگمی همگانی به محاکمات فرمایشی سپردند و به بههشت زندان محکوم ساختند.

متهم ساختن فرزند کوچک رهبری به کشتار و جنایت های پس از انتخابات توسط عوامل و باند هاشمی و و متهم شدن رهبری به حوادث و عواقب آتی در نامه ی سرگشاده ی معروف هاشمی و متهم ساختن سپاه توسط هاشمی به حوادث بعد از انتخابات در سخنرانی خود در مشهد و در برابر این جو سازیها حمایت قاطع رهبری از شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نظام و عدم تکذیب اتهامات مؤید پیام های تلخ از سوی آقای هاشمی بر آینده ی است.

این مواضع ضد و نقیض در سیاست ملی و تناقض گویی های هاشمی گویای واقعیت تلخ وجود جنایتکاری بنام هاشمی است که جریانات را اکنون با تطمیع نیروی انتظامی به سود امپراطوری پنهان خود رهبری می کند و تا مملکت را به آشوب و جنگ خانگی نکشاند آرام و قرار نخواهد یافت و فرار به قرار ترجیح نخواهد داد.

بنا به گزارش سایت خبری 23/12/88 – به گزارش سایت عصرایران ، محمد هاشمی ، برادر اکبر هاشمی رفسنجانی در گفت و گویی مفصل با ویژه نامه نوروزی "بهار" گفت: ( شخصییت آیت الله هاشمی را آنهایی که می بینند، می دانند. آن روز که انقلاب شد، در خانه ای در دزاشیب بود که حدود 800 متر بود. الان در یک خانه اجاره ای زندگی می کنند که خیلی کمتر از آن است )

گزارش دیگر بنا به گزارش بازتاب آنلاین نشان می دهد پس از بنیاد تعاون سپاه که چندی‌است در زمینه‌های اقتصادی و سازندگی فعال شده است و شرکت‌هایی دارد که همیشه یک پای ثابت مزایده واگذاری‌ها هستند، بنیاد تعاون نیروی انتظامی نیز وارد این حیطه شد و یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های فعال در زمینه ساخت و تجهیز سکوهای نفتی دریایی را با قیمتی بیش از 140میلیارد تومان خریداری کرد.

از این مصاحبه به سادگی می توان فهمید که علی اکبرخان از تبار چنگیزخان در خانه ی اجاره ای می نشیند. لابد در محله ی قدیمی زور آباد تهران زندگی می کند و از اینکه با دوستان هم کیش در کوچه و در زمین می از بس که نشیند و تخمه ی سیاه می شکند قسمت های نشیمن و زانوان لباسهایش پوسیده می شود و آن بخش بدن ایشان بیرون می زند و با فخر درویشی به مجلس مصلحت نظام و خبرگان رهبری می رود و با ژست ملانصیرالدین و بهلول داننده قصه های هزار یک شب را مرور و کشور را با با لندگی مدیریت می کند. مرحبا

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5340189,00.html           آیت‌الله خامنه‌ای: چیزى را که اعتقاد ماست، اعمال می‌کنیم

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=43957                               هاشمی: درباره دولت، همچنان سکوت می‏کنم

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=80853                                   هاشمي‌رفسنجاني: سكوت نكرده‌ام

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=80051                                     ما می‌خواهیم این کشور بقا داشته باشد

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=80439                                       محمد هاشمي: حذف هاشمي، سناریو قدیمي

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=81669                                     رضایت رهبر انقلاب از توقیف نشریه "همت"

http://www.fararu.com/vdcfx0dj.w6d0cagiiw.html آیا هاشمی "مات" می‌شود؟

http://www.aryanews.com/Lct/fa-ir/News/20100312/20100312152556312.htm         اظهارات مير حسين موسوي در ديدار تاج زاده

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5358690,00.html                 موسوی: سال آینده سال صبر و استقامت ماست

http://www.fararu.com/vdcawiny.49nuo15kk4.html                   مهدوی کنی: همچنان پای سخنان هاشمی می نشینیم

http://www.fararu.com/vdcb0aba.rhbfspiuur.html                      هاشمی: سکوت نکنيد!

http://www.fararu.com/vdcjmvex.uqetmzsffu.html                      راز نهفته دموکراسی از نگاه هاشمی
http://baztabonline.com//Default,fa-IR,BaztabOnline,Content,NewsDetail,Key,37053.aspx       نیروی انتظامی ، سهام شرکت سابق مهدی هاشمی رفسنجانی را خرید

http://www.fararu.com/vdciqza5.t1apw2bcct.html                      جزییاتی از وضعیت پرونده فرزندان هاشمی

http://www.fararu.com/vdcbgaba.rhbf8piuur.html                     واکنش هاشمی به شایعات درباره ثروت هاشمی ها

http://www.fararu.com/vdcewf8e.jh8zzi9bbj.html                      نگذاریم تيرها به سمت رهبری و نظام برود

http://www.fararu.com/vdchx-nk.23nixdftt2.html                       هشدار هاشمی درباره توطئه با ادعای‌حمایت

http://www.fararu.com/vdcbggba.rhbfspiuur.html                        بازگشت قریب الوقوع هاشمی به نماز جمعه

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=88900                                         تصاویر:آخرین جلسه مجمع تشخیص درسال88

http://www.aftabnews.ir/vdcb00bw.rhbwapiuur.html               موسوی: با حمایت‌های هاشمی و خاتمی در صحنه هستم

http://www.asriran.com/fa/news/104291/توصیه-های-هاشمی-رفسنجانی-در-روزهای-پایانی-88
http://kosaraneh.com/1388/03/hashemi-letter/                         نامه‌ هاشمی به رهبر؛ اعتراض یا تهدید؟!

ادامه دارد

خطرات و خاطرات

2010-03-10T13:07:00.000-08:00

بسمه تعالی

خطرات و خاطرات

چند سالی است که این آقای هاشمی با قدرت خود به شکل های جبارانه ی کنترل آمیز اش، می خواهد که خاطراتم را بنویسم. اما من مقاومت کردم چون هر چند که نوشتن آن برایم سخت بود، به صلاح کشور و جامعه نمی دیدم. وقتی که قدرت، این را می خواهد، معلوم است که به شکل آمرانه و روش خودش می خواهد انجام دهم تا خود را از هر اتهامی مبرا بسازد و یا نهایتاً همه جرایم حکومتی را به گردن رهبری، این دست نشانده ی آهنین کوکی خودش بیاندازد. اگر چنین نبود که اصلاً در حق من و ملت، آشکارا و ناجوانمردانه ظلم نمی کرد و دادگاه ها کاملاً علنی و. با حقمندی برگذار می گردید؛ و بطور کلی از تظام حکومتی، رژیمی تبهکار تولید نمی ساخت؛ آنوقت غرب هم به حق، ایران را اوباش سالار نمی خواند.

اما به نظر می رسد چاره ای جز نوشتن خاطرات هیجان انگیز خود را ندارم. من در قبال ننوشتن خاطرات خود رنج های بسیاری را متحمل شدم؛ رنج هایی که هیچ حیوانی به خود ندیده است چه رسد انسان خاصاً که معلم باشد. بنابر این از نوشتن واقیت های خاطرات خود هیچ ابایی ندارم؛ ترسوتر از آن هستند که در برابر کوچکترین تهدید جدی از خود مقاومت نشان بدهند، در همان لحظه ی اول، تسلیم خواهند شد و کشور را دو دستی تقدیم همان دشمن خوانده ی خود خواهند کرد و غیر قابل اعتماد خواهند بود.این قدرت نظامی کشور را که آن را بسیار بزرگ می کنند در برابر ملت است نه چیز دیگر. از طرفی نیز، دلیلی ندارد که بترسم در شرایطی که همه چیز خود را از دست داده ام. چه چیز ارزشمندتر از عمر و جوانی است که می خواست زندگی کند اما با تحمل شکنجه، از سوی حکام غارت می شد. برای اولین بار در دوره ی دهم ریاست جمهوری به صورت جدی بر خلاف میلم خواستم کاندیدا باشم، چون دیگر از نوشتن زوری خیلی خسته شده بودم و خواستم، خود رأساً، سیستمی را در مدیریت کشور ایجاد کنم که در عدالتمندی، مردم سالاری، پیشرفت و ترقی جامعه و کشور و رعایت حقوق بشر، در دنیا نظیر نداشته باشد و پیشتاز حقیقی صلح و امنیت جهانی باشد. ولی حرص تمامیت خواهی قدرت، قوی تر از آن است که به خیر و صلاح ها بیاندیشد و کوتاه بیاید. بنابر این، آنچه می نویسم عین واقعیت و بدون کوچکترین تحریف است و عاقبت آن هرچه باشد به پای خود حکام ضد دین و ضد بشر است به سرکردگی هاشمی رفسنجانی است که هر وقت بخواهد زیرکانه با رهبری مقابله می کند و هروقت بخواهد با وی رفیق می شود و وی را تا خدایی بزرگ می کند و در پناه او امن، جای می گیرد تا برای خود موقعیت سازی می کند. این حکام نا مشروع است و برای امنیت جهانی بسیار خطرناک می باشند اما هنوز فرصت کوتاهی است که به خود بیایند و به انسانیت ها و حقیقت ها بیادیشند اگر چه این فرصت کوتاه تر از آن است که سستی و اهمال کنند. قدرت باید بپذیرد که ظلم پایدار نمی ماند و دیر یا زود پایه های حکومت آن برچیده می شود و تقاص می بیند که این رسم طبیعت هستی است و نمی شود از آن گریخت.

سال 68 تصمیم گرفتم از شرایطی که در ذهنم فراهم بود، با دقُت هایی که داشتم، از سیاستهای عملی یکنواخت و غیر سازنده انتقاد کنم؛ انتقادهایم متأسفانه همزمان و همراه شد با پرونده تخلفات اداری که در آن پرونده کاملاً بیگناه بودم که زمینه گرفتاری هایم را فراهم ساختو برای اولین بار فهمیدم که کج اندیشان بر خلاف راستان، امنیت دارند. به هر حال، در حالیکه رنج می بردم از اینکه از یکطرف تضاد عمیق بین عمل و گقتار دولتمردان وجود داشت و دور نگری به آینده ی کشور در سیاست های جاری دولت مردان احساس و مشاهده نمی شد؛ این را فاجعه ای بزرگ برای آینده ی کشور می دانستم و از طرفی نیز، آقای ریگان از طرح جنگ ستارگان و از نظم نوین جهانی سخن می راند که بر اساس طرح خود از موضع قدرت نظامی دنبال می کرد، این پدیده تحملش برایم سخت بود. برای اینکه مکتب یا تئوری که بتواند تمام ابعاد طبیعت هستی را دربرگیرنده باشد تولید و یا به روشنی از طرف دکترین وی و یا کسان دیگر ارائه نشده بود. با خود فکر کردم که ما با فرهنگ غنی چند هزار ساله، چرا نتوانیم نظم نوین جهانی مبتنی بر فرهنگ و دانش اجتماعی ارئه بدهیم که ذهن همه بشریت را بسوی خود جلب و به کنکاش خود، بکشاند. بر این اساس انتقادهای خود را از مبنای رشد سیاسی و حقوقی حکومت گذاردم و اولین انتقاد خود را از همان ابتدای سال ۶۹ ، در راستای اصلاحات سیاسی جامعه، همراه با نوعی طبیععت گرایانه برای رشد دانش تکنیک صنعتی، و طرح های آقای ریگان ، در نامه ای طولانی در قالب رنجنامه، خطاب به رهبری و رؤسای سه قوُه آغاز کردم و ادامه ی آن را به خود به این مشروط ساختم که تا چقدر یه مدیران حکومتی تأثیرگذار باشد و واکنش حکومت چه باشد.

دنبال ساختاری بودم که الگویی نمونه و برجستگی در عدالت، صداقت و درستی توأم با فداکاری در دیدگاه ها و عملکردهای دولت مردان باشد. ساختاری که نه تنها دشمنی نمی تراشد بلکه موجب توسعه ی پذیرنده ی آن ساختار توسط دیگر کشورها و دولت ها می شود، گامی که به صلح و امنیت حقیقی جهانی می انجامد. جهان بشری به چیزی نیاز داشت که کمبودهای عاطفی و ذهنی را جبران و وجدان را در قبال خود برای پذیرفتن یک نگاه روشن بینی و فرهنگی به زندگی خود و پیرامون، بیدار سازد؛ و رشد اجتماعی و فرهنگ یابی و هستی را بینش کند. این چیزی بود که جز با خواستار راستی و درستی و رسیدن به ایمان در اندیشه وعملکردها از سوی حاکمیت های سیلسی و دولت مردان و دکترین جامعه میسر نبود. برای گام نهادن به این راه، اولین چیزی که برای یک سیّاس به نظزم مطرح و لازم بود، رموز تأثیر گذاری کلام برآمده از اندیشه های بر حق درون آدمی باشد و روحیه ی اجتماعی جوامع بشری را در یابد و از موضع ضعف خارج، و بتواند مهره ای منطقی و حقیقی و تأثیرگذار، در صحنه ی بین المللی حضور یافته باشد.

اما وجود چنین شرایط حتی در حدّ ایده آل نمی توانست راه رسیدن به افق های دور باشد. برای اینکه به اعتقادم، غرب به مکتبی پا نهاده بود که علارغم اینکه دیدگاه های مثبت بسیاری که از حقوق بشر داشت، بُعد معنوی و مقدس بشری و جامعه را در نظر نداشت و یا کمتر و نا محسوس بود؛ چنین بینشی بلند پروازانه ی آقای ریگان، نمی توانست از موضع قدرت نظامی و یا با توضیع فساد فرهنگی، نتیجه بخش درستی داشته باشد؛ اما می توانست برای آینده ی جوامع بشری، بسیار مخرب و تهدید آمیز باشد. برای اینکه خطر تسلیحات هسته ای و رقابت های اوج نظامی از یکطرف و بدتر از آن، تقدس زدایی روحی بشری از طرف دیگر، امنیت بین المللی و بشریت را بیش از پیش تهدید می ساخت. بر این اساس انتقادهایم با نوعی طبیعت گرانه همرا بود که دولت را به تلاش در پیشرفت تکنولوژی ترغیب بسازم تا دولت با هوشمندی صنعتی و طبیعت هستی ، توان ارائه نظریه را برای خردمندی نوگرایی زندگی فرهنگی و اجتماعی نوع دوستانه داشته باشد. ولی خیلی زود نتیجه گرفتم که به وجاحت و تظاهرات روحانیت و ایده هایم زیادی خوش بین بودم که آغازی بر گرفتاری هایم شده بود.

ادامه دارد
http://www.fararu.com/vdcj8oet.uqemvzsffu.html                        متن کامل سخنان هاشمی در مشهد

http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=51314                                نامه سرگشاده هاشمي رفسنجاني به رهبری
http://www.fararu.com/vdcewf8e.jh8zzi9bbj.html              نگذاریم تيرها به سمت رهبری و نظام برود

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5340189,00.html            آیت‌الله خامنه‌ای: چیزى را که اعتقاد ماست، اعمال می‌کنیم

http://baztabonline.com//Default,fa-IR,BaztabOnline,Content,NewsDetail,Key,37053.aspx   نیروی انتظامی ، سهام شرکت سابق مهدی هاشمی رفسنجانی را خرید

در اسلام کنونی بی قانونی اصل است

2010-02-22T10:29:00.000-08:00

پری روز شنبه 1/11/ 88 فیش حقوقی خود را گرفتم . پنج ماه است که بابت مبلغ یک میلیون و نه صد هزار تومان بدهی بانکی، مبلغ سیصد هزارتومان در هر ماه از حقوقم کسر می کنند. عجیب اینکه در فبش مشاهده کردم بعد از این همه کسر، باقی مانده ی بدهی را به مبلغ یک میلیون و ششصد و سی هزار تومان قید کرده اند و از نو یعنی از صفر با بدهی یک میلیون و نه صد هزار تومان شروع کرده اند. به حسابداری اداره ی متبوعه مراجعه کردم و علت را نامه ارسالی از بانگ قوامین به شماره ی 1871/417 به تاریخ 17/10/88 اعلام کرد. به بانک مراجعه کردم، رئیس بانگ فقط گفتند که اشکال ندارد. و اعتراضم بجایی نرسید چه می شود کرد، روزگار اسلام است و در اسلام کنونی بی قانونی اصل است.

هستی و بهاری که از راه نرسید

2010-02-19T06:05:00.000-08:00

بنام آن که هستی را، شعور و زندگی را آفرید

هستی, و بهاری که از راه نرسید

چونکه بیرنگی اسیر رنگ شد

موسی با موسی در جنگ شد

تا آنجا که خود را به یاد دارم همیشه نگران بودم، نگران از تعریف های کودکانه ای که از خود، از جامعه و از آینده داشتم. نگران از اراده ای شوم که به سرنوشت من رو کرده بود. نگران بودم بی راه بوده باشم و خودم نباشم. نگران بودم حقیقت و انسانیت در جامعه به بن بست رسیده باشد. نگران بودم استبداد بجایی برسد که بحران مشروعیت ریشه بدواند و ملت پشت دیوارهای ناهنجار قدرت در ناتوانی به غریبی بماند و نفس در سوز سینه حبس کند و بازیچه ی باند قدرت شود. این نقاط ضعف من به سوژه و نقاط قوت استبداد غیر متعارف انجامید که از پیش دنبال چنین وادی بودند که در آن شناکنند و ابزار تندی بر شتاب سیاست سلمان رشدی و تمامیت خواهی خود بسازند، همه نگرانی ها محقق شد، آنطور که می خواستند جز یک مورد که نتوانستند بر اراده ی نا بحق خود، مشروعیت و موفقیت کسب کنند و سلمان رشدی بتراشند. و این سر آغاز ناجوانمردی های خطرناکی در خانمان سوزی و رشد نهال نفرت و گسترش آن در جامعه بود،

باند قدرت از بدبینی و تمامیّت خواهی، بی راه گرفتار حماقت خود و اثر هنری شد و نتوانستند واقعیت های تلخ و پلید خود را پوشش دهند و ار مهلکه در بروند، و از سماجت ی جبر خود به جایی رسیدند که خود را برای کسب عنوان قهرمان ملی و مشروعیت کذب، بی پروا هر دری را بزنند. و امیدشان را مستبدُانه همچنان به اقبال و مرور زمان سازی متمرکز می کنند.

باند حکام سی ساله به رهبری هاشمی و خامنه ای که سند مالکیت کشور را به نام خود زده اند و رهبری را از جهت مطامع خویش تا به مقام الوهیت رسانده اند از دو جبهه ی خارجی و داحلی، مستانه جریانات بسیار هولناکی را بر جامعه و کشور عریز ایران رقم می زنند.لارم است ملت بانگ الله اکبر اعتراض خود را در بام خانه های خود در سراسر ایران به اوج آسمانها برسانند و یک لحظه غفلت نکنند و فریب اصلاخ طلبان درون حاکمیت، مثل میر حسین موسوی، مهدی کروبی و خاتمی را نخورند ، که اینها در بایکوت ملت عمل می کنند و گاه گاهی در موازات نوشته های اینجانب، خود را نشان می دهند، امید همین حکام خون آشام هستند. حکامی که به نام اسلام دروغین خود، خون ملت را شیشه کرده اند، و تحت تأثیر فیلم های هیجان انگیز خارجی، اتهامی که بر من زدند تا با فشارهی تند بر اینجانب، پیشرفت در اهداف شیطانی خود داشته باشند، با تظاهر دین نمایی متحجرانه، آرمانهای دهشت بار و فاجعه آمیز را می سازند و با جنایت ماجراجویی می کنند

اینهایی که اگرچه نتوانستند از من سلمان رشدی بسازند اما توانستند پروژه ی تمامیت خواهی خود را از موازات آن تکمیل و ملت را از دایره ی شهروندی خارج کنند. اکنون نیز پروژه ی تمامیت خواهی خود را با تطمیع نیروهای مسلح سپاهی و انتظامی با خرید سهام های نفتی و غیر نفتی تکمیل تر و دایمی می سازند و این نیروها را برای حکومت نظامی دایمی در برابر ملت، از مسیر اصلی از حراست از استقلال و تمامیت ارضی کشور دور و دورتر می سازند. خبر حیرت آوری که امروز شنبه 1/12/88 از سایت های خبری طرفدار دولت مطلع شدم، خرید چند درصد سهام نفتی از مهدی هاشمی فرزند آقای علی اکبر هاشمی رفسنجانی توسط نیروی انتظامی به مبلغ 140 میلیارد تومان است. این سهام نفتی که گوشه ی کوچی از دلارهای کلان نفتی ایران است چرا بنام فرزندان هاشمی باید باشد؟ آیا آقای علی اکبرخان هاشمی می خواهند خود را غول اقتصادی نسل اندر نسل خود بسازد؟ آیا می خواهند دلارهای نفتی دزدیده شده را توسط فرزند خود که در خارج از کشور در لندن بنام تحصیل پرسه می زند به خارج منتقل کند؟ این علی اکبر خان هاشمی مگر کیست که خود را به راحتی در پشت جرایانات مسکوت ساخته است که در فرست مناسب از معرکه بگریزد و یا وقتی شرایط را برای خود امن دید خودش را با زبان نرم نشان بدهد که نمی توانند بازخواستش کنند؟ آیا جز این است که هاشمی بنام رهبری و یا با هماهنگی بازی سیاسی ایشان ماجرجویی می کند و کلیه ی جریانات هولناک و غوغاسالاری به راه می اندازد و ملت و دنیارا بازی می دهد؟ آیا ملت را احمق گیر آورداه یا جوک می گویند که محل سکونت رهبری را در خانه ی مخروبه در پس کوچه های قدیمی و باریک نشان می دهند؟ و یا خانم ایشان را باتوجه به خبر همین شنبه از سایت بازتاب از قول سایت آتی نیوز، در بیمارستان بقیه الله بیست روز بستری می سازند که کادر درمانی نداند ایشان خانم رهبری است؟ و در کنار همین خبر معصومیت سازی دروغین، مخملباف را به ارتباط نامشروع بسیار زننده متهم می کنند که مثلاً ترور شخصیت کنند که چرا از خانواده ی رهبری افشاگری کرده است.
ملت باید با ندای بلند بانگ الله اکبر خود با هوشیاری مانع از خروج سارقان غول اقتصادی و ارزهای سرقت شده باشد پیش از آنکه همه چیز از هم بپاشد و کشور از ریشه در معرض تحدید جدُی قرار بگیرد. مطمئناً 22 بهمن نه تنها پیروزی استبداد تنگ نظر، نبوده و نیست بلکه سر آغاز سقوط بزرگ و آسان آن است که به سیاست روشن و صریح باخت. بلکه در آینده ای دوباره، همه توانایی های دینی و ملّی جامعه به کارزار آید و عرصه ی هنر و زندگی و تکامل و ترقی را شور شود، که نوای نی در نی باشد و هر چیز جای خود.

اما در موج هنر، اینجانب همانم که بودم آنکه پیامبر(ص) فرمود: (هر که خود را شناخت خدا را شناخت.) و آنکه علی(ع) فرمود: ( زیرک آن است که آینده را بهتر ببیند.) و من معلمم، آنکه فکر را به راه می اندازد انگیزه می دهد، پیش از آنکه انگیزه و راه به فکر اندازد که طفلان بتوانند اندیشه درست کنند، فرضیه بسازند، تشخیص دهند و بازیگوش باشند پیش از آنکه حماقت سراغشان بیاید. اما من معلمم که اعتقادم بر این بوده است که اندیشه ی حق متجلّی اراده ی موفقیت در هر چیز است و این اراده، زمانی میسر است که انسان، از خود و هستی تا خدا شناسی به یک بینش توحیدی و اعتقاد درونی به آفرنش جهان هستی رسیده باشد؛ و دین هستی خداوند را از فطرت خویش ایمان و شناحت یافته باشد.

ولی طبیعت بشری پیچیده تر از آن است، آدم به درماندگی و ناتوانی نیافتد. و مانده ام، تنهای تنها، اسیر اجتماع گرگ بی راه، چه باید کرد به راه زندگی و حقیقت خود درمانده نشد. حتماً راه هست. برای اینکه ایمان هست، هیچ راه حقیقت جویی بن بست و انتها ندارد. ولی همیشه، حقیقت ها دیر در رهایی ها حاصل بوده است و در زندگی انسانها عمر کوتاه و جایگزین را یافته است. این است که ما انسانها در هر شکل از خود و زندگی از محکومان درد زمانیم و تا دنیا بوده چنین بوده است و چاره ای جز تسلیم به سرنوشت نبوده است. سرنوشتی به مانند زهر تلخ، و انسانها علی رغم میلشان به راهی می افتند که شاید گریزی ار آن نیست و در سر درگمی به دنبال امید کوچک می گردند که بلکه زندگی را به اراده ی حق به سرانجام برسانند. آنهایی هم که گرفتار سرنوشت ناخواسته نیستند در باطلاق دوری و ناتوانی گرفتارند و نمی توانند ببینند که در اطراف چه می گذرد. این ماهیت طبیعت هستی، همین است چه می شود کرد که در آن، نفس حیوانی، قوی تر از نفس اداری و معنوی است.

در جریان طبیعت مدام این سؤال پیش آمد، آقایانی که در رأس امور و قدرت قرار دارند و در تمام ایّام سال از این همه استفاده از واژه ی دین و هنر از الفاظ نبوغ سیاسی خود، برداشت آنان از دین و سیاست چیست و چه تعریفی از دین و سیاست و از انسان و هنر دارند؟ بالاخره انسان در هر حال باید تعریف ماهیت بالقوه را ارائه دهد و استدلال های عمل را بیاورد تا بتواند مقصودی را در رابطه با تعریف پیش برد. استدلال هایی که بر اساس منطق شهودی بر فطرت شنونده جا افتد، باور شود و به عمل تأثیرگزار درآید. معلوم است هر مطلب و نکته ای که باوری نسازد، لفاظی است و هیچ اثری در شنونده جز اتلاف وقت نخواهد داشت. استدلال های حقیقی تنها چیزهایی در دنیا هستند که در همه حال بر روح بشریت حکومت می کنند و غیر اینها آنچه که ظاهراً بر مردم و بشریت حکومت کند یا می کند، حقیقی نیست بلکه زور، فریب و استثمار است و استبداد رند می آورد حتی اگر بین دو نفر جریان باشد، عاقبت به انزوا و استیصال می انجامد. زیرا رندی و ناباوری، محوریت نمی یابد بلکه بر کوری تکیه دارد و به قمار می اندیشد و به اقبال می نگرد.

همیشه زندگی اجتماعی بر این قاعده استوار بوده است که بهتری و تکامل یابد. پس چرا در این میلیون ها سال ذره ای بیشتر از آنچه که در ابتدا بود تکامل نیافت در حالیکه بیش از پیش زندگی حماقت بافت، اشکال کجاست؟ آیا جز این است که زندگی آدمیان قربانی مطامع همان آدمیان است که اطراف را فرا گرفته است؟ همانهایی که قدرتهای سیاسی بدست می آورند و بشریت را قربانی مکاتب ابزاری خود می سازند. واقعیت این است که آنچه تکامل یافت بشریت نبود بلکه زمان بود که بر اساس اقبال و دانش طبیعت هستی نه بشری، پیشرفت زمان پیش آمد. دانش بشری، دانش فرهنگ زندگی اجتماعی است که در دوره های طولانی، آداب و رسوم می یابد، آنهم قربانی قدرتهای مادی بزرگتر پیرامون است که عملاً زیاد تفاوتی بین انسان و حیوان قائل نیستند. این است که زمان، ظهور و گفتگوی فرهنگ های نو و انسانی را در بساط اخلاص فرا می خواند.

آنچه در پی می آید اقتباس از اثر هنری 26 یا 27بهمن 71 اینجانب است که بعضاً با انتقادهای روز نیز آمیخته است و برای نشان دادن سبک آن اثر هنری می باشد.

آسمان روز همیشه روشن آبی و زیبا است. ستاره های شب، رویاهای شور انگیز را بر تمنای شعف نگاه های تن خسته و رنجور می گستراند که زندگی فردا را با زیبایی تمام نقش آفریند. تندر توده انقلاب های زیست زمین، در پس رویاهای ناتمام، از راه از دور می رسد و با چهره ای خشن اما امیدوار، جوّ را دگرگون و آسمان گرمی زندگی را تیره و تار می سازد؛ ولی نوید روشن دوباره ی حیات شعور را در پس شور و هیجان می دهد، که درخشش طبیعت آسمان هستی و شور نقش نگار زندگی را با حیات دوباره ی زمین باز آفریند. جنبش ها از درون آدمی وقوع می یابند که زیبایی آسمان روشن و آبی زندگی را رو به بهتری و گاه در پس تخریب ها بلکه دوباره بسازند. این طبیعت روح حیات است؛ یعنی زندگی و برجستگی شعور برای پایان زندگی پرشور، که خواه و ناخواه پیوند ناگسستنی با هستی و آفریدگار هستی دارد.

اما گاه و شاید بیشتر، طبیعت ذات پلید، از بار تاولهای جوشیده از درون سیاهدل، با تمامیت خواهی و حسادت برجسته چنان به خشم گران ناجوانمردانه تاخت می دهد که همه ی آن جنبش های جانبخش آدمی را به یکباره از بیخ و بن بر می کند و زندگی شور امید را با هستی قطع می کند و خداوند هستی را مغذوب خود می سازد. گو اینکه عده ی تمامیت خواه، مرگ را برای خود باور نمی کنند و یا دور می بینند، مسرور، با مرگ و شیون دیگران، به مبارزه با خداوند هستی برخاسته اند که برای خود زندگی ابدی بسازند! اما نمی دانند تبهکاری و بدهکاری به خود را تا کجا می توانند پیش ببرند! و اما حماقت را تا کجا می توانند تحمل کنند؟ این چیزی است که عمداً به آن اندیشه نکردند و با تندروی های کور، بی هیچ هاشیه کنار زدند و به هیچی و پوچی رکاب زدند. دلشان کور بدنبال نفس قدرت، آلوده به خطای ذهن، نخواستند پیشانی باز و دلی گشاد، به رنگ بی رنگی عمق وجود خود بنگرند که جوهره ی معرفت و انسانیت در پیشروی حق، راست و درست در معادلات زندگی و سیاست خالص بین المللی است.

شعور، در سیاستهای مدیریت کشور به پدیده ی روشن است برای صعود به قله های معارف راست و درست در انتقال به جامعه، تا سلسله روابط نسلها با پیوندهای عاطفی و حقوقی متعارف گره بخورد و روند نسلها با اهلیّت های حقیقی با راستی و درستی ادامه بیابد و در راه برد زمان، به نقطه کور و بن بست نرسد. جامعه ای که دوستدار حق و حقیقت نباشد و نتواند مکمل اندیشه ی راست دیگر جوامع بشری و آینده باشد، هرگز نمی تواند مفرّح خود باشد و قادر به درک پیش و پس خود نخواهد بود و به سنگلاع تند و تیز روزگار ناجوانمردی خواهد افتاد.

اما حاکمیت با بردگی و نوکری به باند قدرت، با غرور کاذب در دشمنی سیاسی با آمریکا همه دیدها و اراده های جامعه را از تمامیت خواهی خود، کور و از رنگ و رخ اصلی منحرف ساخت و نخواست بپذیرد که مقاومت و ایستادگی در برابر حقانیت هر چقدر هم کوچک بوده باشد اشتباه است؛ با خطای استراتژی خود، دکترین دین، دانش و سیاست را به انفعال و مرگ مغزی کشاندند که جامعه آگاهی و اراده ی انتقاد و مخالفت نیابد چرا که در بزم خود هزاران نهفته دارند و نمی توانند بپذیرند که آبشار تاریخ هرزمان بند می آید.

شرف را باید پاس داشت و دانست، آینده و حال وقتی به گذشته نگاه می کند که قابل احترام و افتخارآمیز بوده باشد، در غیر اینصورت چیزی جز فرار از گذشته با دلتنگی و نفرت و شرمساری در پی نگاههای سطحی زود گذر به تاریخ نخواهد بود. فرهنگ و هنر معارف دینی و ملّی کهن ایران، سرشار از عزت و کرامت انسانی و جوانمردی بدون مرز بوم و دین، حافظ کرامت انسانها و ادیان الهی بوده است که از باستان دور، پیوندی به رهگیری و تداوم در نسلهای بعدی دارد. ریشه ی فرهنگ ایرانی که همیشه در تاریخ خود نگاه توحیدی به جهان هستی داشته است هرگز به هیچ عنوان متحجرین دینی و غیر دینی خشکیده نمی شود. ملت ایران از برخورداری تمدن خاکی شکوهمند، در فرهنگ دانش و هنر و سازندگی، همیشه پیشتاز تمدنهای بشری بر قله های دین و دانش انسانیّت بوده است، هرگز به یک عده جسور خود خواه که از استراژیک جهل بهره جسته و به اریکه ی قدرت زور تکیه زده به تمامیّت خواهی رسیده اند اجازه نمی دهد که فرهنگ معارف دین و دانش پیشرو موازی زمان را با جسارت های کور، کور بسازند. این فرهنگ و ملیّت روشن ایرانی بوده است که ایران را همیشه بیدار و سربلند و پا برجا نگاه داشت و اجازه ی تفکیک و جدایی ملت را از هم و کور ساختن شعور را نداده است.

ملت فرهنگ دارد که انسان تا به حقیقت نیاندیشد انسانیّت نمی یابد و به واقعیت بهتر نمی رسد. می داند که پیشرفت همه زمینه های بشری منوط به رفتن پی در پی بدنبال حقیقت است. حقیقتی که هرچه زمان بگذرد بمراتب غنی تر، ظریف تر و تأثیر گذارتر می یابد امید و قوت زندگی می بخشد. اساس فلسفه ی حیات بشر دست یافتن به دانش و معارف هستی است که از زمینه های انسانی به حق و حقیقتهای طبیعت هستی سوق می یابد و در نهایت به دید و نگرشهای جهان بینی توحیدی و نوع برنامه های زندگی اجتماعی و سیاسی جوامع بشری می انجامد که پیدایی مقدسات هستی و تکامل را نمایان می سازند.
بینش ها و نگرش هایی که به طبع از جنبش و جهش ماهیت هستی با زندگی تمامی بشریت و قانون اساسی کشورها آمیخته است مؤید این است که هیچ آدمی بدون نظر به بُعد قدسی فطرت متعالی خویش نمی تواند اندیشه حقیقی داشته باشد و به درستی زندگی کند. برای اینکه میزان و تعادل راهبرد بین ابعاد وجودی انسانها و ادامه ی حیات بر اساس ارزشمندی دانش و تعامل فطرت بشری و هستی ساخته می شود و امنیت و آرامش بواقع انجام می یابد. بخش اعظم جهان بینی انسان و دیدگاه های خود بشر بر زندگی برآمده از بینش های تکامل یافته ی فطرت بشری به یگانه دین خداوند هستی ختم می یابد که با نهاد هستی همراه است، چنانکه خداوند در قرآن تأکید دارد که دین خود را در فطرت نهاده است.

قانون اساسی کشورها خواه و ناخواه، مستقیم یا غیر مستقیم با مضامین حقوق بشر و سیاست های داخلی کم و بیش با دید جهان بینی دینی و مذهبی در باورهای درست و شاید بعضاً غلط تنظیم می شود که به آن موارد در شرایط علم و دانش بشری ایمان و باور شده است. اسلام نیز همان چیزها را مطرح می سازد که در حقوق بشر مطرح است، با تعریف عمیق تر و پررنگ تر، ولی در این سی سال عمر انقلاب فرهنگی ارائه و عمل نشد. انقلابی رخ داد که استبداد را ساقط و فرهنگ انسانی و ایرانی را غنی تر و دانش بشری را توسعه بدهد. اینک کو آن شاخه و برگ آن دانش و عرفان چند هزار ساله ی ایران که زندگی را به عزت توحیدی و جاودانگی حیات سوق داد که شرافت زندگی حق و برابری انسانها اعم از زن و مرد را یکسان برپا ساخت؟ چه شد که چند سلسله ی پهلوی و قجری و حجری پیدا شد که چه به روزگار این تمدن درخشان ایرانی نیاوردند؟ دین اسلام که بر پایه ی دگرگونی اندیشه های متحجر ناذل شده است انقلاب اسلامی که بر پایه های تشیّع حق جویی به پیروزی رسیده بود به دانش و فرهنگ غنی ایرانی عمق و وسعت و توسعه بدهد چه شد که از تمامیت خواهی به استبداد مطلق رسیدند و بیشتر شعار توسعه و تنگ نظری را توسعه دادند؟

آنچه باعث شد اسلام به شکل غلط، متمایز نشان داده شد و متفاوت به ذهن ها افتاد، از یکسو از تعصبات غلط سنتی ماهیت قداست خدایی به خود قائل شدند و با افراط ورزی های غیرت دینی و مذهبی در خلاف دین، فقه را متحجرانه و سیاسی به عین دین تعبیر نمودند و به خودکامگی دست یافتند؛ از دیگر سو باند قدرت، تمامیت خواهی را به اصطلاح در صدور متحجرانه ی انقلاب دینی به نتیجه دیدند به تبهکاری دست زدند و سبب متحجر و مخاطره آمیز شناخته شدن اسلام و و مذهب تشیع شدند.

اما انسانها در حین اینکه فطترتشان مقدس است هیچ وقت عین مقدس نمی شوند. تقدس عین ماهیت وجود انسان، خاص انبیا و ائمه ی معصومین (ع) است. تقدسی که اساس ذهنیّت انسانها بر اساس فرهنگ جامعه به مقدسات مکتب دین و توحید زنده می یابد و از انحراف باز می دارد؛ ولی انسانها، ارزشمندند و متعالی و قداست متعارف محدود بر اساس دانایی و اعتبار از متن جامعه، مرجع دین و دانش بشری متجلّی می شوند و عزت و احترام می یابند و جوامع بشری را بر اساس سیاست نرمال با ماهیّت پیشرو و سازنده بدون اغراق، خودبینی و غرور هدایت می سازند.

اسلام شناسان و جامعه شناسان و روانشناسان بر اساس دین، انسان را عملاً از دو بُعد متضاد روحی به تحقیق و بررسی می پردازند و نتیجه می دهند که انسان اساساً حق جو، عدالت خواه و خطاکار است، به گمراهی می رود و در هر زمینه ای حق و ناحق از خود جسارت و دلتنگی نشان می دهد و مدام در پی جستجو و کنکاش جریانات و طبیعت هستی است، به نتایج درست و نادرست دست می زند و زندگی و هستی را مفهوم می دهد و به خداپرستی می رسد و شراره های عشق به زندگی و انسانیت را شعله ور می سازد؛ مگر که انسان در شرایط عادت بد یا در بدآموزی تربیتی قرار گرفته باشد که بیشتر به مناظره درمانی کوتاه و بلند مدت در محیط طبیعی و عادی خود نیاز می یابد.

انسان چه دلیلی دارد که نظریّه های اندیشمندان را با فطرت خویش نسنجد و به آنچه که لازمه ی باوری است از روی فهم و شعور باوری نیابد! مگر خلاف قرآن است که خداوند دین حقیقت زندگی انسان را در فطرت بشر قرار داده است که آدمی به فطرت خویش رجوع کند و آنچه را که می شنود و دریافت می کند اگر چه عالم باشد، با فطرت خویش بسنجد تا خود به باوری و یقین برسد و زندگی شخصی عملاً به درست اندیشی و زندگی راست بیانجامد. تحقق زندگی حقیقی اجتماعی در اولویت سیاستهای حقیقت محوری حکومتها نهفته است که اگر چه بخواهند تنش های بین مکاتب و اجتماعات بشری را بدرستی و راستی برطرف ساخته باشند، پیشرفت حقیقی جوامع بشری راست و درست هموار خواهد شد.

رشد و پیشرفتی را که جوامع بشری در تنش ها چه از دید مکتب تک بُعدی و چه از دانش و تکنولوژی و از سویی چه از ازدیاد جمعیت، با وجود باوری به مکاتب توحیدی عملاً با افراط خبیث در پیش گرفته است آبستن جریات و حوادثی است که دیر خواهد بود اگر نخواهند در سیاستهای حکومتی، اعتدال دو بُعد روحی خود را توحیدی فراهم و پیشه بسازند. برای اینکه انسان از ساختار روحی از شرایطی برخوردار است که در حین اینکه می تواند متعالی ترین موجود هستی باشد پست ترین نیز می تواند باشد.

دنیای هستی از واقعیت خود، خود زندگی و حیات و عین دین است بر مسیر مشخص در سیر و حرکت می باشد که خداوند متعال از نیستی به هستی خلق نمود و هستی را از دین و دین را از هستی استوار ساخت و دین بشریت را از رابطه ی بین علت و معلول، از فطرت بشری در دوره هایی پست و افول انسانیّت آدمی برای زمان احیا داد. اما ارتباط بین دین نبوی و بشریت، مجرد به یا از هم از ویژگی های خارج از محدوده ی هستی نیست بلکه اراده ی الهی بر مرکّب از نهاد هستی و فطرت بشری از نیاز بشریت ارتباط تنگ و حقیقی پیدا می دهد و آن عملاً چیزی جز انطباق با عقلانیت و بیداری فطرت بشری از سوی انبیاء الهی در دوره ی افول انسانیت نیست.

آنچه که خواه و ناخواه به دین و بشریت بیش از هر چیز ربط داشته و دارد، ماهیّت فرط واژه ی مقدس مبتنی بر تکیه گاههای فطرت بشری است که زندگی را در حیطه ی تعادل ابعاد بشری و هستی کنترل و قداست می بخشد و خداوند هستی را در یادها زنده می دارد که تقدس زندگی حقیقی را با یاد و شکرگزاری خالق هستی حفظ کند و قداست آن را به هیچ قیمتی از دست ندهد، و طراوت و شادابی روح زندگی را با دارا و نداری حق، بسازد و از دنیا لذّت ببرد و در برابر آنچه که حق است انجام دهد تا آسوده و اخلاص یابد. این چیزی است که هستی و دین از انسان می خواهد که آنچه که حق نیست نخواهد و ضرر نبیند و بر ماهیت طبیعت حق هستی ضرر اضافه نشود؛ آنچه که ابداء و اختراع شود با اعتدال و ارزش های دیینی و جامعه انجام بپذیرد

از بدو خلقت آدمی کاملاً مشهود است که همه تنش های بین مردمی، خواسته و ناخواسته به جایی رسیده است که نهایتاً به تعادل و برقراری آرامش ختم شده است. تعادل، آرامش، همیّت های حیات بخشی که بر اساس شعور، زندگی را برای ادامه ی تلاش های سازنده و تکامل دهنده، خود از فطرتشان مقدّس و هدفدار شمرده اند؛ تقدسی که هیچ بشری بدون آن هرگز نتوانسته است به درستی و حقیقی زندگی کرده باشد. دانش و تجارب به خوبی نشان داده است که هرچقدر اندیشه ی انسان به حقیقت نزدیکتر باشد، آرامش روحی انسان به انجام راستی ها و درستی ها فراهم می شود. پایه های آرامش روحی و وجدان بشری از باوری مقدساتی است از فطرت، که چون کوه استوار مانع از اراده های سست و در برابر نفس و قمار زندگی است و فرهنگ های ناب زندگی را می سازند. یعنی اینکه همه بدبختی های بشریت ناشی از نا آگاهی و دوری از حقایقی است که قربانی بازیهای مطامع قدرتهای سیاسی و تک بُعدی نگری عملاً جهان هستی برخلاف باورهای توحیدی آن قدرتها شده اند.

اساس اشتباه دولتمردان انقلاب نیز از همان ابتدای پیروزی انقلاب دقیقاً از عدم دریافت مفهوم درست زندگی و هدفداری و تقدس آن است که با برقراری ارتباط متحجرانه بین دین و فقه و بدبینی مفرط، خودکامگی و کجروی شروع یافت و دامنه ی اختلافات و نفرت باز شد و گسترش یافت و در کارنامه سی سال عمر انقلاب فرهنگی، چیزی جز جنایت و خشونت پنهان ناشی از خود کامگی ثبت نشد، در حالی که دین و فقه نسبت به ماهیت خاص خود هر کدام تعریف ممتاز جداگانه ای دارند و نیروی متعارفی به زندگی انسان می بخشند.

دین متعارف جریانی است که اندیشه و زندگی را بر اساس فطرت بشری از سرشت تأثیرپذیری مستدل تغییر می دهد. ولی فقه، عملی است از ارادت و بندگی در برابر خدا در خلوت دل از تمنای سرشت آدمی تجلّی و در قاعده ی رشد مقدسات از سوی محققین و پیشوایان حقیقی دین از جوهره ی دقّت و توجهات هوشمندی و عقلمندی کشف و عرضه می شود و تقویت می یابد. دین نسیم انسانیت است فطرت بشری را بیدار می سازد که انسان با معادلات بحق به راستی و درستی به زندگی ادامه پیدا دهد و لذّت ببرد. اما فقه حرمت اجتماعی و حیای ارادی، همتی که به یادآوری قوی خدا در خلوت دل به کنترل شتاب های ذات خود است و ارادت خاص بخدا است.

یعنی اینکه، دین عین عقلانیت و شعور مبتنی بر ایدئولوژی زندگی و متبادر حق است. ولی تحجر اعم از دینی و غیر دینی، کور مفرط یک روی سکه است که به سقوط فطرت و شعور بر لبه ی تیغ جهل است و سکولاریزم، مکتب عقلانیتی است که در تهی از مقدسات به سقوط اخلاق زندگی و اجتماعی منتهی می شود. سکولاریزم و تحجر دینی و نژادی در تقابل هم دو روی متضاد یک سکّه در اجتماع هستند و هردو از جنس افراطی موضع تهاجمی نسبت به یکدیگر دارند و بطور یکسان به موازات هم به نا امنی جهان دامن می زنند و صلح و امنیت جهانی را دور می سازند و در واقع شتاب های تند هیجان انگیز و دلهره آور تاریخ را دور می زنند.

سکولا ریزم و ایدئولوژی متحجر در صورت پیروزی مطلق هر یک در مقابل هم که امری محال در تک بعدی سازی هستی است، هر دو با ماهیّت متفاوت سقوط زندگی است؛ و اگر هر یک از این دو مکتب از ماهیت های علمی و دانش و فن تکنولوژی توانسته باشند لامپی را با یک قطب روشن کنند یا دو قطب هم نام یک آهنربا را به هم جوش بزنند بدون اینکه انتقالی در نیروی قطبها انجام یافته باشد، آنوقت می توان امیدوار شد که حدالعقل در دراز مدت تفکر، تکبُعدی نگری هستی یا یکی از مکاتب به پیروزی مطلق خواهد رسید. اما حساب کرد که در صورت تحقق این امر غیر ممکن، زندگی آنوقت چه مفهوم و تعریفی خواهد یافت؟ جواب روشن است، هیچ و پوچ؛ اصلاً حیات هستی و بشری از بین می رود و زندگی باقی نمی ماند.

این به آن معنا نیست که جهان بشری نیز مانند دو قطبی عصر شوروی سابق شود، البته جهان بشری در همه حال از متن خود دو قطبی، خود جوش است و برای همیشه تا ابد دو قطبی باقی خواهد بود، بلکه به این معنا است که دنیای بشر با پدیده های علم توحیدی متن خود ماورای اراده ی مستقیم بشریت اداره می شود و اراده ی علمای راستین دین در عصر روشنگری، هستی را با ماهیت دو بُعد متضاد روحی آن به وجود می دانند دین و زندگی را بر اساس فطرت بشری و هستی توجیه می سازند و تعریف متعادل و حقیقی می دهند.

هستی عین حیات و دین است یعنی هر ذره چیزی که متغیر است زنده است یعنی از الکترون در بر گیرنده می باشد و نیرو دارد؛ و هر چیزی که حرکت می کند جاندار است، زندگی می کند، حق و حقوقی دارد و هدفدار می باشد؛ و زندگی بشر تحرک و فعالیتی ارادی است برای زندگی و تکامل برای پیوستن به مبداء و آخرت برای پاسخگویی به آنچه که ارادی به خطا و بقا فعالیت کرده است. ارادی بودن انسان دلیل بر پاسخگو بودن آن در دنیا و آخرت است. اراده یعنی عملی از روی تشخیص و تصمیم انتخاب شده ای که مستلزم پاسخگویی است.

اما در رابطه با دین، وقتی پیامبر اسلام در آخرین خطبه خویش در حجة الوداع تأکید می فرماید: { ای مردان، با زنان خویش به نیکی رفتار نمایید و با ایشان مهربان باشید؛ چرا که آن‌ها شریک شده و یاری‌ کنندگان شما در دین ( و زندگی و تکامل ) هستند.} یعنی اینکه زن از جایگاه کرامت انسانی برتری برخوردار است؛ بجای اینکه زن را جزء مال جبری طبیعت حساب کرد، بر اساس عشق و تفاهم متقابل به اختیار زندگی در تبعیت از دین و قواعد طبیعت هستی حساب آورد و از طرفی نیز از ویژگی تربیت مادری زن، به مدارای بیشتری با ایشان لازم و سفارش است که خانواده و زندگی با گرمی فرهنگ مهر و گذشت رو به تکامل تجلّی و تداوم محکم بیابد.

در جایی نیز که سفارش می شود زن خود را پوشش دهد به این معنا نیست که خود را در زیر پوشش پنهان بدارد، بلکه بر این پایه و اساس است که مبنای کرامت برتری نوع انسانی خود را مناسب و پسندیده محفوظ بدارد و به فعالیت های اجتماعی و سیاسی خود با معیارهای حقیقی و حقوقی بپردازد بگونه ای که تأثیرگذاری و تأثیرپذیری بر اساس دانش و استعداد متقابل با شاخص های ارزشی انجام بپذیرد و حقوق انسانی وی پایمال نشود.

همه ی زنان و مردان نسبت به یکدیگر محرم اجتماعی اند و فعالیت اجتماعی دارند و ناچارند که رو در روی هم قرار بگیرند که بدعت کاذب بر خلاف طبیعت هستی پدید نیاید و جامعه سیر نزول اخلاق پیدا نکند و حقارت، بدبینی و جدایی نسبت به هم پیدا نشود، در عوض شجاعت و دلاوری در خودسازی تقویت بیابد. اما زن و شوهر نسبت به هم محرم زندگی و اختیار به تکامل خویش می باشند که بر اساس الگوهای پیش فرض خود زندگی مشترک را بر اساس وفاداری، پایداری و فرهنگ اجتماعی و قانون مدنی جامعه می سازند.

فرهنگ های غنی اجتماعی، خود شرایط بهتری را فراهم هستند و بعضاً خود به بهترین شکل، شئونات اجتماعی و فرهنگی را مراعات می کنند. چادر فرهنگ ایرانی است، اما شانتاژ تأکید مکرر آن به رعایت حجاب تند از رسانه های عمومی و بین المللی که محل ارائه ی سیاست های پیش رو و پیشرو است به چیزی جز نفرت و واکنش پنهان و نتیجه ی معکوس به ارمغان و تشدید نبوده است و پدیده ی تحجر و غوغاسالاری، افزون بر حماقت و بدبینی به صلاح کشور و جامعه تمام نشده است.

اگر بدنبال حلال و عرفانیت باشیم، البته نسبی است و مطلق آن مساوی با قطع حیات خود آدمی است که کسی را خبری از آن نیست؛ و اگر دنبال حرام و نفسانیت باشیم، زندگی تماماً فساد و آلودگی است که چیزی جز درد و شکنجه نیست. دنبال حقیقت باید بود اما با عدالت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، تا بتوان زندگی را با محسوس حق، حلال و حرام با کمترین نادانی و خطا ساخت و تکامل داد؛ و اگر هم دنبال سیاست و هنر باشیم معیارها با حق و جوانمردی سنجید و پیش برد که راست، درست و موفق خواهد بود و هیچ شکستی در پی نخواهد داشت.

دین و ملیّت اگر بدون دانش حقیقی متحجرانه تعبیر شود افکار متحرک آدمی به تندروی بیراهه سوق می یابد که اساس تنش ها و ناهنجاری های اجتماعی را دامن می زند و زندگی به برگهای پاییز تیز زودرس مانند خواهد شد که با میوه های نارسیده در خاکریزها دفن می شوند. رژیم فاشیسم آلمان هیتلری و آپارتاید آفریقای جنوبی و نظام دینی تفتیش عقاید قرون وسطایی اروپا نمونه هایی از این نوع تفکرات مخربند که دوام نیافتند و در پیدایی دوباره ی امثال آنها باز دوام نخواهند یافت.

حقیقت این است که هیچ احدی حق صدور حکم مرگ کسی را ندارد مگر در نهایت دفاع در برابر آنچه که تهدید جدّی می شود؛ برای اینکه اولاً- مرگ از آن اختیار خالق یگانه است که هستی را خلق نمود و زندگی بخشید، بگونه ای که آدمی در بیراهه چنان متنبه شود که خود را بیابد و شعور را به زندگی خاکی متجلّی بسازد. دوماً- ترس و مرگ می تواند آدمی را به تسلیم و پذیرش اوامر متظاهر سازد اما ناشی از رعب و وحشت است هرگز موجب عبرت، هدایت و رستگاری نبوده و نخواهد بود و چیزی جز نفرت درو نخواهد شد. سوماً- تنبیه و مؤخذه عدالتی است که اگر بجا و حق و به درستی و راستی در جان و روح خاطی، جاری و روان شود بیدار و بی ریا به راهی سازد که عطرش در جامعه فراگیر می شود.

حقیقت این است که هیچ موجودی پدیده ی هستی را به خودی خود پیدا نمی داند و دلیلی به آفرینش خود به خود هستی ندارد و حقیقت وجود خدا را رد نمی کند، مگر روح وجودی که از بی ارادگی و خصلت ها و روحیات متنوع، خدا را بر نمی تابد. این آدمی به استدلال های علمی و آگاهی و فراهمی شرایط نیاز دارد که کنش های حقیقی روحی خود را باز یابد و تحلیل کند. بنابراین اگر نادانی بی دینی است، انگ بی دینی خود نادانی و عین بی دینی است. یعنی اینکه باورهای حقیقی در دنبال سازی زندگی و سیاستهای پیشرو از راه حقیقت جویی و اقتدار مقدسات در حق پذیری نه از جبر پذیری بدست می آید.

انسان در همه حال تا آخر عمر فرصت دارد که حقیقت آدمیت و انسانیت خود را باز یابد و از هر خطای احتمالی باز گردد. بر اساس آفرینش با هیچ حق و اندیشه ای نمی شود با حکم مرگ خطاکار، فرصت بازگشت از وی گرفته شود اما باب تأدیب و مؤخذه هیچ گاه بسته نیست و زمانی مؤثر است که دانش آن با پدیده ی شرایط روحی و جسمی هر فرد مطابقت راست و درست و مستقیم داشته باشد.

اصولاً اتهام بی دینی واژه مبهمی است از ساخته و پرداخته کسانی در طول تاریخ بوده است که به اصطلاح، حق یا ناحق ضرورتهای مقتضی را توجیه ساخته باشند و به تدریج با گذشت زمان، حکم مرگ ابهام بی دینی بطور سنتی وارد فقه و دین شده است. حکومت فقهی در اصل حکومت سیاسی پیامبر اسلام نمی گنجید برای اینکه دین منشاء حق به هدایت و تغییر علمی اندیشه و زندگی منحط و متحجر مردم از سوی پیامبر اسلام بود و فقه اساس تقلید ارادی و معنادار پیروان آنحضرت و تأکیدات قرآن دال بر روان مردم در پایداری مقدسات زندگی می باشد، نه اساس حاکمیت جبری فقه و میزان ارزیابی و تفکیک قرار دادن آن از سوی مثلاً شخص یا جناح مغرض و تندروی که به بیزاری از دین و زندگی بی انجامد.

روحانیون افراطی نظام و نهاد انقلاب فرهنگی از ابتدای انقلاب بجای اینکه مصرّ احکام و حدّ بر اساس حکم حکومتی و انحصار قدرت و سیاست و صدور انقلاب از بند تحجر به تحریک دنیا بر علیه خود و ارزش ها می بودند، مبلّغ و نشر مطبوع در معارف دینی، اخلاقی و فضایل گذشت و حق و عدالت بر اساس اعتدال و روشن بینی در جایگاه اصلی متبادر سیاسی و فرهنگی خود می شدند و مرجعیت دینی و دکترین سیاسی و مدیریت جامعه را با فرکانسهای هوشی تأثیرپذیر رشد می دادند آنوقت می دیدند که رونق دانش فرهنگی، دینی و علمی جامعه و کشور و پیشرفت در عرصه های بین المللی بهتر و حقیقی تر انجام می یافت و هزینه های سرسام آور هدر نمی رفت، صرف امورات خیریه و پیشرفت زندگی می شد و مطمئناً ایران در جهان از جایگاه تأثیرگذار مؤثرتری در فرهنگ و هنر جهانی و صلح و امنیت بین المللی و جهانی پیدا می کرد و پیشرفت انرژی هسته ای روند طبیعی خود را بدون شبهه و ابهام، ادامه می یافت و آثار سوئی بجا نمی گذاشت.

اما متأسفانه استراتژی جاه طلبی و غرور باند تبهکار در طول عمر انقلاب با چهره های متفاوت خود، یکی با نرم زبانی خود و دیگری با تیغ دین، همه مرزهای اخلاقی و انسانی را شکست و از تمامیت خواهی بدبینی را به اوج بی رحمی رساند و از انرژی هسته ای در افشاگری موردهای سلسله ای از آن در غوغاسالاری سوء به عمل آورد و چرخه ی پیشرفت و حیاتی آتیه ی کشور را در مخاطره ی جدّی وحشتناکی قرار داد.

پیامبر اسلام هرگز حکومت فقه تأسیس نداد بلکه مؤسس حکومت سیاسی بود که امنتر و مؤثرتر روح اسلام را متوالی بر جامعه ای بشری جاری ساخت و اندیشه ی متحجرانه و روش زندگی مردم را تغییر و فطرت بشری را به دین اسلام بیدار و اسلام را از فطرت بشری زنده نمود. راز حیات اسلام و بطور کلی دین در همین نکته نهفته است که از فطرت بشری و هستی بیان شد و تأثیر پذیرفت که آدمی در ملیّت و دین خود بیش از آنکه مسلمان زاده باشد، مسلمان شده باشد تا توانسته باشد تشخیص داشته باشد و بر اساس تشخیص زندگی ساخته باشد که آن زندگی خود ساخته و حقیقی خواهد بود، راست و درست و بی غش با ستارگان امید و راهنمایان شب در خواهد آمیخت و زیبایی حزن و اندوه در غریبی جان خواهد بخشید.

فقه در صدر اسلام موردی تأثیر پذیر از کردار و رفتار پیامبر(ص) و ائمه معصومین (ع) و پیشوایان دینی جامعه بود و بر اساس فرهنگ سازی و قابلیت روح الگوپذیری جامعه شکل گرفت و فراگیر شد. روالی که می بایست ادامه می یافت ولی با بلوغ و نبوغ عرفان و توسعه و گسترش وسیع آن در صدر اسلام، هوش مدهوش عرفان شد و سنت بیشتر در واقع از باب تقلید از عرفان به تدریج به شکل متحجر در دستور قرار گرفت و رواج یافت.

عرفان موردی نه تأثیر گذار عینی به عمل است و نه تأثیر پذیر کامل از آن در عمل، بلکه تنها به روح و جان آدمی مربوط می شود که از دل و نگاه های وسیع و عمیق در فراهمی از شرایط روحی و روانی محیط و درونی خویش خیز بر می دارد و آدمی را به آن دور دورهای دنیای ربّانی و معنویات سیر و پرواز می دهد. عرفان اگر نه از شکوفایی از عمق وجودی به صعود بلندی های معرفت ربانی، بلکه از روی تقلید حرکات ظاهری عرفا در دستور قرار گرفته باشد خلاف اسلام و دین عمل شده است و حکم به اطاعت محض با تیغ و شمشیر محک زده می شود و نتیجه معکوس می دهد و مردم از دین و حکومت منزجر و متنفر می شوند.

آیا ندیدند طبیعت بشری چگونه مدام در برابر جبر و افراط هر چند عرفانی آن و یا از جبر و تفریط، منقلب و دگرگون می شود و به واکنش متعارف سوق می یابد که می تواند عواقب ناهنجار در پی داشته باشد؟ تنش ها هر شکل که باشد فقط در نقطه ای حقیقی می تواند قرار و آرام بیابد که بین افراط و تفریط تعریف متعدل و ظریفی ارائه شود که آن راست و درست است، اما از کارنامه ی عملی و تفکر قدرت خودکامگان چنین امری همیشه بعید بوده است. چه بسا، در طول سی سال ایدئولوژی های تندروی انقلاب مشاهده می شود که بخش اعظم مردم جامعه از استعدادهای حکومتی حذف شدند و آنانکه در خط حاکمیت جناح تندرو نبودند یا از حق زندگی محروم شدند و یا در شرایط سخت بصورت سیاسی و مصلحتی زندگی جدا بافته ای یافتند که دین و عدالت به شکل متحجرانه و دموکراسی دروغ با رنگ صدور انقلاب نمایش شد.

اصل این بود که از ابتدای انقلاب، هدف ها در اندیشه و عمل به دور از تحجر از ماهیت های حقیقی گرفته می شد که فراهمی شرایط آن متأسفانه از تنگ نظری افراطیون و تقدیر روزگار، میسر نبود. اما دین صراحتاً تندروی های یکجانبه نگری را نکوهیده است. و اصولاً تکروی با هیچ هنری همخوانی ندارد؛ ولی اندیشه و خرد در همه حال، حاضر و تنها راهنمای قابل اعتماد بوده است که انسان و جامعه از تاریکی ها و فراز و نشیب های تند و تیز سالم به مقصد عبور بیابد.

نتیجه اینکه به ملت و دین و به فرهنگ و هنر غنی جامعه ی ایران باستان خیانت شده است بگونه ای که متأسفانه اکنون نیرویی مشاهده و یافت نمی شود که آنچه که به عنوان ارزشهای دینی و ملی و فرهنگی و هنری از دست رفته است باز آفریند مگر اینکه یک معجزه عظیمی رخ بدهد.

دین برنامه ای متعدل خداوند در نهاد هستی و فطرت و غریزه ی بشری با ماهیتی مقدس است که آبیاری زندگی انسان در باب سلامت روحی و تقویت هوش و استعدادهای تحصیلی بشریت می باشد. دانش رشد فرهنگ دین و هنر نقش آفرین آن در یک جامعه از کردار و رفتار محققین و پیشوایان حقیقی دین و فرهنگ و رهبران سیاسی جامعه در جایگاه ویژه ی خود به راه می افتد و در مدار نسیم روحبخش در موقعیت و زمان لازم بر فطرت بشری پذیرنده انتقال و شکوفه می زند.

دین عین سیاست است اما در جایگاه اصل برتر خودش و هرگز ملیّت را رد نمی کند؛ برای اینکه ملیّت از ماهیت خاکی انسان است که از آن تغذیه شده و تعلقات و وابستگی های روحی و ژنتیکی به آن دارد. یعنی اینکه دین از دید سیاسی از اصول هدایت و رهبریت حقیقی و سیاسی خود، در وضعیت نامطبوع از زمان واکنش لازم را نشان می دهد و با شرایط استعداد روحی و روانی فراگیر و همگانی، موقعیت فکری و سیاسی نامطلوب را دگرگون و حقوق ملی و فرهنگ قومی را محفوظ و شمع اندیشه ی حق و حقیقت را روشن نگاه می دارد.

عصر حاضر عصر بالقوه ی تکنیک و هوشمندی است؛ عصری است که باوجودی که هستی و ماهیت هستی و ادراکات ذهنی را دانش پژوهان در می نوردد، مشکلات زندگی جوامع بشری بیش از پیش پیچیده و نگران کننده شده است. برای اینکه دانش در حوزه ی تحقیق و پژوهش در پیشرفت تا حدودی روند انحرافی افسار گسیخته ای را در پیش گرفته است که حیات بشری را بیش ار سلاح هسته ای در آینده ای دور و نزدیک تحدید می کند. دانش همچنان می تازد؛ اما توجه ندارند که از قاعده ی دو بُعد متضاد هستی نباید خارج شد و در قوانین ابعادی حیات طبیعت هستی طوری از جمله با شبیه سازی نباید دخالت کرد که به تغییر ماهیت ابعاد و قواعد طبیعی زیست و ولد بیانجامد و از گسترش دامنه ی آن فاجعه ی خاموش زیستی و بشری فراتر از فجایع هسته ای در آینده منجر بشود.

از سویی نیز جای هیچ شک و شبهه باقی نیست که تحجر هیچ جایگاهی در استعدادهای بالقوه ی بشری ندارد و نمی تواند کاربردی در روح عقلمندی و اندیشه های بر حقّ جاری جامعه ی بشری داشته باشد. برای اینکه انسان از فطرت و غریزه ی فعال برخوردار است که می تواند هر آنچه را که می بیند و می شنود با استعدادهای فعال درون خویش بسنجد و به یک جریان پذیرنده و یا رد کننده برسد و بر این اساس طبعاً، انسان سالم میانه ی خوبی با تحمیل و زود باوری و انحراف ندارد و به هر شکل ممکن با اعتقاد به مقدسات و تکامل در برابر هر اندیشه ای که به تحجر بیانجامد نسبی مقابله می کند.

البته هیچکس نمی پذیرد که جامعه محترم روحانیت از سیاست دور باشد. چرا که روحانیت جدا از جامعه بشری نیست و حق مسلم هر انسانی است که اساس تجارب ذهنی و هوش خود را در سیاست و مباحث علمی و دینی جامعه محک بزند. اصولاٌ هر انسان روحانی بطور عادی و فراگیر در حیطه سیاست و تخصص پیش رو می تواند ابتکار و مهارت خود را بدون احتساب وجاهت روحانی خود نشان بدهد؛ به این معنا که سیاست و قدرت در انحصار یکعده یا قشر خاص نمی تواند اساس حقوقی و حقیقی داشته باشد. طبعاً به این خاطر که از دین و از شخص، استبداد تولید نشود و دین گریزی و زندگی گریزی و سرگردانی جمعی در جامعه بوجود نیاید.

استبداد حکومتی پدیده ای جبر و شومی است که بخش اعظم تاریخ به آن اختصاص یاقته است. حاکمان این نوع حکومتهای وقت، از حرص قدرت طلبی بیشتر یکسویه و جهات منفی کنش داشتند و همیشه دیگران و حتی نزدیکان خود را بی رحمانه قربانی منفعت طلبی و شخص خود می ساختند. نقش آفرینان کسانی بودند بیشتر قدرت طلب و جسور با تدبیرهای فریبکارانه به چیزی جز توسعه قدرت خویش نمی اندیشیدند. در واقع فاقد اندیشه های حقیقی برای تکامل و پیشرفت برای رستگاری جوامع بشری و در نهایت فاقد تفکر تحکیم حقیقی قدرت حکومتی خود بودند. روی این اساس تئوری عمل آنان به تاریکی ها و فراز و نشسیب تند و تیزی می افتاد که نهایتاً به سقوط قدرت آنان می انجامید.

تمامیّت خواهان در سوء مدیریت و بهره مندی نا شایست از دین و دموکراسی دروغ در مکان آن قدرت طلبان مستبد تاریح قرار گرفته اند که همه چیز و همه کس را قربانی ظنّ و خیال و خود خواهی های خود می سازند و به تبعیّت از پیشینیان، مصمم به همان راه می روند که آن دور گذشتگان رفته اند. وقتی آدمی به حقیقت ها اندیشه نکند به انسانیت قدم برنمی دارد چگونه می تواند خود و خدا و نوع دوستی را شناخت یافته باشد و در باطن بر خلاف حق و حقیقت خود را مدعی علاقه مندی به قلدری و ستم بداند، مگر اینکه از ذات خراب و ویرانگر متولد شده باشد که ممکن نیابد خود را به راستی و درستی وفق بسازد، به ریا و خود نمایی تن می دهد.

خداوند یکتا از نیستی، هستی را از دو بُعد متضاد هدفدار تا به نیستی، بدون نقص با پیش بینی های کامل آفرید و شعور از دو بُعد متضاد هستی معنا یافت و هر آنچه که در هستی قرار یافت از شعور پدید آمد و انسان از تکامل هستی خلق و بواسطه ی تولید اندیشه ی برتر متکامل ترین موجود برای تکامل شعور و هستی و در عین حال در بکار گیری اندیشه ی غلط پست ترین موجود هستی شناخته شد.

خداوند متعال انسان را در هدفداری هستی، اندیشه دار خلق نمود که خود و جامعه و هستی را به آینده بهتر از گذشته سوق بدهد، در واقع عمری که مقدر است تکامل یافته به انجام برساند و موجب رشد انسانیّت و تکامل هستی گردد. طبیعت بگونه ای اندیشه ای تدبیر است که انسانها چه بخواهند و چه نخواهند، چه به مکتب رفته باشند و چه نرفته باشند با گذشت زمان از نیاز، به دانش ها و پدیده های روشنتری می رسند و در اندیشه و هوش، تکامل می یابند و بطور نسبی علایق و سلیقه ها و سیستم های نوین را برای زندگی و تشکیل حکومت های بهتر، ارائه و بروز می دهند. برای اینکه زمان فقط حرکت رو به جلو دارد و ظرفیت سیستم های حکومتی در اصل بر اساس اندیشه های حقیقی و نیازهای علمی زمان ساخته و پرداخته می شود که در همه حال نسبت به گذشته کاملتر و با نفوذتر و به آینده ناقص تر و ضعیف تر جلوه می یابد.

این قانون طبیعت حیات و هستی است و هیچ راه گریزی از آن نیست. دولتمردان، این تئورسین های مجری توسعه و پیشرفت هوش و استعدادهای تحصیلی جوامع بشری به زندگی اجتماعی بهتر و متعالی تر در همه حال محکومند به این که یا تسلیم زمان شوند برای بهتری اندیشه کنند و یا خود را از زمان منزوی بسازند . درجا بزنند و به پیشینیان باز گردند. خارج از این دو راهی نیست. اما قدر مسلم از مجموع ملت در دنباله رو رهبران حقیقی دین و سیاست، متن جامعه هیچ کس نمی پذیرد که از سوی قدرت و حاکمیتی مستبد اصل سیاست حقیقی نادیده گرفته شود و جامعه در عقبه به پریشانی و منش انزوای اجتماعی در منطقه ای از جهان برسد.

هر برنامه کاری از فرایند اصلی و اهمیتی برخوردار است که نمود کاملتر کلی آن، قانون اساسی هر جامعه ای می باشد که زائیده ی اندیشه های حقیقی جامعه بوده باشد. تا وقتی که قانون اساسی تکامل یافته ای حقیقی به جامعه ارائه نشود نمی توان حکومت حقیقی برقرار ساخت و مدعی جهان بینی و پیشرفت و تکامل جامعه شد.

انسانها عوض می شوند و باطن ناشناخته ای دارند و با توجه به تجارب تاریخی سلسله حکومت ها در برابر ملتهای خود قابل اعتماد نمی باشند. ولی قانون اساسی یک جامعه که حقیقی تدوین شده باشد نه تنها در اصل خود هرگز تغییر نمی یابد بلکه در جهات زمان با سرعت تکامل هستی مطلوب آن پیش می رود.

بدون شک سیاستهای حقیقی مبتنی بر قوانین جاری و حقیقی، استعدادهای بالقوه ای را در تئوریهای حق و حقیقت فراهم می سازد که با استدلال های علمی و اعتماد نفس بالایی به موفقیتهای حقیقی پی در پی می انجامد. هیچ پدیده ی فکری بی هیچ حق و مستدلی و بی هیچ اندیشه ی حقیقی پبش نمی رود و چیزی جز تبهکاری و زیانبار نخواهد بود.

هیچ بشری نمی تواند متکبر خود محوری باشد مگر اینکه به بیمار روحی مبتلا باشد خیر و صلاح دیگران را بر نتابد. تا انسان نحواهد راهنما و خیرخواه دیگران باشد نمی تواند به درستی خیرخواه و راهنمای خود باشد. دانایی پدیده ای از استعدادهای بالقوه بشری برای توانایی و صعود به آینده ای بهتر و برتر، فرا روی بشر قرار گرفته است که آدم باشد و از خود انسان بسازد و طبیعت را ارزش و تکامل بدهد.

دولتمردان اگر چه بخواهند قوی باشند و به جامعه خود ببالند، چاره ای ندارند جز اینکه راه آدمیت و انسانیت، راه حقیقت و همرازگرایی و آینده باوری را پیش گرفته باشند. حکومت جمهوری اسلامی بر اساس واقعیت های حقوقی و حقیقی محیط جامعه شکل می گیرد و هیچگونه ارتباط مستقیمی با حکومت فقهی و جبری آن ندارد بلکه بدین معنا است که اکثر مردمان جامعه تحت پوشش قومیت های ایرانی ومذاهب اسلامی خود، مسلمان هستند و با فرهنگ دینی و ملّی ایرانی خود زندگی می کنند و همچون مردمان دیگر سرزمین ها پیرو پیشوایان دینی و رهبران سیاسی جامعه خود می باشند.

تمام آحاد ملت، جمهوری اسلامی را مظهر تداوم یکپارچگی و همدلی دینی و ملی طول باستان ایران می داند و قوانین اصولی و اتحاد بخش آن را مقدس می شمارد و احترام می گذارد. این واقعیت انکار ناپذیر ایرانی و جوامع بشری است که هیچ حق و حقوق حقیقی هیچ یک از افراد جوامع بشری و قومیّتها را نمی توان کتمان و دور ساخت. چه دلیلی می تواند وجود داشته باشد که جمهوری اسلامی ایران مظهر بلند آوازه ای از گذشتگان خود در فرهنگ صلح و دوستی باشد و نخواهد یا نتواند به اندیشه جهش فکری جامعه ایرانی و تحول بنیادین و پیرو تحقق ایده باستانی صلح و امنیت جامعه جهانی خود نباشد!؟

صلح و امنیت جهانی بهار هستی است که هرگز از راه نرسید و امروز دورتر است، دورتر از همیشه، از دهه های پیش، از صده های پیش، از هزاره های پیش، از هر زمان دیگر دورتر است، همیشه دورتر و دورتر و امروز از همیشه دورتر و ناامن تر است.

از اینکه دنیا و هستی بر دو بُعد متضاد روحی پبچبده شده است در تنش های بین این دو بُعد در نهاد بشری با وجود انبیاء صلح و دین، انسانیّت بیشتر مغلوب حیوانیّت است.

صلح و امنیت حقیقی جهانی اگر چه تا به امروز دورتر و دورتر شده و محقق نشده است ولی تحقق حقیقی آن با فرهنگ انسانیت که دینداری طبیعت است چیز غیرممکنی نیست. بلکه تحقق کمال مطلق آن غیرممکن و مهال است بواسطه اینکه دنیا و هستی در دو ستون دو بُعد متضاد خود استوار است و هر چیز رو به تکامل دارد و هر چیز کمال مطلق آن در انتهای هستی به نیستی اطلاق می یابد که ریشه و پیوندی در مبداء هستی دارد.

اما در لا به لای اندیشه ها و تلاش ها و انقلاب ها اگر چه انقلاب اسلامی 57 ایران بی نام خمینی شناخته شده نیست ولی تبحّر وتحّول اصیل آن در جهت حق و عدل و توسعه استعدادهای مفید حقیقی و حقوق بشر بی نام ملت ایران شناخته شده نخواهد شد. ملت کهن ایران همیشه پیشگام تحقق آن آرمان و ایده باستانی خود بوده است و تمام همت فکری و اراده انسانی و عملی خود را بکار بسته، می بندد و خواهد بست تا جایی که بیشترین و حقیقی ترین کمک را به صلح و امنیت جهان بشری و هستی کرده باشد.

بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضو ها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی

صلح طلبی و عدالت گستری همیشه و در طول تاریخ کهن ایران پیشه و راه ایرانی بوده است و خواهد بود، این راه بی انقطاع حتی یک لحظه هر ایرانی در تاریخ باستان پر شکوه و عظمت انسانی خود است. ملت طبعاً می خواهد استعداد بالقوه خود را با آرمانگرایی های اصولی در پیشرفت و ترقی جوامع بشری بکار ببندد و این خط اصیل آدمیّت و بشریّت روشن و بیدار از هدفداری آفرینش کل هستی است و نمی شود حرکت آن و هستی را برای همیشه متوقف ساخت. چه اگر اینطور می بود علم و دانش تمدن بشری به حدی که اکنون مشاهده است نمی رسید و بشریت به همان صورت ابتدای خلقت خویش بدون اندیشه و پیشرفت، بصورت وحشی و غارنشینی زندگی می کرد.

اکنون دانش فراگیر و پیشرفت سهل تر است آیا تحقق یک جمهوری اسلامی مقتدر و مردمی تا آنجا که قدرت اول باشد و یا ابرقدرتی چون آمریکا، بطور جداگانه و مستقل می تواند بدون نیازمندی به دیگر کشورهای مختلف به حیات ابدی خود ادامه بدهد؟

آیا دولتمردان یک کشور ابرقدرت می توانند بی تفاوت به حق و حقوق جوامع بشری خارج از مرزهای خود و یا با استعمار دیگر کشورهای جهان سوم برای ملت خویش امنیت و آرامش و زندگی نو و استقلال دایمی و پایدار بیافریند؟

بدون شک جواب منفی است. برای اینکه از یکطرف هر کشوری هر چقدر قدرت داشته باشد و توانمند باشد باز نیازمند غیر خود برای تکامل است. برای اینکه تکامل محدودیت ندارد و کمال مطلق غیرقابل دسترسی و واقعیت آن انتهای هستی به نیستی است جایی که هستی از نیستی برای آغازی متفاوت به مبدأ رسیده باشد. از طرف دیگر جهان از آن بشریت و موجوداتی است که در آن زنده اند و حق زندگی دارند، انسان های حقیقی هستند که بر اساس شعور و توانی های حقیقی و نسبی خود به واقعیتهای عملی پیش می روند و حمایت می یابند که قواعد هستی بهم نخورد و حیات هستی به گمراهی و مخاطره نیفتد.

جهان بشری به عنوان دارای فکر و اندیشه برتر به چه چیزی نیاز دارد که بتواند بر اساس قواعد هستی و طبیعت آن پیش برود و هستی را بدون مخاطره آمیز به تکامل و جستجو برساند جز مکتبی که دو بُعد هستی را متعادل تعریف داده باشد که آن توحیدی است نظر و اندیشه را در هر زمان قانع و سیراب می کند؟

آنچه بیشتر موجب نا امنی و به تشنج کشیده شدن جهان بشری و عدم تحقق صلح و امنیت جهانی شده است عملاً بینش تک بعدی نگری بر جهان هستی از یکسو و پیشرفت دانش تکنولوژی های مخرب بشری از سوی دیگر موجب گردیده است که جهان بینی توحیدی به درستی حقیقت آن ارائه نشود و زمینه بی اعتمادی کشورهای جهان سوم و قدرتمند و افزایش تنش های بین المللی و بعضاً تصویب قوانین ضد قواعد طبیعت هستی و آفرینش آن و فساد اجتماعی بیش از پیش فراهم شود.

اما فراهمی شرایط بهتر و متعدل از بطن جوامع بشری و ذات هستی برغم ظهور مکاتب تک بعدی، بصورت دو وجهی، دو محوری، دو بعدی، دو رنگی و بطور کلی دو اصلی هستند که خود در واکنش ها زائیده فروع مختلف می باشند که در نتیجه ی تنش ها به تأمل و تعادل در اصول و فروع و به حقیقت می رسد و خط امنیت فردی و اجتماعی و صلح و امنیت جهانی را نسبی و متعدل تحقق می دهد. انسان بواسطه اندیشه حقیقی نسبی خود می تواند و می خواهد برای هستی عدالت گستر باشد و جامعه منظمی بیافریند و دامنه حیات را گسترده تر و اصیل تر بسازد. انسان هوشمند است و می تواند بر اساس استعداد های انسانی، کنش های مرتفع و لازم را بیافریند. اصولاً اساس خلقت انسان بر این امر نهاده شده است که بر اساس اعتدال و عدالتمندی هستی پیش برود که همان عبادت حقیقی روی به خدا گفته شده است که بالاترین و ارزشمنترین ایده ئولوژی حیات هستی بر زندگی فردی، اجتماعی و سیاسی بشریت است.

طبیعت هستی کامل است و اگر در جایی دنیای بشری از عدالت تهی باشد طبعاً متقابل آن را از بطن خود در جایی دیگر تربیت خواهد ساخت و جایی که افراط باشد متقابلاً تفریط پیدا خواهد شد و بر عکس، با اندک توجه به پدیدیده های سیاسی، طبیعی و جغرافیایی این امر کاملاً بر همه مشهود است. اتحادیه ی اروپا را بنگرید که چگونه به همدیگر نزدیکتر و نزدیکتر می شود در حالی که تقریباً همزمان در جوار آن، بلوک شرق یعنی اتحاد جماهیر شوروی سابق که چگونه از هم پاشید. چه تضمینی وجود دارد که اروپای متحد دوباره از هم نپاشد و اتحاد شوروی سابق بصورت دیگر نمایان نشود جز با پایداری ارزش های متعالی و اساسی انسانی که آدمیت می تواند عشق به همزیستی و نوع دوستی و تکامل طبیعت هستی را بیش از پیش در دلها بکارد و شکوفه دهد.

آنچه که پدیده ی انقلاب اسلامی 57 ایران را اتفاق داد، فراهمی شرایط محیط و طبیعت بشری در طول سالیان دراز بوده است. پدیده ای که باید اتفاق می افتاد و هیچ چیز نمی توانست مانع ظهور آن باشد. اما بدون شک هر پدیده ای با وجود جریانات مثبت و منفی آن بگونه ای بخشی از تکامل بشری و هستی را رقم می زند و موجب تحول و تکامل جامعه ای در روندی متفاوت است که از طبع هدفدار هستی از طبیعت و اراده ی بشر ساخته می شود.

انقلاب اسلامی ایران هم مجزا از این قاعده و قانون طبیعت هستی نیست. ایرادات اساسی طبعاً بسیار دارد که زمینه حرکت ها و جنبش های فنی متقابل را برای تشدید تکامل فراهم می سازد و فراهم است، به شکلی که ایرادات و تبعیض ها و دست و پا گیرها اصلاح بپذیرد و رشد اندیشه و تکامل راست و درست حقیقی انجام بیابد. در دنیا هیچ چیز از دید و نظر خداوند متعال بی حساب و کتاب نیست و پوشیده نیست. همه اسرار و رموز هستی در لای دو بُعد متضاد هستی و در آمیحتگی های آن دو اصل متضادهم و ابعاد فرعی آنها، نهفته است و بشر مدام به دنبال کشف اسرار و رموز رابطه بین دو بُعد هستی از ابعاد فرعی آن در آغاز تلاش خود است که به حقیقت ها و واقعیت های روز افزون خود برسد و خود و هستی را آنگونه که دین خدا و هستی می خواهد تکامل بدهد و حق ندارد بر خلاف قواعد هستی عمل بنماید و یا قانون وضع کند.

بعضاً قوانین ضد طبیعت هستی از بعضی کشورها شنیده می شود که قانونی شدن خانواده ی هم جنس گرایان از جمله آنها است و چنانکه پدیده علمی آن را نتوان ارائه داد قاعدتاً این نوع قوانین باطل اعلام می شود و جامعه از عوارض دراز مدت آتی آن مصونیت می یابد و بدون شک به نوع طبیعی بهترین مورد کمک ها در سلامت و تندرستی بشریت و صلح و امنیت و جهانی خواهد بود. برای اینکه جهان بشری با رعایت حقوق طبیعت هستی و از تغذیه طبیعی و صحیح از امکانات طبیعی هستی واکسینه می شود و مصونیّت پیدا می کند. قوانین ضد طبیعت هستی علاوه بر آثار زیانبار اخلاقی و فرهنگی آن در جوامع بشری، تضاد های فکری سیاسی، دینی و اخلاقی را فراهم می سازند که علائم افزایش تنش های اجتماعی و مخاطره آمیزی صلح و امنیت جهانی است. در نتیجه نمی شود بی تفاوت از کنار آن قوانین ضد بشری گذشت و احساس مسئولیت نکرد.

ارزش و تقدس دین و ماهیت دینی به این چیزها است که جامعه با قانون اساسی برنامه منظمی اداره شود و انسان بتواند خداوند هستی را به یقین در همه حال حاضر و ناظر افکار و رفتارهای خود ببیند و مراقب حق، عدالت و حقوق طبیعت هستی باشد. اما سؤال این است که مدعیان حکومت دینی در این امر چقدر موفق بوده اند؟

فرهنگ هایی با مبانی اخلاقی، ادبی و هنری زندگی فردی و اجتماعی از دانایی ها و پندها و اندرزهای فطری و عقلانی در طول زمان شکل گرفته است که گنجینه های بی حد و حساب ملیّت و قومیّت های کهن دیرین ایران باستان می باشد که سرشار از امید، پایندگی و پویندگی است و دین و دینداری در بطن فرهنگ ایران باستان قرار دارد و نمی شود اصل دین را بعد از پیامبر اسلام با زور و تحجر بدعت آورد بلکه باید با دانش روز از فطرت بشری برای ذهن ها پویا ساخت تا با اندیشه و خرد مبتنی بر علم و منطق توانسته باشند تغییرات اساسی را مقدس آمیز بپذیرند که فرهنگ هایی انسانی و همزیستی، غنی تر و پر بارتر شوند. وقتی که دین در فطرت بشر و ذات هستی قرار دارد اگر تمامی جن و آدم جمع شوند با هیچ دانشی نمی توانند دین را از فطرت آدمی و هستی جدا بسازند و یا انبیاء و خدا را نهی بکنند مگر در مستی و ناراستی برنتابند.

چیزی که دین را مشکل ساخته است عدم روحیات توانایی تعریف فطری و متوازن نبودن آن با حق در ذهن و اندیشه ی بشر است که دین شوریده و نامتعادل جلوه می یابد. حق و حقداری اگر از اندیشه به عمل آید، دین جلوه می یابد و جایی که دین نیست اندیشه ی حق نیست و آن اندیشه توحیدی نیست؛ این قانون دین طبیعت هستی است. هیچ چیز و هیچ دانشی در هیچ زمان نمی تواند مانع از رخداد طبیعت هستی گردد. آنچه که از زبان انسان جاری شود اگر با عقل و شعور و دانش بشری همراه باشد بدون شکّ از دو حالت خارج نیست، یا در طول زمان گذشته اتفاق افتاده است و یا در آینده ای دور و نزدیک اتفاق خواهد افتاد.

با ارج نهادن بر قواعد هستی، زندگی راست و درست ساخته می شود. این ملت فرهنگی و آرمانخواه ایرانی دینی را با حقانیت های حقیقی و حقوقی باید بر کشتی عمر صحیح، سوار و هدایت ساخت که فقط با همّت خود ملت و دکترین جامعه میّسر است. ملتی که می خواهد تن به ذلّت ندهد باید راست و درست باشد، قطعاً پیروز است و افتخار جوامع بشری خواهد بود. دشمنی با دنیا دشمنی با خود است و ریشه در خودکامگی و استبداد دارد و نمی شود به سرنوشت دنیا بی تفاوت بود. عدالت و استحکام یک نظام و زندگی جامعه با عدالت و هماهنگی دنیا می تواند صورت بگیرد و اعتمادها با عینیت حقیقی و راست و درست متقابل جلب می شود و این با تعقیب مکتب توحیدی و حقیقی امکان پذیر است.

لینکها

2010-01-02T06:45:00.000-08:00

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5108455,00.html            برنامه‌ی مقدس هسته‌ای و پایان دوران تقدس

http://www.rfi.fr/actufa/articles/121/article_10251.asp        پیرامون رد مرجعیت آیت... صانفی

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5040779,00.html            منتظری یک مشروطه خواه بود

http://www.fararu.com/vdcj8het.uqeahzsffu.html                     نجار : راهپیمایی 5/3 میلیونی

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5080074,00.html            روایت پنج نو اندیش دینی از خواسته های جنبش

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5087607,00.html             مرجعیت و دین دولتی شده - مهدی خلیج

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5088054,00.html             در قم چه می گذرد - مهدی خلج

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5124876,00.html             احمدی‌نژاد: تا سه سال دیگر ایران فقیر و بیکار نخواهد داشت
http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=1720437870822621969&postID=333556956267758076
آیت‌الله مکارم شیرازی در باره تماس با رسانه‌های خارجی فتوا صادر کرد

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5127557,00.html              تهدید مهدی خلجی و بازداشت پدرش

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5133710,00.html              انکار ولایت فقیه کفر نیست

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5133133,00.html              یک مناظره‌ غافلگیرکننده و بحث‌های پس از آن

http://www.rfi.fr/actufa/articles/121/article_10441.asp            این نژاد "آریائی"، تعریفش چیست؟

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5201858,00.html             موسوی: ساختارهای دیکتاتوری از میان نرفته‌اند

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5216687,00.html             وولفگانگ ایشینگر، رئیس کنفرانس امنیتی مونیخ

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5216679,00.html             «هنر به جنبش عمق می‌دهد و آن را ثبت می‌کند»
مصاحبه با مانا نیستانی

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5218027,00.html            وستروله: دستیابی جمهوری اسلامی به بمب اتمی به سود هیچکس نیست

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5220151,00.html           هشدار به ایران در مراسم گشایش کنفرانس امنیتی مونیخ

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5227020,00.html           انقلاب و جنبش سبز، تفاوت‌ها و مشابهت‌ها

http://baztabonline.com//Default,fa-IR,BaztabOnline,Content,NewsDetail,Key,37053.aspx نیروی انتظامی ، سهام شرکت سابق مهدی هاشمی رفسنجانی را خرید

http://baztabonline.com//Default,fa-IR,BaztabOnline,Content,NewsDetail,Key,37132.aspx     رابطه نامشروع و مرگ همسر مخملباف

http://zamaaneh.com/news/2010/02/post_12300.html           •   هاشمی«رهبری مراقب بود صحنه خیلی داغ نشود»

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5279257,00.html               پیشنهادهای کروبی؛ واقع‌بینانه یا ناممکن؟

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5274972,00.html             بیاینه کروبی ؛ پاسخ به رهبر ایران و دو پیشنهاد

http://www.dwelle.de/dw/article/0,,5279619,00.html         هاشمی رفسنجانی: رهبری می خواهند صحنه خیلی داغ نشود

http://www.fararu.com/vdcewf8e.jh8zzi9bbj.html             نگذاریم تيرها به سمت رهبری و نظام برود

http://zamaaneh.com/idea/2010/03/post_664.html          فیلسوفان و سخنگویان آیت‌الله خامنه‌ای
اکبر گنجی: محل نزاع، اثبات عقلی باورهای دینی است، نه صدق و کذب آنها. به تعبیر دقیق‌تر، محدودیت‌های عقل بشری محل نزاع است. یعنی: اگر مومنان موفق شوند به تمامی شبهات وثاقت تاریخی متن پاسخ گویند، حداکثر چیزی که اثبات خواهد شد، این است که قرآن سخنان پیامبر گرامی اسلام است، نه کلام الله. هیچ راه عقلی/بشری برای اثبات کلام الله بودن قرآن وجود ندارد.

http://www.aryanews.com/Lct/fa-ir/News/20100310/20100310140121671.htm        ميرحسين موسوي:منيت ها در جريان اصلاحات زياد شده است

http://www.khabarkhooneh.com/Default,fa-IR,KhabarKhooneh,Content,NewsDetail,Key,3954.aspx      عماد افروغ سال 88 را به لحاظ سیاسی دردناک و غم بار توصیف کرد.

http://zamaaneh.com/news/2010/03/post_12488.html             هاشمی: نمی‌خواهم دانشجویان ساکت باشند

اکبر هاشمی رفسنجانی می‌گوید که خواستار سکوت دانشجویان نیست و آنها باید تلاش کنند مسائل را «منطقی» مطرح کرده و برای اصلاح امور تلاش کنند.

http://www.aryanews.com/Lct/fa-ir/News/20100312/20100312152556312.htm                  اظهارات مير حسين موسوي در ديدار تاج زاده

http://www.fararu.com/vdcbgaba.rhbf8piuur.html                واکنش هاشمی به شایعات درباره ثروت هاشمی ها

اندیشه راست

2009-12-31T13:12:00.000-08:00

آن دسته از روشنفکران و سیاستمداران داخلی و بین المللی که مسئله خارج شدن مذهب از حکومت را مطرح می کنند جریان خونین است که در واقع قدرت و حاکمیت را در برابر ملت تسلیح می کنند نگرش خوب و روشنی به آینده نیست.

مطرح کردن این موضوع از سوی هر شخص که باشد در شرایطی که جو سیاسی مسموم می باشد جای تردید است. در حالی که در طول سی سال عمر انقلاب ایران تنها چیزی که از دین برقرار شده است فقه دین آنهم به شکل متحجرانه آن و عنوان غلط بلند پروازانه صدور انقلاب متحجر را بوده است در صورتیکه دین بیشترین توجه را به حقوق بشر و حقوق شهروندی و دیگر ادیان و مذاهب و مناظره های علمی و موضوعات مطرح بین المللی دارد که هیچ وقت مورد توجه حاکمیت جامعه ما قرار نگرفته است.

اگر حقیقتا روح دین حاکم می شد که زندان سیاسی نداشتیم و مانعظهور و رشد اندیشه های سیاسی و دینی نمی شدند و شرایط ماورای وضعیت کنونی می شد.

به عنوان وظیفه انسانی خود به روشنفکران و سیاستمداران بین المللی و ملت و دولتمردان ایران هشدار می شود از اندیشه های فاجعه آمیز دوری کنند. هنوز فرصت است و می شود موضوعات داخلی ایران را به شکل صحیح و درست آنها حل و فصل نمود. منافع طلبی های سیاسی ارزش فاجعه های انسانی را ندارد که بخواهیم به هر در و پیکری به آنها دست بیابیم.در صورتیکه تن دادن مسالمت آمیز به حق و حقانیت های فردی و اجتماعی همیشه روی گشاده طبیعت بشری به چالشها و ناهنجارهای نادرست و نا به حق بوده است و می باشد راستی و درستی پدیده رشد اندیشه انسانی بشر است که می تواند جهان را به صلح و امنیت حقیقی آن هدایت کند.

ایمان و حماسه حسین (ع)

2009-12-26T03:25:00.000-08:00

حسین در امامت و حقیقت رهبری خود، ایمان و شناخت یافت که اسلام با شهادت اش زنده و جاودان باقی است. علم یافت مکتبی که در آن شهادت نباشد مکتب رو به انحطاط و زوال است و از ذهنها زدوده می شود.

این بود که حسین(ع) از علم و شناخت خود شهادت را در اوج نابرابری قدرت به گرمی بلندای آن پذیرفت و فریاد برآورد: من برای امر به معروف و نهی از منکر خارج شده ام و اگر دین جدّ من با ریخته شدن خون من زنده و جاودان است پس ای شمشیرها مرا دریابید.

حسین (ع) در نهایت اوج انسانیّت و روح پاک مردانگی آدمیّت دینی خود شهید شد. شهید کربلا، سرور شهیدان که همه تاریخ را مبهوت و شیفته مکتب عشق و شهادت زندگی خود ساخت و سدّ بیداری و جوانمردی در برابر انحطاط قدرت ایجاد کرد و فرهنگ زندگی را برای همیشه هدایتگر و شهید پرور جاودان آبیاری ساخت و زینب اش شمع عاشورا را شکوهی دیگر زیبا و ماندگار آفرید.
اسلام دینی است که نه با حکومت فقهی مفهوم می یابد و نه با حکم حکومتی که در آن جبر و زور حاکم باشد. بلکه تکاملی است در ایمان و عمل در ارزشهای متعدل فطرت بشری که انسان را از فرهنگ جامع آن مبهوت و پذیرا می سازد.

اسلام شمشیر استعمار نیست. اسلام، دین عین فطرت بشری، فرزند حق، هدایت، فرهنگ و شهادت است. دین، بیداری فطرت بشری در برابر انحطاط برای حق و عدالت و همزیستی انسانی جوامع بشری است که از آدم تا خاتم فرا روی بشر در جان و روح بشر قرار داده شده است و هرگز به آدمی این اجازه را نمی دهد که چون یزید معاوی آن را اسباب انحطاط قدرت خود بسازد و ایمان و زندگی را به ایده ئواوژیهای فنا بسپارد
اما طبیعت گمراه است و بشریت متفرق و رنجور، یا در پی امید بسویی می نگرند و یا در پس آن، چون گرگ وحشی می مانند که بدرّند. این طبیعت دو بعدی هستی است که همه به عشق آن دل می طپند.

تا دنیا هست روزگار همین است چون هستی دنیا بر دو بعد متضاد روحی پیچیده شده است و در این میان درود و تهیّت به آنان که راست آمدند و در گرفتاری طبیعت آن، راست و محزون از دنیا رفتند.
زندگی مبنایی از عشق خداوندی، نمایی از ایمان و شناخت آدمی از دنیا است، سراسر از یأس و امید و مبارزه که اگر با حقیقت روح آدمی اجین شود گوهره ایست آراینده صفات زیبا، نورانی و صفای طبیعت حق هستی از اعماق وجودی به سیمای زندگی پر مشقت آدمی که جلوه ای از ایمان و اخلاص به آدمیّت خود است.

خوی دیکتاتورها

2009-12-22T06:31:00.000-08:00

بسمه تعالی

قدرت سایه که بقای خود را در اختشاش پیدا کند ریشه خود را می کند. صرف نظر اینکه هر جنگی باید حقانیت های حقیقی خودش را داشته باشد هیچ جنگی بدون مراتب حقیقی به سود هیچ کس نبوده و نیست. بحث بر سر انرژی هسته ای نیست، بر سر این است که دیکتاتورهای سایه ذات خراب و خوی ستیزه جویی دارند در پی آنند و به بهانه آن نمی خواهند از تمامیت خواهی و خود محوری های خود کوتاه بیایند به غوغاسالاری رو می آورند و به افشاگریهای موارد انرژی هسته ای و حرکتهای ایضائی دست می زنند.

پیش تر چنگیزها و تیمورها دنبال کردند و راه چنان کوتاه رفتند که آثاری از خود باقی نگذاشتند. برای اینکه یک نظام پایدار باشد چاره ای جز تن دادن به حق و حقانیتهای اجتماعی و بشری نیست.

تجمع قدرت در یک فرد با پوشش ولایت فقیه چیزی جز دیکتاتوری سایه توسط هاشمی و خدشه دار نمودن دین و نابودی اصل نظام نیست!
قدرت حقیقی و پایداری آن در حقانیت ساختارهای اجتماعی جامعه است نه در واژگان ولایت فقیه است و نه در استفاده احتمالی نظامی از۱۵۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی شده حاصل از خون ملت. این آقایان اگر جسارت دارند که دارند چرا برای هر چیز بدون منطق و دانش آن دین را بهانه می سازند و آن را ماجراجویانه و غیر معقول جلوه می دهند!؟
چرا اسلام و دین را بر خلاف عمل حقیقی آن فقط ورد زبان ساخته اند و ول نمی کنند که دین خودش خودش را از متن فقها و روشنفکران بنمایاند.

امروز که به آقای احمدی نژاد میدان داده شده است تا با تمام اختیارات عرصه را پر بسازد، نه از ساختار قانون اساسی است و نه از ماهیت و اختیارات خودسازی وی است بلکه از این است که چیزی نا به حقی را از دست داده اند خلاء موجود آنرا پرکند و اگر روزی که آنچه را از دست داده اند بدست بیاورند که نمی توانند احمدی نژاد آن کس نخواهد بود که به حساب بیاورند.

هاشمی با عنوان رهبرسایه سمبل اقتدارگرایی حاکمیت در جریانات شناخته شده است حتی با قربانی کردن خود رهبری نمی تواند خطر سقوط خود را دور بسازد. بنابراین اگر حقگویی و مخالفت با ساختارهای استبداد و استکبار گونه ی حاکمیت، حرکت ضد ولایت فقیه و انقلاب است پس همه ملت ضد ولایت فقیه و ضد انقلاب اند و مخالف چنین ساختاری را هستند و آن را مشروع نمی دانند.

ملت هوشیار است و در بذر افشانی لیدرهای خرده اندیش هاشمی برای انحراف جنبش سبز بسوی ایشان که کودتا را رهبری و بنیان جامعه را تهدید می کند به وظایف دینی و ملّی خود به خوبی واقفند و ذره ای از همدلی و یکپارچگی خود در برابر استبداد کوتاه نخواهند آمد.

جمهوری اسلامی ایران مظهر بلندآوازه ای از جهش فکری جامعه و تحول بنیادین آن و پیروی حقیقی صلح و امنیت جامعه جهانی است و در تحقق آن تمام همت فکری و اراده انسانی و عملی خود را بکار خواهند بست.

محرم سبز

2009-12-19T12:05:00.000-08:00

بنام حق و حقّ

بازمحرم فرا رسید، محرم سبز که آن نوای سوز عشق به جاودنگی شور حسین است که ایمان و عمل را در اوج نابرابری حق در برابر ناحق متبادر ساخت تا به نهایت معرفت و خلوص بندگی خدا رسید و آرام گرفت.
باز محرم فرا رسید و این بار در حریم آن، رادمردی از راستان

فقيه بزرگوار حضرت آیت الله العظمی شيخ حسينعلی منتظری رحمی الله عليه دارفانی را وداع گفت و به سرای باقی شتافت و ایران حریم محرم را به سوگ نشست. تسلیت بر شیفتگان حق، عدالت و راستان

هشدار

2009-12-18T03:17:00.000-08:00

هشدار: تبانی قدرتهای توطئه گر داخلی، شرارت است. ادعای تشکیل دولت سایه توسط آقای محسن رضایی، دنبال سازی پدیده های عوام فریبانه در سرپوش گذاردن به شکست سیاستهای کلی حاکمیت است.

او در حالی که ازحامیان آقای احمدی نژاد است باتشکیل دولت سایه می خواهد با چه کسی مقابله کند؟ نخبگان چه نیازی به تشکیل دولت سایه برای مشاوره دارند.

آیا بیست سال از قمار با من نتیجه نگرفتند که نباید قمار کرد و باید به حق و حقیقت تن داد؟!

لینک های مربوط
http://www.rfi.fr/actufa/articles/120/article_9971.asp

http://www.rfi.fr/actufa/articles/120/article_9970.asp
http://www.fararu.com/vdchi6nx.23n-wdftt2.html

حقوق دریافتی

2009-12-17T16:48:00.001-08:00

چهارشنبه ۲۵/۹/۸۸ قیش حقوقی را بر خلاف چندماه گذشته، حدود بیش از هفت روز زودتر تحویل گرفتم که مبلغ هفتادو چهار هزار تومان بود در حالیکه در سایت هنوز ثبت نشده است و دو ماه گذشته مبلغ واریز در آن سایت صفر و در فیش اداری حدود هشتاد و شش هزار تومان بود. از شواهد تقلب احتمالی و از احتمال توطئه خاص و سوء استفاده های متفاوت طرفین جناح های سیاسی از آن و از افزایش عقب ماندگی اقساط بانکی و اجاره خانه فعلاً چیزی نمی گویم که تا ببینیم بعد چه می شود. مراتب تکمیلی در همین ستون خواهد آمد.

خیال باطل

2009-12-16T14:57:00.000-08:00

بسمه تعالی

در جنبش سبز در رأس امور کشور جایی برای موسوی،خاتمی و هاشمی نیست. این آقایان تجارب خود را پیشتر نشان داده اند و درمردم سالاری شکست خورده اند. جنبش سبز از آن ملت است می خواهد آزاد باشد به جلو بزند، ثمره بیست سال خون دل خوردن است.حال می خواهند آن را مثلاً به سود گذشته تلخ خود مصادره وبه چهره خود نقاب بزنند. خیال باطل است که خدا با آنان نیست.

خطاب به قدرت

2009-12-16T07:48:00.000-08:00

هرگز به هیچ قدرت این اجازه را نمی دهم که از ملاحظات دینی و میهن دوستی اینجانب سوء استفاده بد به عمل آورد. مشروعیت حکومت با قلدری و حیله به دست نمی آید. اصل بر انسان بودن و آدم شدن و دگرگونی و عمل است.آنچه که در امتحان کور بدست آمد بی ارزش است که به آسانی از دست می رود و بدتر هم می شود. به پا که برگ برنده از همان ابتدا از دست پریده است. حاکمیت که خود را به بی درو پیکری زده است که چه بشود؟ این خطاب به قدرت است: ببین شکوه محرم را که چقدر زیبا و دل نشین است.

دو یار دبستانی

2009-12-08T03:18:00.000-08:00

بسمه تعالی

دو یار دبستانی، یکی در مسند خودسری در اسارت بار از خود خدا می سازد، دیگری توسری در وزارت یار کودتا را یک بام دو هوا هدایت و رهبری می کند؛ در این میان تنها چیزی که اهمیّت نداشته و در هاشیه مانده و قربانی است اصل حق اندیشی، دین و خود ملت است که گرفتار زد و بند قدرتهای داخلی و بین المللی گردیده است.

سیاستمداری که هر دو طرف بازی سیاسی شطرنج را بازی می کند روشن است حرکت پسِ هر حرکت را خود تعیین کننده است که نه تنها افتخاری از آن بازی برای بازیگر نیست بلکه جنایت است که در واقع به میل خود به موفقیت کاذب دست می زند که به اصطلاح باخت را تجربه نکند.

قدرت سایه با بازی دوطرفه ی خود در شطرنج، خود را منتقد ساخته است و چهره استبداد را وارونه نشان می دهد. چون خوب می داند که در عصر هوشمندی، استبداد پذیرفته شدنی نیست. ترفندی همیشگی آن است که با جسارت آسوده خیالی، ملت را به ژست واهی متوجه و مشغول می سازد و به غوغاسالاری می پردازد.

اینجانب یکبار برای همیشه به ملت هشدار می دهم آرمانهای ملی و ارزش های دینی جامعه ایران باستان معرض تهاجمات بی وقفه خودخواهی های هاشمی و باند مخوف جنایی ایشان است. چهره ظاهری ایشان چهره باطنی وی نیست بلکه ظاهر او از این است که در امن باشد و در صورت ضرورت با قربانی کردن دیگران خود را به مسند صدارت برساند و عنوان منجی به جامعه تحمیل کند.

حمله ی جریانات سازمان یافته با هدایت هاشمی به رهبری و استقلال تمامیت ارضی کشور و نهی دین و ملیت ایرانی است که هوشمندی ملت را در بیداری و هدایت جنبش سبز به اهداف متعالی ملی و مذهبی می طلبد.

جنبش حقیقی سبز ملت به هیچ نامی شناخته شده نمی شود مگر به نام میررستم فاخری. این جنبش ثمره بازی ناجوانمردانه هاشمی در طول بیست سال با اینجانب بوده است که متفکر تمامیت خواه باشد و بدون منتقد حقیقی در جامعه به گمانه زنی و گستره انجماد فکری خود بپردازد. ثمره دفاعیات و حقانیتهای این مدت طولانی اینجانب بوده است که استبداد سایه را مانع پیشروی ساخته است و اکنون خسته است ملت را به خشونت و ارعاب تهدید می کند. اما یقیناً دیوانگی و خشونت نمی تواند موفقیت مداومی به ارمغان بیاورد.

تصمیمات جنایتکارانه اخیر حاکمیت در به دزدیدن من از یک سو و به جلو انداختن آقای موسوی به عنوان رهبر اصلاحات ار سوی دیگر نشان داد که نمی شود به صلح حاکمیت اعتماد کرد. صلح و اتحادی که حاکمیت به دنبال آن است برای مصالح شخصی خود و حفظ کل نظام در چنگ خودش است در حالی که دو ماه است که حقوق ماهانه ام آنطور که در سایت وزارت معلوم است به هیچ بهانه و نشانی قطع شده است که تحت فشار قرار گیرم آن وقت این چه صلحی است جز دنباله روی همان تفکرات غلط سلطه گری خویش. صلحی که قدرت سایه با زور بخواهد همان جنگ است و هیچ فرقی باهم ندارند.

اگر حاکمیت راست و درست دنبال صلح و پیشرفت است و حقیقتاً صلح و اتحاد حقیقی را در جامعه می خواهد همه یغما رفته را باز گرداند و زمینه انتخابات دموکراتیک آزاد در تحقق جمهوری اسلامی حقیقی را به آرامی فراهم بسازد.

وقتی که آقای هاشمی از یک سو بی ربط با مسئولیتهای خود چهار کاندیدا را کافی می داند و آنان را نماینده همه گروه ها معرفی می کند و از سوی دیگر به دنبال اعتراضات مردمی به نتیجه انتخابات در نامه خود به رهبری اتهامات احمدی نژاد را به رهبری پاس می دهد که از واقعیت پنهان جریان خود، مجوز و فرمان عبور احمدی نژاد از رهبری را به ایشان صادر می کند و با تظاهر حمایت خود از رهبری ایشان را تنها عامل وحدت ملی می خواند و خود را از هر اتهامی مبرا نشان می دهد.

اما چهره واقعی و باطنی آقای هاشمی وقتی بهتر نمایان می شود که اخیراً در تناقض از جایگاه مسئولیتهای خود دل به دریا می زند و برای گل آلودتر کردن فضای سیاسی جامعه در مشهد مقدس سپاه و بسیج را زیرکانه عامل وقایع دلخراش جامعه معرفی می کند.

ایشان در واقع تنها کسی است که در همه حال از تز وجود و عدم وجود احمدی نژاد سود استراژیک دارد و به عنوان مرد بحران کنترل و هدایت جریانات را عهده دار است که دایره حاکمیت خود به جامعه وسعت نیابد.

اما اینکه آقای هاشمی این مرد به اصطلاح بحران چرا نمی تواند از استراژیکهای خود بهره مندی بیابد و نمی تواند خود را در رأس امور کشور جا بیاندازد ضعف و مداوم مکانیزم اتوماتیک فکری غرورآفرین ایشان درگستره پدیده های فکری خود از یکسو و مکانیزم اخلاقی خیر خواهانه اینجانب از سوی دیگر است که شکستهای پی در پی در سوء استفاده از این مکانیزم اخلاقی تنها مانعی در رسیدن به اهداف ایشان می باشد. اما آقای هاشمی و نزدیکان و باند گسترده در ستون های پرقدرت نظام ایشان نمی خواهند بپذیرند که پیروزی فکر وی زمانی تحقق می یابد که راست و درست به حقیقت خود باز گشته باشد که تا بتواند اراده ای منسجم حق و درست را پیدا کند. آقای هاشمی باید از ابتدا می دانست که زور و قلدری امری دیرین شکسته خورده ای است که در تظاهر و بیرق ولایت نمی تواند زیاد دوام داشته باشد.

ایشان اگر واقعاً از ابتدا سوء نیتی نداشت بعد از دو دوره جمهوریت خود هرگز خود را کاندیدای ریاست جمهوری نمی کردد و هرگز خود را مرد بحران معرفی نمی ساخت و مسئولیت چندین نهاد مهم حکومتی را عهده دار نمی شد و تنها به امامت جمعه تهران بسنده می کرد و راهنمایی های لازم را صراحتاً و عملاً بیان می داشت که بسیار خوب و پسندیده بود.

استبداد حکومتی پدیده ای جبر و شومی است که بخش اعظم تاریخ به آن اختصاص یاقته است که حاکمان این نوع حکومتهای وقت، از حرص قدرت طلبی بیشتر در جهات منفی کنش داشته اند و همیشه دیگران حتی نزدیکان خود را بی رحمانه قربانی منافع طلبی شخصی خود ساخته اند.

نقش آفرینان کسانی بودند بیشتر قدرت طلب و جسور با تدبیرهای فریبکارانه به چیزی جز توسعه قدرت خویش نمی اندیشیدند. در حقیقت فاقد اندیشه های حقیقی برای تکامل و پیشرفت برای رستگاری جوامع بشری و در نهایت فاقد تفکر تحکیم حقیقی قدرت حکومت خود بودند. روی این اساس تئوری عمل آنان به تاریکی ها و فراز و نشسیب های تند و تیزی می افتاد که نهایتاً به سقوط قدرت آنان می انجامید.

دولتمردان ما تا کی می توانند چنان باشند و به قلدری و خوی استبداد خود بپردازند. دامنه خشونتها اکنون در سیاستهای حاکمیت جامعه ما از حق و حقیقت عبور کرده حاکمیت بر اساس خودخواهی و دغل بازیها ظلم و جنایت را به اوج خود رسانده است؛ با قلدری و بی رحمی تمام جنبش های خودجوش مردمی را بی سر و سامان ساخته اند که زمینه قدرت رسیدن خویش را فراهم ساخته باشند که به بی کفایتی های گذشته خویش پوشش دهند.

آزادی خواهی و حق طلبی را به سوژه ای برای حاکمیت و تقویت قدرت جبار خویش تبدیل ساخته اند که مشغله های ذهنیات غلط خود را دامنگیر می سازند. این وضعیتی است که اگر روال آن همچنان ادامه بیابد و جنبش های فراگیر مردمی به اتحاد آگاهانه و حقیقی در رهبری نرسند ملت لای بحرانهای ناهنجار در سکوت موهوم له و نابود خواهند شد.

البته اتحادی که از بیرق آقای هاشمی و باند ایشان صورت گرفته باشد در اصل موضوع تغییر وتحقق دموکراتیک جمهوری اسلامی چیزی و نتیجه ای به واقع حقیقی حاصل نخواهد شد و ابتکارات ایشان با تفکرات دیرینه اش با رابطه ای تنگاتنگ ادامه خواهد یافت.

اصل این بود که هدف ها در اندیشه و عمل دولتمردان به دور از تحجر از ماهیت های حقیقی گرفته می شد. آنوقت اندیشه و کار بالاترین و ارزشمندترین ماهیت و عبادت آنان می گشت؛ می توانستند از درون خود منوّر بسازند و برای خود و جامعه روشنی بدهند اما بی کفایت و مغرض بودند و نکردند.

اندیشه و خرد تنها راهنمای قابل اعتماد انسان برای خود و جامعه است که انسان و جامعه را از تاریکی ها و فراز و نشیب های تند و تیز عبور می دهد و سالم به مقصد می رساند. وقتی که آدمی به حقیقت اندیشه نکند به انسانیت قدم برنمی دارد چگونه می تواند خود و خدا را شناس یافته باشد و در باطن خود خلاف حق و حقیقت مدعی علاقه مندی به قلدری و ستم بداند، مگر اینکه از ذات خراب و ویرانگر متولد شده باشد که ممکن نیابد خود را به راستی و درستی متحوّل بسازد به ریا و خود نمایی تن می دهد.

خداوند انسان را اندیشه دار ساخت که خود و جامعه را به آینده بهتر از گذشته سوق بدهد، در حقیقت عمری را که مقدر است تکامل یافته به انجام برساند و موجب رشد انسانیت و تکامل گردد.

اما این کودتا خطای استراژیک هاشمی بود که می رود به گورستان تاریخ بپیوندد و محرم را متوجه آدرس خود کند. زیرا جنبش سبز ایده و عهدی است از سوی ملت عظیم و آگاه که با خود بسته است حق جو و حق اندیش باشد؛ ملتی که می خواهد خود را در اندیشه و عمل به جلو بزند و عقب ماندگی ها و کاستی ها را جبران و به حقیقت ها و فضیلت های انسانی پا نهد و جامعه ای عاری از دیکتاتوری بسازد.

طبیعت بگونه ای اندیشه ای تدبیر است که انسان ها چه بخواهند و چه نخواهند و چه به مکتب رفته باشند و چه نرفته باشند با گذشت زمان از نیاز، به دانشها و پدیده های روشنتری می رسند و تکامل می یابند و علایق وسلیقه ها و سیستم های نوینی را برای زندگی و تشکیل حکومت ها ارائه و بروز می دهند. زمان فقط حرکت رو به جلو دارد و ظرفیت سیستم های حکومتی در اصل بر اساس اندیشه های حقیقی و نیازهای علمی زمان ساخته می شود که در همه حال نسبت به گذشته کاملتر و به آینده ضعیف تر و ناقص تر جلوه می یابد.

این قانون طبیعت حیات است و گریزی از آن نیست. انسانها خصوصاً حاکمان به عنوان تئورسین های اصلی پیش برنده بشریت در همه حال و در همه وقت محکومند به این که یا تسلیم زمان شوند برای بهتری اندیشه کنند و یا خود را از زمان منزوی بسازند درجا بزنند و به پیشینیان باز گردند. خارج از این دو راهی نیست. اما قدر مسلم است که در مجموعیت ملت و دکترین متن جامعه بر هیچ کس پذیرفته نمی شود که از سوی قدرت و حاکمیتی مستبد اصل سیاست حقیقی نادیده گرفته شود و در عقبه به پریشانی و منش انزوای اجتماعی در منطقه ای از جهان برسد. روی همین اساس است که آقای هاشمی خود را با از میان برداشتن موانع از راه عبور خود به تظاهر چنین روزهایی آماده کرده است.

هر برنامه کاری از فرایند اصلی و اهمیتی برخوردار است که نمود کامل تر کلی آن، قانون اساسی هر جامعه ای می باشد که زائیده ی اندیشه های حقیقی جامعه بوده باشد. تا وقتی که قانون اساسی تکامل یافته ای حقیقی به جامعه ارائه نشود نمی توان حکومت حقیقی برقرار ساخت و مدعی جهان بینی و پیشرفت و تکامل جامعه شد. انسانها عوض می شوند و یا باطن ناشناخته ای دارند ولی قانون اساسی یک جامعه که حقیقی تدوین شده باشد نه تنها در اصل خود هرگز تغییر نمی یابد بلکه در جهت زمان و سرعت تکامل هستی آن پیش می رود.

بازی سیاسی، بطور کلی سیاستهای حقیقی در حکومت ها استعداد بالقوه ای را در تئوریهای حق و حقیقت می طلبد که سیّاس به معرفتهای حقیقی پی در پی دست بیابد تا بتواند بازی خوب و مستدلی را با اعتماد به نفس بالایی از خود ارائه بدهد. هیچ آدمی بدون استعدادهای بالقوه رو به رشد حقیقت و انسانیت فکری خود نمی تواند مسئولیت پذیر بزرگی برای جامعه ای باشد. چنین آدمی به یقین برای جامعه رانش ساز و خطرناک خواهد بود و کالبد شکافی ناهنجاری های دیرین را سرعت خواهد بخشید.http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/12/091215_si_montazeri.shtmlhttp://www.dwelle.de/dw/article/0,,5040501,00.html

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/01/090129_ir_montazari.shtml

ملت سبز

2009-12-01T09:13:00.000-08:00

جنبش سبز ملت،

بر اساس حق و حقیقت،

دین، دانش و هنر را می آمیزد،

دولت قلدر کودتا را درهم می کوبد،

و فرهنگ زندگی را نمو تازه می دهد و

حقیقت بهار انسان و انسانیت را شکوه تجلی

می سازد.

16 آذر

2009-11-29T23:40:00.000-08:00

16 آذر

شکوه و تجلی

اوج طنین آزادی خواهی حق،

عظمت ملت ایران و ایران باستان است.

اگر بنا، پذیرفتن بیعت و صلح زور است بیست سال پیش اینکار را می کردم و از خود چیزی می ساختم که قدرت وقت می خواست و این همه ظلم و ستم بسیار گران این مدت طولانی را به جان نمی خریدم و متحمل آن و محروم از زندگی و از همه امتیازهای حقوقی و حقیقی نمی شدم.

جنبش سبز

2009-11-25T03:24:00.000-08:00

پیش بسوی 16 آذر برای آزادی حق

جنبش سبز، به هیچ نامی

جز

میررستم فاخری

شناخته شده

نمی شود.

آزادی حق بهایی دارد و ملت بر اساس اسلامیت وطن خواهی خود بهایآن را خواهد پرداخت. کودتا، بر اساس تمامیت خواهی و هاشیه زدن ملت بود که در آن ملت را قربانی تمامیت خواهی ساختند. جنبش سبز پدیده موزون نتیجه تحمل سختی ها در برابر ظلم و ستم قدرت مطلق گرا است.

کودتا نشان داد به چیزی جز جنایت و قدرت جدای از دین و ملّت وملیّت ایرانی و استقلال کشور نمی اندیشند .
تفکر جنایتکارانه حاکمیت بنام دین تمامیت خواهی آن و پیشینه های هاشمی رفسنجانی از دو سوی دین و انسانیت را له کرد که عین جنایت علیه ملّت مظلوم و ملیّت ایرانی و استقلال کشور و بشریت است.
هشدار به سران اصلاح طلب که خود را مدافع ملت می خوانند با محافظه کاری همسو با حاکمیت رجز خوان، ملت مظلوم را نفریبند و از هدایت راستین باز ندارند و خود را به بایکوت حق و حقّانیّت ملت مظلوم کمین نسازند.
تصمیم جنایتکارانه حاکمیت از افکار ضد بشری خود در به دزدیدن من خطری بود که از بیخ گوش همه گذشت. دیگر از این غلط ها تکرار نمی شود اما توصیه می شود که به اصل آدمیّت و انسانیّت خود باز گردند و زمینه انتخابات دموکراتیک و جمهوری اسلامی حقیقی را فراهم بسازند.

دولت کودتا

2009-10-12T12:28:00.000-07:00

بسمه تعالی

این کودتا بیش از آنکه علیه ملت و مثلاً علیه جناحی باشد علیه اینجانب است. در هر حال این کودتا چیزی را در ذهن اینجان عوض نخواهد کرد و به ادامه انتقادات در هر شرایط که در بایکوت خبری باشم کوچکترین علاقه ندارم. اینجانب آزاد زندگی کرده است و آزاد هم خواهد مرد. طرفدار هیچ جناحی نبوده و به هیچ قدرتی وابسته نیست مگر به دو شعار همیشگی خود، آزادی حق و شعوردر برابر ظلم و استبداد پنهان تا سر خم نکند که ایرانی روشن و آزاد باشد تا به اوج بلندیهای حق و حقیقت ایمان و عمل برسد.این هدف و راه هر ایرانی است از حقیقت آدمیت و انسانیت راست خود به رسیدن به قله های معرفت،مردانگی و دانش تکامل است. زندگی وقتی حقیقی و راست است که با ایمان و عمل همراه بوده باشد بگونه ای که معرفت، جوانمردی و مردانگی را در خود حس و لمس کرد.

دنیا با پریشان حالی رونق نمی یابد، با طراوت و شادابی شکوفه می زند

و با همت صداقت، درستی و خوش رویی رونق و سرعت می گیرد

وقتی که راه پیدا نیست و یأس و پریشانی مستولی شد

باید به خدا متوصل شد و آینده را نیک دید

و دعا کرد راه راست ایمان شود

وقتی که صحبت از جمهوری اسلامی است معنا و هدفهای آن این است

تفکر انقلابی با حق و حقیقتهای هستی جهت های درست می یابد

همه در فرهنگ اصیل توسعه و پیشرفت کشور فعال هستند

از جوهره ی حق و حقوق شهروندی و ملی برخوردارند

از آزادی حق،عدالت و فرهنگ برخوردار می باشند

همه افراد حق هستند و توجه عمیق دارند

هیچ کس را در آدمیت برتری نیست

زمان، فرصت برای جبران است

23/5/88

حق پیدایش

2009-10-12T12:22:00.000-07:00

بسمه تعالی

دنیا در صنعت و تکنولوژی بر اساس دانش و اقبال

پیشرفت شگرفی داشته است

اما متأسفانه در جوهره ی آدمیت و زیرکی

که چیزی جز حقیقت انسان بودن نیست

پیشرفت نه چندان زیادی نداشته است

با وجودی که

حق پیدایش هستی

چیزی جز شعور و دانایی مطلق خداوند نیست

حق طبیعت هستی و آدم هم

چیزی جز پیدایی شعور و تکامل نیست.

23/5/88

قلب سلیم

2009-10-12T12:05:00.000-07:00

بسمه تعالی

قلب کانون مهر و کین،دوستی ها و دشمنی ها،راستی ها و کجی ها،پستی ها و بلندی ها ... امّا قلب سلیم چیست که آدمی را بال می دهد، چون پرستوی آتشین، پرواز کند به آن دور دورها، سوی ناباورها، پیش دوست که در رویاها منتظر به دیدارش بود، آنجا که دیگر رنج هیچ موجودی را تحمل نیست.

طبیعت دوستی حقیقتی است که بشر باید نظر اندازد و در ذهن خود بر پویایی و زنده تر سازی آن اندیشه سازد. طبیعت هستی، ماهیت فراموش شده ای است که انسان با یادآوری و شناخت آن می تواند حقیقت ها را بیابد و خود را در برابر شرایط موجود کامل بسازد و موفق بدهد.

اگر بشر به طبیعت هستی به درستی حقیقت آن اندیشه نکرده باشد مثل این است که مسلمان زاده است ولی مسلمان شده نیست که بین این دو از زمین تا آسمان تفاوت است! برای اینکه یک مسلمان، حقیقی اسلامی باشد پیش از هر چیز باید همراه با طبیعت هستی خود را به خود شناخت دهد به واقعیتها و توانایی های خود رجوع و به جایگاه آدمیت خود شناخت یابد که در در چه جامعه ی انسانی و در چه جایگاه انسانیت و دانش بشری قرار دارد و تا کجای آن باید باشد و پیش برود.
طبیعت هستی دو بعدی در متضاد هم است و تاریخ گویای وقایای ناهمگون تلخ و شیرین که مدام اندیشمندان و دانشمندان جوامع بشری را به تفکرات فلسفی و طبیعتی به نظریه پردازی در ماهیتهای زندگی و سیستم های حکومتی پیشرفته تر وا می دارد تا طبیعت هستی تکامل یابد و به جوهره ی ماهیتهای حیات و شعور برسد.
اما سوا از سیستم های حکومتی آنچه مهم است این است که از پرتو دین و دانش بشری و فطرت شخص باید آنچه از سیاستها و غیره دیده و شنیده شد موردها را با دید نو از روی حقیقت بینی و ایمان نظر انداخت نقد و اندیشه کرد تا بتوان در موضوعی تصمیم به موقع و درست حقیقی را اتخاذ نمود و حضور حقیقی یافت. واقعیت ظواهر سیاست زدگان و قدرت ها را باید با دقت نقد و برسی کرد. شاید بخواهند بفریبند و بدعت غلط بگذارند و از حقیقت منحرف سازند. آنوقت چرا آدمی با وجود راه کوتاه تفکر در راستی و درستی زیرکی از خود نشان ندهد و خود را با کور دلی به چاله و چاه عمیق تر و عمیق تر بیاندازد! دموکراتیک بودن یک نظام حکومتی روی همین اساس از سوی اندیشمندان دینی و علمی همیشه مطرح بوده است که انسانها حضور فعالی در فعالیهای انسانی و سرنوشت خود را داشته باشند تا در عرصه ی سیاست بین المللی حضور فعال و مؤثری را در جهت صلح و امنیت حقیقی جهانی از خود ایده و هدف نشان دهند.
دنیا و هستی بر اساس حق و حقیقت خداوندی شکل یافت و پدید آمد که از ماهیت هوشمندی طبیعت آن بشریتی راه افتاد صاحب هوش، اندیشه و اختیار است. تا آنجا که پدیده ی آدمی از وحشیّت و غریّت تا مدنیت و جامعیت از خنگی و خریّت تا حکمت و حکمیّت از غارنشینی و همنشینی تا شهرنشینی و بوم نشینی ازکدخدا و خانسالاری تا شهروندی و قانونمداری از استبدادهای شاهی تا دموکراتیکهای جمهوری از اسارت خس تا حریّت پس از زمین تا آسمان و کهکشانها پیش رفت تا رموز و حق پیدایش عالم هستی، شعور را کشف و جلوه سازد و حق و حقیفت را بیابد خدا را دریابد و تکامل زندگی و هستی و عشق به خدا و بندگی را به اوج همه هستی طراوت، شکوفایی و کمال دهد و با وجدانی بیدار و آگاه ازجهان خاکی به دیار باقی بشتابد. که هستی چیزی جز شعور نیست و باز گشت آن از هستی به نیستی و مبداء و پاسخگویی آن پدیدۀ روشن و حق است.
انسان اسیر در درون حبابی از عشق و دانش خداوندی به وسعت همه ی هستی است که در شعاع آن بواسطه ی فطرت و غریزه ی بشری، اندیشه و تکامل دارد. انسان از اندیشه ی در می یابد زمانی موفق است که چاره ندارد جز اینکه باید حقیقی باشد یعنی آدم باشد آزادمرد و جوانمرد باشد با درونمایه عمیق اندیشه و تفکر و ابعادنگری که بتواند زندگی بسازد و پیشرفت، تکامل و دفاع از حق و حقیقت را مقدس درقلب وجودی تجلی دهد و آلامی بر دردها باشد. انسان درحباب عمر خود زندگی را می سازد که به فوتی بسته است. در حبس آن انسان خود را شناخت می دهد تا به جایگاه ایمان و عمل برسد باشد که بدون ریا،کبر و رندی زندگی را درست سرانجام دهد.این چیزی است که تا آدمی واقعیت خود را در اجتماع درست متصور نشود به حقیقت خود فکر نمی کند و پیش نمی رود. تا خواستن نباشد همت حاصل نمی شود و انسان برای بهتری چاره ای جز این ندارد که همت انسان سازی خود را فعال بسازد.
هوش و استعداد آدمی اذعان می دارد که اگر انسان صفت مقدس را به وجود خود ماهیت نگیرد عریان است و بی ریخت و پاش که به هیچ ارزش و معیاری پایبند نخواهد بود و زندگی حیوانی و وحشی بیش نخواهد داشت. چیزی که زندگی را قابل احترام و ارزشمند می سازد ماهیتی است با واژه ی مقدس و مفهومی متعالی برآمده از دین و از رابطه ی بین فطرت و غریزه ی بشری برای متعالی یافتن و متعالی ساختن هر آنچه که ارزشمند و احترام آمیز یافته باشد. افشان بذری که در حقیقت مبانی تشکیل دهنده ی قوانین و ساختار حکومتهای حقیقی است.
ساختار حکومتها بر اساس تئوریهای اندیشمندان شکل می یابد که انسانها فهم و شعور اجتماعی تکامل تر یابند. البته نوع حکومتها می تواند بیشمار باشد کافی است ایده و فکری نو ساخت و شکل نو از حکومتی را تعریف داد. اما اینکه کدام یک از حکومتها فرهنگی تر، مردمی تر و دموکراتیک تر و پایدارتر است باید ساختارهای حکومتها را دید نقد و ارزیابی کرد که ایده ئولوژی هر یک از آنها بیانگر چه جهان بینی است و چگونه جهان بینی را توجیه ساخته است. زندگی انسانها توجیه از آنهاست که اگر از جهان بینی توحیدی رسا نبوده باشد هیچ اعتبار و ارزشی را نمی توان بر آن قائل شد. اما اینکه نتیجه های بهتر کمتر حاصل می شود به نارسائیهای نفس و شناخت و آلودگیهای ذهن باز می گردد که بیشتر در غرور و تردید در شناخت بین نیک و بد نوسان پرسه میزنند.
اصل تکامل هگل فیلسوف نامدار آلمانی می گوید انسان از نیاز به کمال میرسد. واقعیت هم همین است. اما این نیازها از کجا ناشی است؟ جز این نیست که از استعداد اعضای خود اندام تولید و اندیشه می یابد. یعنی در واقع اعضای اندام در ارتباط تنگاتنگ با یکدیگر بوسیله ی سلولهای عصبی در مغز هماهنگی در استعداد پیدا می کنند و به اندیشه تبدیل می شوند. اندیشه ابتدا نیازها را مشاهده می کند و در تلاش ابتدایی برای رفع نیازها به آزمایش و خطا دست می زند. در پی شکستها و نتیجه گیریها به دنبال راهکار به مطالعه ی خود استعدادها و تواناییهای اعضای اندام می پردازد و تعمیق می یابد. با این وصف خودسازی و تکامل انجام می پذیرد و سلامت روحی و روانی مهیا و تضمین می گردد. فعالیتهای ذهنی و فلسفی انسان کمیتهای ژنتیکی ذهن را جبران و کیفیت آن را بالا می برد که گاه به جهش های دور از انتظار و ناگهانی به نبوغ انسانهای متفکر می انجامد.
غرض این است که انسان با وجود پیچیدگی های بسیار موجودی پویاست که بیشتر فعالیتهای آن از روی اختیار و تدبیر است که به آزادی تعبیر می شود. به دلیل اینکه آزادی در آن نقش تمام دارد و انسان از نیروی اختیار و تشخیص در برخورداری از آزادی به دنبال ایده ها و اندیشه راه می افتد و فعالیت نشان می دهد.
اساساً انسان با حوزه ی استعدادهای بشری آزاد آفریده شد که شعور جلوه شود و با عوامل و محیط آگاهی و بیداری بیابد و برنامه ی زندگی و عبودیت و بندگی خدا را در آزاد بودن جستجو کند و به فلسفه ی پیشرفت و ترقی بپردازد.
تراوشات ذهنی هر انسان فلسفه ی جنبش ذهنی اوست برای پدیده های نو که هرچقدر ادامه پیدا کند پالایش و پالایش می یابد تا به گوهرهای بی همتای زندگی تبدیل می شود.
برای اینکه فعالیتهای انسان اندیشه ساز و متعالی باشد آزادی حق را باید به دلها رسوخ داد و زنده ساخت که بهترین هدایت و راهنمایی بشریت برای بهتر زیستن و زندگی کردن و بندگی خدا ساختن است. آزادی حق چیزی است که انسان را بخت آور می سازد به بهتری برسد. سرشت آدمی زور و تحمیل را برنمی تابد اما با استدلال های درست و منطقی بر اساس فطرت بشری آگاهی و بیداری می پذیرد و هدایت می شود.
آزادی حق، شعور الهی است که بر اساس دین و برنامه زندگی حقیقی و فرهنگ غنی جوامع بشری تعریف مشخص دارد روند پیشرفت جوامع بشری را هموار و آن را شتاب میدهد و ایمان و باوری به خدا و زندگی و تکامل هستی را تولید می سازد. انسان بدون ایمان و باوری تهی از شناخت و کرامت انسانی و بی ماهیت و فاقد هویت است که به تدبیر و اندیشه ی خوش رایحه نیاز است.
آزادی حق، در حکومتهای حقیقی توسط نظریه پردازان دینی و علمی بر اساس تئوری تکامل بسوی جوهره ی حق و حقیقت مشخصاً تعریف و ترسیم می شود. تعریف شده ی آن پایه برای جامعۀ بهتر، پویاتر و باثبات تر که در برگیرندهٔ خام رو به تکامل ایده ئولوژی های طبیعت هستی یک جامعه می باشد. آزادی به مفهوم حقیقی، حفظ کرامت انسان و حرمت شایستگی های آن است که انسان می خواهد به حکم خدای خود آزاد باشد و آزادانه پیشرفت و ترقی کند، با ناملایمات بجنگد، ظلم ستیزی کند و با فرهنگ ارزشمند عاری از افراط و تفریط با شناخت و حیای ادب و هنر پوست اندازد.
اما این آزادی حق، حقیقت تعریف آن چیست تا به وظایف اصلی و فرعی بهتر و بیشتر آگاهی یافت. البته هر تعریفی که از آن ارائه شود در همه حال باید از جهات مختلف علم و منطق نقد کرد. هیچ چیز استثنا از قاعده و اصلوب تکامل نیست حتی واژه ها و تعریفها که مؤثرترین عناصر هدایت و خودساری بشریت هستند بمراتب بهتر می یابند. آزادی، در صیانت از شعور، عدل و داد تعریف می یابد.
درجامعه ایکه انسان اگر نتواند شعور و دادش را با هنر و دانش پیش ببرد حاکمیت چگونه و با چه انگیزه و هدفی می تواند مدعی حق،عدالت، مهرورزی و پیشرفت در جامعه باشد و خود را مشروع و آینده را امیدوار بسازد!
در فرهنگ عرف زندگی اجتماعی نمی شود جامعه ای را با زور به قوانین و شرایطی که شعور اجتماعی زور و حماقت را و شکنندگی رأفت، صبر و استقامت را برنمی تابد تمکین داد مگر با آگاهی و بیدار به حقی که مستدل از علم و منطق حق که به ذهن و دل آشنا باشد متأثر از شعور، پذیرش و فرهنگ خواهد شد.
فرهنگ ایده ئولوژی دینی همینطور جایی برای کوردلی در آن نیست. حقیقت مبارزه در متن آزادی حق و داد حقایی با فرهنگ نشاط علم و ادب، منشوری است که به ذات بشر نهاده شده است که ملتی می تواند بخواهد با حق و حقیقت آینده ی جامعه و کشور را نیک بنگرد. می تواند با شعور خود در توسعه ی عدل و اقتصاد با وجود ضعفهای اقتصادی به رشد متعالی دست بیابد و با حق و حق پروری به تحقق صلح و امنیت جهانی همت کند.
کور دلی و افراط در کردار و عمل در خلاف حقانیت فرهنگ ایده ئولوژی و اندیشه، در همه حال فاشیسم است که دین و فطرت بشری آنرا ردّ می کند و تفریط در آن، بی بندباری و عریان است که فرهنگ اجتماعی، دینی، هوش و خرد جمعی هیچ جامعه ای آنرا نمی پذیرد. به این معنا که جهان با این نظام دقیق مطلق بی هوا و بی جهت آفریده نشده و رها نشده است. حق طلبی و حق پروری پدیده های انکار ناپذیر طبیعت هستی است و هر حق یا چیز با استدلالها و منطق برحق نسبت تناسب دارد. در دنیای سیاستهای داخلی و بین المللی حق این است که حقداری کرد تا به حق پروری دست زد.
در این عصر بیداری انسانها از شناخت و تشخیص بالاتر در دیده ها و شنیده ها برخوردارند و به خدای یگانه ایمان دارند. گرهی که با دست باز می شود چرا با دندان باز کرد و بی هوا کور آتشین جنگید! در حقداری و حق پروری فرهنگ گفتمان بین المللی مبتنی بر حق و عدالت پدیده ای ارزشمند خواست همه بشریت برای تحقق صلح و امنیت جهانی است. چاره ای جز این هم نیست. هر جامعه ای که جهات حق و عدالت را برنتابد خود را از نابسامانیهای اخلافی و هوش سمباده می زند و فرسایش می دهد.
آزادی هدف است و هنر آن پدیده ای نیست پیدا شود جوهره ای است از اعماق وجودی هر بشر بر اساس فطرط آدمی در موازات ماهیت رشد و شناخت مدام ار اعماق وجودی هر بشر می جوشد و بشر را رهنمون می شود، گوهره ای است که علم و شناخت را در انسان عمق و وسعت می دهد که آدمی به چه هدفی آمده است، به چه علم و انگیزه ای باید بماند و زندگی کند و به چه تاریکی باید بتابد و روشنی دهد. این ساختار هدفداری انکار ناپذیر طبیعت هستی و انتقال آن بر فطرت بشریت است. استعدادهای نهفته ی بشری را باید در جهت های سعادت بشریت و صلح و امنیت حقیقی جهانی شکوفا ساخت و اساس آن را با مهرورزی محکم پایه ریزی کرد.
ایده ئولوژیهای حقیقی در شرایط تحقق حکومت های حقیقی و دموکراتیک ظهور می یابند که سیاست های پویا و روشنی بر اساس حق و حقوق ارزشهای انسانی و انسان دوستی دارند؛ استدلال های مبتنی بر علم، منطق و حق، مهمترین پدیده های تأثیرگذار در ایده ئولوژی حکومتها هستند که همه اندیشمندان و صاحب نظران علمی،دینی و سیاسی عالم اذعان دارند و عناصر پیشرفت، ترقی و تکامل بشریت و رسیدن به تحقق صلح و امنیت جهانی می دانند.
در آزادی های حق انسانی، انسان به انگیزه های حقیقی، به پدیده های شگرف هستی و به تشخیص درست انتخاب ها می رسد. تا وقتیکه انسان آگاهی و آزادی حقیقی نداشته باشد نمی تواند اندیشه و نیت صالحی برای خود و جامعه ارائه دهد. همت آدمی به این است که بخواهد آدم باشد و خود را مستعد آدم شدن بسازد.
شورای نگهبان و کاندیداهای ریاست جمهوری و خود ملت می بایست با ایده ها و پدیده های حقیقی و حقوقی به پیشواز انتخابات می رفتند که نرفتند. این گویای وجود اشکالات و ایرادات در مبانی فکری و نظری دولتمردان جامعه در طول سی سال انقلاب است. با مشاورت اندیشمندان می توانست پیشرفت و ترقی در زمینه های علمی و ایده ئولوژی دینی مسیر راست و حقیقی خود را بی غش باز یابد و مانع از این نابسامانیها شود. اما استبداد خائن جناحی تمامیت خواه تندروانه مانع از تحقق اندیشه ها شد و ضربه ی مهلکی بر چرخه ی تحول، توسعه و پیشرفت جامعه و کشور وارد ساخت. درد شورای نگهبان درد گشاده رویی نیست درد خباثت و تنگ نظری تعصبات قشری و خوش باوری های بی در و پیکر است که بسیار خطرناک و ضد مصالح ابتدایی آزادی حق و تربیت است و نمی شود بر سازندگی، توسعه و پیشرفت کشور و جامعه حساب باز کرد.
تداوم مشروعیت هر حکومت حقیقی به عملکرد دولت مردان باز می گردد که اگر عمل صالح و هوش و استعداد مبتنی بر ادب و هنر پویا و روشن از خود نشان ندهند مشروعیت حکومت هر چند حقیقی را ساقط می سازند و در صورت عدم انتقاد به موقع و صحیح فعالان حقوقی و حقیقی و سیاسی ناخواسته به تحکیم نامشروعیت ها می پردازند که چیزی جز کوتاهی در توانایی ها نیست. بنابراین برای رسیدن جامعه به جایگاه متعالی و روشن مستلزم تحقق سیاستهای حقیقی است که مسئولیت آن با اندیشمندان دینی و علمی جوامع بشری است که بر اساس دانش و هنر پویایی آنان و نقد عملکردها امکان می یابد.
دین و دانش روایتی است از فطرت بشری و هستی که انبیاء بر احیای استعدادهای متعالی و بیداری فطرت انسانها مبعوث شدند. در حقیقت دین خدا را زنده و احیا سازند تا زندگی انسانها از ماهیت عقلایی مقدس دور نشده باشد و حیات بشری به نابودی سوق داده نشود. دین و حیای زندگی و حرمت آدمی نباشد دیگر چیزی از اصل آدمیت باقی نمی ماند و انسانها فرسوده و نابود می شوند. ماهیت و افتخار آدمی به این است که حرمتها و ارزشهای اجتماعی حفظ شود تا حیات بشری باقی یابد.
پیامبران در اصل خود آورنده ی دین نیستند بلکه احیا کننده ی تنها دین خداوند را در فطرت بشری هستند و حضرت محمد (ص) با قرآن وحی خدا، سنت نبوی و معصومیت الهی خود احیای تنها دین خدا را در فطرت بشری با ماهیت و عنوان اسلام به کمال مطلق رساند. نوری که از آدم تا خاتم خاموشی ندارد. حقیقتی که ذهن بشریت در اندیشه به باور و ایمان به آن رسیده است.
وحیی که انبیا از خداوند متعال دریافت داشتند و سنتی را که پیامبران از معصومیت خود بجا گذاشتند نوری بود راست و درست به دلها نشست و انسانها به دین و ارزشها شکوفه زدند که خود، خدا، بندگی و هستی را آنگونه که هسب و شایسته است دریابند، راست و درست با قامتی استوار زندگی کنند، راست و درست پیشرفت و تکامل یابند و هستی را تکامل دهند، بندگی خدا کنند و مدافع حق و حقیقت یاشند. این بود که نور محمدی از چنان قدرت مطلق برخوردار بود که فطرت بشری تا ابد بیدار باشد تا دین برای همیشه باقی باشد. همان نوری که هرگز خاموش نشود و مدام از نهاد بشریت پرتو افشانی دارد.
اما این سنت انبیا خاص انبیاست از نیرویی ست که از عصمت و مطهری خداوندی کسب شده و به رسالت و مقام نبوت رسیده اند. سنت انبیا آن چیز نیست که انتظار شود از توان مردمان عادی برآید و انجام بدهند. برای اینکه اولاً بشر همیشه رو به تکامل است و در همه حال از کمال فاصله دارد و نمی تواند همیشه در یک حالت ثابت باقی بماند حتی در عبادت به خدا بیش از بیش رنگ و بوی عمیق تر و معنوی تر و بی ریاتر می یابد. ثانیاً سنت پیامبری پرتوی از ماورای طبیعت بشری الهی است. ثالثا هرگونه علم و دانش بشری باید از درون خود آدمی در آگاهی و بیداری خیز بردارد تا به حقیقت نزدیک شود و به ایمان و عمل دست بزند. انسان به چیزی باور و ایمان می یابد که شعور ذات و فطرت آدمی آن را بپذیرد.
آنچه که از طرف رئیس جمهور و افراطیونی چون آقای الف در کسوت مداحی به عنوان ارادت خاص به انبیا و ائمه ی اطهار ارائه می شود و بیشتر با بی عدالتیهای تندی همراه است و هرکس را که از سلیقه ی خودشان نباشد از دم تیغ می گذرانند بیشتر شیفتگی است تا عشق و آن واکنش لطیف متأثر از طبیعت برتر و متفاوت از عشق و ایمان است. ایمان در به دنبال اندیشه و هدف در شناخت حقیقت به ایمان و عشق می انجامد که به استعداد و فهم خود هر شخص مربوط میشود و با نوعی متانت و گشاده رویی بی ریای خوش رنگ خاص همراه است. راهی است که هر انسان درطول عمر باماهیت آن به نسبت توانایی در کسب دانش و هنر به تکامل خویش، جوامع بشری و طبیعت هستی همت می ورزد.
اگر به عصر پیامبر نگاه کنیم می بینیم بعد از رحلت پیامبر اسلام (ص) نزدیکترین یاران آنحضرت بر سر خلافت و جانشینی آنحضرت اختلاف پیدا کرده و به جنگ با یکدیگر برخواستند. دلیلش چه بود که با اختلاف خود اولین خدشه را نه به دین و سنت پیامبر بر پیکره ی اتحاد و همبستگی مسلمین وارد کنند؟ دلیلش آیا جز این بود که به غیر از علی (ع) مانند پیامبر اسلام معصومیت و دانش مطلق دین را نداشتند و نمی توانستند عین آنحضرات باشند؟ اگر چنانچه می توانستند به یک اندیشه واحد رهبری می رسیدند.
علی دروازه ی عشق و هنر را پشت سرگذاشت خود را به اوج ملکوت به دوستی خدا رساند. چون پرورش یافته ی دستان خود پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) بود که از دانش الهی سیراب شده و کامل گشته بود.
علی، علی بود معصوم و مطهر، اصرار نورزید و خود را از خلافت کنار کشید که بین مسلمین بر سر خلافت اختلاف نیافتد با این هدف که خودشان به شناخت و معرفت لازم برسند و خلافت علی را بپذیرند. خلافتی که در ساختار سیستم حکومتهای آن دوران اقتضا می کرد. عدل و حکمت والای علی هم همین بود برترین در اوج تقوا و شناخت. برای اینکه علی با توجه به فلسفه ی ساختاری بشریت انتظار نداشت حتی یاران نزدیک پیامبر بتوانند مثل آنحضرت باشند و در حد معصومیت و دانش نبوی آنحضرت حق و حقیقت امری را بشناسند و از خود علم، حکمت و تقوایی نشان بدهند.
اما این مرام، اصالت و رسالتی است از سوی دین از فطرت بیدار بشری بر دوش آدمیان خاکی که از آماده سازیها در اندیشه و عمل از اراده و همت خویش دانایی و توانایی بیابند و تکامل یابند پیش بروند و دین خود را به طبیعت هستی و خدا ادا کنند و سربلندتر سفر خاکی را با حق و حقیقت اصیل تر و خالص تر سرانجام دهند.
انسان هرگز بدون اندیشه ی شاخص خویش نمی تواند با الگوپذیری برای تقلید به ارزشداری برسد. باید که خود سازی و تکامل را از اندیشه و شعور خویش آغاز کرد و توانایی شعور لازم و خود باوری را یافت تا به دانش، حکمت و ایمان رسید.
ماهیتی که دین و دانش به انسان می دهد ماهیت تک بعدی فرشته گرایی نیست. ماهیتی است آمبخته از قطرت و غریزه که مرام و هدف آدمی را به ادامه ی زندگی خوشنود سازد. چیزی است که با مدیریتهای دموکراتیک پیشرو باید از هوش و استعداد دانشمندان و اندشمندان دینی و علمی با مرکزیت سیاسی مقتدر جمهوری اسلامی برای ارج نهادن و خوشبو ساختن زندگی و پیشرفت جامعه و کشور در زمینه های علمی و فرهنگی خیز بر دارد.
دین و دانش با وجود ماهیت سازندگی،پیشرفت و تکامل بشریت اگر در بیسوادی و حماقتهای جبری از تأثر به تفسیر و خدمت درآید طبیعی است به حربه ای برای بتگری، فساد و جنایت تبدیل شود. چه بسا می بینیم که تاریخ گواهی این واقعیت است که در قرون وسطایی به تشکیل سازمان تفتیش عقاید ناشی از افراطی های مذهبی و جنایتهای عمیق انجامید نتیجتاً به دین زدایی و حکومتهای عریان لائیک و سکولار سوق یافت که حکومت های کثیر جهان امروز را تشکیل داده است.
بحثی که این روزها به عنوان ولایت مطلقه فقیه با مضمون ولی امر مطلق از سوی عده ای افراطی تمامیت خواه در حکومت مطرح است روشن است به این شکل اندیشه توقیف می شود و انسان به بند کشیده می شود. طبعاً بحث غیر قابل قبول آن درجامعه با قدرت تمام ادامه پیدا خواهد کرد و یک طرح ضد دین و محارب با خدا شناخته خواهد شد. این طرح بدین معناست که اندیشه و شعور ملت و تکامل بشریت تعطیل گردد. چنین چیزی محال است که جامعیت شعور آنرا بپذیرد. خداوند آدم را با حقوق متعالی استعداد و اندیشه با روحیه ی اجتماعی و قانونداری و بالاتر از همه هدفدار آفریده است که شعور و هنر آدمیت را نمایان و عشق را جاودانه سازد.
حقیقت مطلق آن چیزی نیست که دست یافتنی باشد و انسان بتواند به آن دست بیابد تا بتواند به قدرت مطلق برسد و اختیار همه بشریت را به عهده بگیرد که چیزی جز زور، ستم و حماقت نیست بلکه حقیفت مطلق راهی است به بهتری رسیدن و فعالیتی مقطعی از زمان و مکان است که حیات بشری تا ابد تا بازگشت هستی به نیستی و مبدأ ادامه پیدا کند.
البته فقیه در دین اصل انکارناپذیر برآمده از دین و از متن جامعیت دینی روشن است که ماهیت دینی سیاسی مستقل و دموکراتیک فراجناحی دارد و بر اساس دین و سیاست از ماهیت و ارزش دموکراتیک معنوی برخوردار هست که با اصول دموکراتیک خود مانع ار ورود استبداد به جامعه شود. اساس انقلاب اسلامی و تشکیل جمهوری اسلامی هم از این ماهیت و شرایط حساس اجتماعی وقت با دخالت دین و مرجعیت روی داد. پایگاه اصلی مرجعیت دینی و ولایت فقیه شهرهای مقدسی مثل قم و نجف می باشد. واتیکان هم یک چیزی شبیه به آن است با این تفاوت که شاید نگاه ضعیف تر به سیاستهای دموکراسی عریان لائیک و سکولار و در تبلیغ پدیده های ارزشمند دینی و علمی دارد و یا شاید ما از آن بیخبریم.
زیاده خواهی هایی در طول انقلاب انجام گرفته است که متأسفانه این روزها از سوی افراطیون جناحی کاذب در جهت مطامع اوج تمامیت خواهی های خویش طرح ولایت مطلقه فقیه و به عبارتی ولی امر مطلق را مانند چشم انداز عمامه و لباس روحانی بر همه را پروژه زده اند بدون اینکه عملاً ارزشی بر اصل مرجعیت دینی و فقاهت و بر تنوع طبیعت بشری و آفرینش قائل شده باشند.
اما مقام رهبری انقلاب و جامعه از متن جامعه ی روحانیت از تبار علوی براساس تعریف دموکراتیک آن با هدایتهای جامعیت فقها جایگاهی است که با اصول دموکراتیک قانون اساسی و ماهیت ضد استبدادی در رأس فرماندهی کل نیروهای مسلح با مشروعیت از سوی ملت و جامعیت فقها بر اساس اصل 110 جدا از مسئولیت مستقل اجرایی کشور اندیشه ی جامعه را رهبری و محافظت می کند که در خود مرکزیت اندیشه و اراده ی ملت را یافته است. اگر تعریف غیر از این یا بیش از این در اصل 110 بوده باشد و یا عملاً بر خلاف این تعریف مشاهده شود مغایر با اصول دموکراتیک دین خواهد بئد و ماهیت ضد استبداد خواهد داشت که یقیناٌ با روشنی های اندیشمندان لازم به اصلاح شد و در قانون اساسی تغییرات لارم انجام خواهد یافت و زمینه های سوء استفاده برچیده خواهد شد.
جمهوری اسلامی ساختاری است که در رأس اجرایی آن باید ریاست جمهوری مستقل برآمده از حزب قدرتمندی که در شرایط حقداری حداکثر در دو دوره ی انتخاباتی با اندیشه و هدف نو یا تعریف جامع تر به میدان ریاست سازندگی، پیشرفت و ترقی جامعه و کشور و گسترش و تعمیق اندیشه قدم بگذارد. در عین حال در رفع اشکالات و نواقص ساختارها کوشا باشد. قانون اساسی هیچ کشوری نمی تواند برای همیشه ثابت بماند بلکه با نیازهای و تکامل بشریت با تعریفها و پدیده های مکمل اندشمندان علم و دین همراه است.
جنگ های چند دهه صلیبی بدون شک ناشی از بدعت های زشت و فاجعه آمیز آن دوران افراطی تفدیش عقاید است. درحالیکه ماهیت اصلی دین سیاسی امری اجتناب ناپذیر در پایداری حکومتها و حیات بشری می باشد. برای اینکه خداوند هستی و انسان را با دو بعد متضاد متعالی و پست آفرید که فعالیت انجام پذیرفته باشد و شعور پدیدار شود. بنابراین نمی شود یک بعد انسان را از کار انداخت و انسان را تکبعدی و بی اراده ساخت و در عکس شعور و طبیعت هستی حرکت داد.
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
مگر نه این است که دنیا و هستی بر پیدایی شعور در دو بعد متضاد روحی فطرت و غریزه ی فعال پیچیده شده است که از قدرت مطلق خداوندی واقعیت شگفت انگیز دقیق و بی نقص پیدا آمد. این بشریت نیز برآمده از شعور والا و متعالی طبیعت این هستی بر اساس قالببندی متفاوت با دیگر موجودات زنده دارای شعور و مهارت خلاق قادر است خود را به نسبت گرایشات به هر یک از دو بعد فطرت نیک متعالی و غریزه ی حیوانی خویش در مراتب مختلف انسانیت و حیوانیت قرار سازد که عین حال به تخیلات و خلاقیتها شناخت و محاسبات دقیق بیابد و ماهیت قداست و برتری بخشد و با ارزشمندی متعالی تر بیافریند و یا بر عکس آن برخلاف دین و اخلاق و سعادت آدمی دید حیوانی و وحش زیستی به تخیلات و خلاقیتها بیابد. اینجاست که دین و روحانیت و بالاتر از همه مرجعیت فقه نقش اساسی خود را در تعادل روحیات بشری در شرایط پست اجتماعی نمایان می سازد.
بارزترین ارزشهای یک جمهوری مقتدر حقیقی و اسلامی یکی این است که دموکراتیک هوشیار باشد یعنی اینکه راه ورود استبداد را به کشور و جامعه ببندد. دیگری نیز توجه به آزادی حق و دانش بشری و اندیشه های دور می باشد که برای آدمی در توجه به هر آنچه پیرامون را احاطه کرده و فعالیت و جنب جوشی را که از موجودات و دیگر انسانها متوجه است فعالیت اندیشه ی پیدایش و تکامل را امکان بیابد و دید و بینش عمیق تر و روشن تر را به شناخت و کشف حقایق و اصول طبیعت هستی پیدا کند که تأثیرات شگرفی در رشد و تکامل جوامع بشری خواهد داشت.
به عنوان مثال نیوتن که کاشف نیروی جاذبه ی زمین است و این پدیده را زمانی یا در موقعیتی کشف کرد که زیر درخت سیب نشسته بود و از افتادن سیب به جاذیه ی زمین پی برد. اما نیوتن اگر بیشتر دقت می کرد و به آسمان های دور، ستارگان و دیگر کرات توجه عمیق تری می داشت آنوقت شاید نظریه ی دیگری مانند آنچه که در ذیل می آید در رابطه با نیروی جاذبه پیدا می کرد.
اولاً اگر زمین نیروی جاذبه را از خودش داشت این جاذبه از کدام قسمت و سوی زمین جریان پیدا می کرد جز از ثقل کانون آن که مدار زمین عبور می کند. مدار سفیدی که زمین را از یک سو از کانون آن در نقطه ای از خود میخکوب ساخته و بسوی خود میکشد یا به عبارت دیگر بخود می فشارد و از سوی دیگر با نیروی چرخشی خود زمین را به دور خودش می چرخاند و از سویی نیز زمین را به دور خورشید با خود میکشد. در واقع نیروی اصلی در مدار است که بر اثر کشش و فشار بر زمین بطرف کانون آن موجب تکامل زمین میشود.
شاید بشود با یقین گفت بر اثر کشش و فشار نیروی جاذبه ی مدار بر زمین بسوی خود اولین ماده ی حیاتی یعنی آب بوجود آمد و به تدریج پیدایش حیات و موجودات زنده از تأثیرات نیروی جاذبه ی مدار بر زمین بر اثر فشار و آمیختگی و پختگی خاکها دل از زمین بیرون زد و زندگی اتفاق افتاد. از آنجا که نیروی جازبه در ثقل مرکزی زمین قرار دارد فشار هوا نیز در همه اطراف زمین یکسان باشد و در سوی خلاف جهت نیروی جاذبه و در ارتفاعات بطرف بالا رو به کاهش شده است.
روی این اصل اگر از یکطرف زمین سوراخی به شعاع تقریبی یک متر ایجاد شود و از ثقل کانون زمین بگذرد و از طرف دیگر زمین بیرون بزند و در این شرایط دو قطعه سنگی از دو طرف سوراخ انداخته شود آن دو قطعه سنگ دقیقاً در ثقل کانون زمین بهم خواهند رسید و در کانون زمین در فضای آزاد معلق و ساکن خواهند شد برای اینکه دیگر محلی برای عبور و رد شدن از مانع (جاذبه) نیست. در قطعه سنگها نیز نیرویی نیست که به نیروی جاذبه ی موجود در هسته ی مدارسفید زمین فایق آیند و از آن عبور کنند.
دوماٌ همه ی کرات و حتی سیارات که ظاهراً ثابت به نظر می رسند میخکوب در مدارسفیدی هستند که دقیقاً از ثقل کانون سیارات و کرات می گذرد در حرکت می باشند. چنانکه اینطور نبود همه سیارات و کرات هستی با تصادم و برخورد با یکدیگر روبرو می شدند و کل هستی بطور کلی نابود می شد.
سوماً اگر مدارات از خود سیارات و کرات بود در اینصورت جاذبه ها هم ار خود آنها می بود که در این صورت هر کدام آنها در پیدایش از فاعده و اصلوب مجزا از یک هماهنگی پیدایش کل هستی از نیستی و بازگشت به نیستی از هستی، مغایر می بود که در اینحالت این امکان بود که مدارات با خط سفیدی غیرقابل رویت خود با یکدیگر مدام برخورد کنند و تکانهایی زلزله مانندی در سیارات و کرات ایجاد گردد و زندگی در خود زمبن نیز با مشکل جدی روبرو شده باشد.
البته آنچه پیرامون جاذبه آمد فقط یک نظریه ی اثبات نشده است که از باب مثال آورده شد و به گسترش و تعمق در بینش و اندیشه مربوط می شد.
هستی گنجینه ی بسته است و فلسفه کلید معمای آن. لازمه ی هر بشر است که روح هستی را بشکافد و گنجینه های درون آن را عرضه بدارد. تاریخ و دانش بشری و زمان گویای واقعیتی است که انسان هستی را (مکان و زمان) بی وقفه با دیدگاهها و یافتهای خویش به اقتضای زمان و مکان در می نوردد و پیش می رود تا به انتهای بی انتهای هستی به همه حقیقت های کشف نشده دست بیابد. برای اینکه انسان ذاتاً و فطرتاً آرمانی است و اصولاً بدون ایده و آرمان زندگی معنا نمی یابد./ والسلام
میررستم فاخری

۱۳/۵/۸۸

هشدار

2009-10-12T11:56:00.000-07:00

بسمه تعالی

هشدار ۲

این انتخابات از اساس غلط با تفکری برای فشار و بایکوت اینجانب از ابتدا از یکسو با هدف جلب آرای خاموش از سوی چهار کاندیدای درون حاکمیت و از سوی دیگر جلب نظر اینجانب بسوی یکی از کاندیداها بطور خاص آقای احمدی نژاد و موسوی که اندیشه و قلم خود را با رئیس جمهور منتسب هماهنگ سازم، در خارج از عرف یک انتخابات قانونی بود که با شکست در اهداف خود به کودتا انجامید که چیزی جز حک نامشروعیت حکام بر پیشانی نظام نیست.

بعد از رحلت امام راحل فرماندهی کل قوا به آقای هاشمی سپرده شده بود. ایشان با اختیاراتی که داشتند قدرت را بین خود و آفای خامنه ای که از دوستان قدیمی و مورد اعتمادشان بود تقسیم کردند. مقام رهبری به آقای خامنه ای رسید و آقای هاشمی مقام ریاست جمهوری را اختیار کردند و رویای ریاست جمهوری مادام العمر را در سر پروراندند که با تهورات اینجانب این آرزوی ایشان بهم ریخت.

هاشمی هرگز اصلاح طلب نبودند مگر زمانی که ملت را به کنترل خود در آورده باشند. مگر آقای هاشمی نبودند که گفتند عاشق رهبری هستند و نقشه ی رهبری بهتر بود. این چه معنایی دارد جز اینکه بگوییم خود ایشان دو روی یک سکه هستند که رهبری و افراطیون دو جناح اصولگرا و اصلاح طلب نما را در کنترل خود دارد و خود دوست دارد در سایه باقی بماند و در هنگام بحران خود را به عنوان مرد بحران به پشت صحنه می کشاند که دیگران را قربانی و خود را از مسولیت اتفاقات برهد. در واقع جوهره ی تحجر و فتنه خود هاشمی است و این دستان هاشمی و موسوی است که به خون ملت آغشته است.

به عنوان تنها کسی که دولت هاشمی را در سال 71 به کنترل خود گرفتم با قاطعیت تمام اعلام می کنم که در ایران اصلاح طلب و اصول گرایی به معنای واقعی و حقیقی آن وجود نداشته و ندارد.

پیدایش جناح های اصول گرا و اصلاح طلب به سال۷۰ و ۷۱ باز میگردد که در اواخر این سال ۷۱ اثر هنری خود را با تئوری راه اندازی جریان انرژی هسته ای در مدار پیشرفت صنعت کشور و گفتمان فرهنگها عنوان و هدف کمک به صلح و امنیت جهانی خلق ساختم و هاشمی و دولت ایشان را به کنترل خود در آوردم که متأسفانه حربه ای از یکسو برای خودخواهی ها و تکمیل پروژه ی تمامیت خواهی های باند حاکمیت و از سوی دیگر ظلم و ستم به خود اینجانب شد.

دیوانگی و غرور غلط هرگز نمی تواند به بقای نامشروعیت بیانجامد. مصالح ملی و پایداری بک نظام حقیقی و هنر در قلدری و پشت درهای بسته بدست نمی آید بلکه باید در اندیشه های حقیقی یک نظام پیدا کرد و حق و حقیقت را در باورهای درست، صداقت، راستگویی و حفظ امانتداری یافت.

کشور اکنون در شرایط حساس بیداری قرار گرفته و پیداست قیچی مجازی دو لبه تیغ را برای بریدن راستی و درستی دهان باز کرده است. باید حق و حقیقت را درست و عمیق دریافت و به راهکار درست و حقیقی اندیشه نمود و به اتحاد تفکر حقیقی و پیشرو با سه شعار استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی انقلاب ۵۷ در آمد و پیش رفت.
۳۰/۴/۸۸

دیوار کج

2009-10-12T10:31:00.000-07:00

بسمه تعالی

دیوارکج هرچه قدر اوج بگیرد فرو ریختنش همانقدر آسانتر خواهد بود.

امیدوارم شورای نگهبان بداند که چه تصمیمی اتخاذ کرده است.با تصمیم غلط شورای نگهبان، سکوت رهبری و چاقوی زنجان احمدی نژاد حاصلی جز تحریم انتخابات و سقوط نظام نخواهد یود. این انتخابات را برای همیشه تحریم می نمایم.

شورای نگهبان زمانی می تواند مقبولیت و مشروعیت یابد که قانون اساسی معتبر و بی نقصی را داشته باشیم و یا با برگزاری انتخابات باز و آزاد برای فراهم کردن آن اقدام کند. من این شورای نگهبان را فاقد بیطرفی و آن را مغرضانه، بی ارزش و نامشروع می دانم، این انتخابات از ارزش و معیارهای حق و حقیقت برخوردار نیست و بدون حضور من در آن به ثمر نمی نشیند.

این انتخابات، رقابت بین چهار کاندیدا نیست بلکه تفکری است که اگر برای مقابله با من و تخریب من نباشد برای مقابله با ملت و تخریب بیشتر ملت است؛ ملتی که از بحران سازی های حاکمیت، راه و صلاح و اتحاد خویش را گم کرده است.

اساس جایگاه واقعی انسانها به نیت باطنی شان باز می گردد که توجیه واقعیت ایمان حقیقی و غیرحقیقی درونی خویش هستند.هیچ آدمی به مقصد و مقام بندگی حق و حقیقت نمی رسد مگر ایمانش از حقیقت معرفت و شناخت سرچشمه گرفته باشد.

آدمی تا به این باور نرسد که حقیقت زندگی را که چیزی جز اندیشه و رشد در شناخت نیست، بجوید و بیابد به شوره زاری پا نهاده است که به دنبال سراب است.

بی یابی حقیقت عمل چو زنجیر دربندی است که آدمی را به اسارت نیاکان متحجر در آورده است و نمی تواند تفکر عملی درستی از خود نشان بدهد به تقلید، ریا و بهانه ها دست آویز می شود که چبزی جز فقر فکری و حقارت و تنگ نظری فردی و اجتماعی نیست.

اگر بایستی جامعه سقوط نکند باید به حق و حقیقت، به دین و زندگی و به اندیشه و رشد تن داد تا فرایند ایده ها و نظرهای حقیقی و عملی فراهم شود.

قدرتها اگر بخواهند خودکامگی و تنگ نظری را کنار نهند و به اسلام راستین و به حق و حقیقت تن دهند بایستی این انتخابات را در ماهیت باز و آزاد با موازین دموکراتیک برگزار کنند.

اما اینکه به من اعتماد نمی کنند اشکال از خودشان است، پس همان بهتر که در خفت و ذلت جاه طلبی و تنگ نظری خود سیر کنند و با حقارت بمیرند. پایان
31/2/88

خاتمی و اندیشهٔ بایکوت ... ، همه گناهکارند

2009-10-12T10:24:00.000-07:00

بسمه تعالی

خاتمی و اندیشهٔ بایکوت ... ، همه گناهکارند

جامعه ای که اگر افراد آن نخواهند یا نتوانند آینده را در ذهن وخود زندگی فردی و اجتماعی را یک گام جلوتر تصور سازند، نمی تواند هماهنگ با زمان، رو به رشد و توسعه تلقی شود و از ارزش و معیار درستی، بهره مندی و برخورداری بیابد. چیزی که برای تحقق امر آن در جریان رشد و توسعه، نیاز بوده و هست، هنر و اندیشهٔ مدیریت برای عبور از گردبادی تند به ظاهر جریان حاکمیت سنتی است. جریانی که استعدادها و افکار مردمی را در اولویت های ذهنی به خود مشغول ساخته است.

دنیا، دنیای اندیشه و تقابل اندیشه ها برای متقاعد اندیشه هاست، حتی اگر دو نفر جمعیت در آن باشد. جمعیتی که تحول پذیر است و به دنبال تحول جویی می باشد. می خواهد همه چیز را بداند چه در زندگی عادی به دور از هیاهو و جنجال و چه در زندگی سیاسی.

انسان ها در بی قراری مدام به دنبال آگاهی اند. می خواهند به چیز هایی که دیده نمی شود دست یابند، تا به افق های دور می اندشند و پیش می روند ولی خود را در همه حال در ابتدای راه و شناخت ها می بینند. برای اینکه جهان و هستی را وسیع تر و فراتر از تصور می یابند. اما می خواهند همه تصورات را دریابند و پیدا کنند. این از هوشمندی دنیا و هستی است و هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند مستثنی از قاعده و طبیعت کائنات هستی باشد.

دنیایی که اگر ماهیت اندیشه و هوشمندی آن نبود، در اصل نمی توانست واقعیت و پیدای وجود یافته باشد برای اینکه هستی از متن طبیعت شعور و خداوندی آفریده شده است و نمی تواند حتی یک لحظه رشد نکرده باشد و در یک حالت باقی بماند. این ماهیتی است که هستی به خود گرفته و با هیچ قدرتی نمی توان مانع اندیشه و رشد اقسام آن شد.

در ساختار اجتماعات بشری می توان بیان داشت که قوانین طبیعت هستی، عین دین است و دین عین سیاست و سیاست دربر سازندهٔ عین مصالح روشن طبیعت بشری و قوانین مدون اجتماعی است که انبیا برای بیداری فطرت بشری آن از بطن جوامع خفته مبعوث شدند، نه صرفاً به اینکه انسان ها را تنها به سوی خدای یگانه دعوت کنند و کور کورانه به عبادت و بندگی خدا مشغول سازند، بلکه، انسان ها را اندیشه داده و سیر تحول بشر را رو به انسانیت و ترقی خواهی طراحی کرده باشند و انسان ها، هوشمند با اندیشهٔ انسانیت و دانش درونی خویش به اطاعت و بندگی تن داده و در خدمت خود، خدا و بشریت در آمده باشند و با اجماع اندیشه ها، مدیریت هایی مبتنی بر نظام خردمندی، برابری و تحول جویی را طراحی کرده و دین را آینهٔ خود یابی خود، نظاره ساخته باشند.

دوران ما، مدیریت های صحیح، رشد و توسعه، زمانی تحقق می یابد که حاکمیت و قدرت آرمیده در سایه، کنار زده شود و این مستلزم بیداری و آگاهی ملت در حمایت از تفکری مستعد و تحول بخش که مسمومیت سیاسی جامعه را درمان دهد، تفکر مبتنی بر ایده ئولوژی علم و منطق مدار را حاکم بر اندیشه و جوامع سازد؛ چیزی که بتواند عقلانیت جوامع بشری را قانع و افکار را تسخیر و بر اندیشه های حکومتی مشروعیت بخشد.

در عصر نبوغ، جامعه ای ارزشمند است که سیستم حکومتی آن دموکرانبک باشد، خصوصاً دموکراتیک اسلامی که در آن ردی از سیاست مشمئز کننده و تبعیض آمیز دیده نمی شود. برای اینکه شرایط آن فراهم شده باشد باید ناخالصی های فکری حاکمیت پنهان را زدود و جامعه را از قید و بند آنان پاک ساخت تا بتوان آینده را نیک دید و بهتر ساخت. و به اتحاد انسانی و ایده های سازندگی دست یافت.

اینکه عده ای خود را قیم ملت می پندارند، ملت و قدرت حکومتی خود را کوچک و ناتوان می سازند و به تاریخ و عصر قجر سفر می نمایند. سفری که به اضمحلال حکومت خودشان می انجامد. رمز پایداری حکومتها در آگاهی از قوانین طبیعت هستی و از معارف دین و انسانیت، نهفته است که از قابلیت های مردمی شکل می گیرند.

آن آقایی که رویای ریاست جمهوری مادام العمر را با تحورات سال 75 اینجانب از دست داده و اکنون در مسند ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام و ریاست مجلس خبرگان رهبری تکیه زده و چون خان مغول لم داده و خود را مغز متفکر از بزرگان نظام جا زده و قدرت موازی در سایه را ساخته است با چرب و نرم زبانی منافقانهٔ خود اصلاح طلبان را کنترل می کند و از آنان سودای عصر حجر را ظهور می سازد و فضای سیاسی جامعه را چنان مسموم و نفرت انگیز می سازد به گونه ایکه همان حاکمیت قجر را دنبال می کند طوری که سر کلاف پیدا نباشد.

با این ماهیت ها، حاکمیت پنهان و تمامبت خواه با قوا و توطئه ها، مصمم به ایست زمان و بازگشت به عصر قجر است و از اینکه از غوغاسالاری و از سیاست خودسری و شعبان بی مخی نتیجه هایی را گرفته است خرسند است بیش از پیش مصمم تر به ابهام سازی و تک تازی است. می خواهد همه خربزه ها را زیر بغل داشته باشد تا کسی حق پدرسالاری و سهم خواهی و قهرمان بازی به سرش نزند. این درست همان چیزی و تفکری است که از سوی حاکمیت پنهان به مسمومیت جوّ سیاسی جامعه می انجامد.

تمامیت خواهی گناه است و گناهکارند. مانند این می باشند که از عقوبت دنیوی بترسند ولی از عقوبت اخروی که آن را دور ببینند هراسی نداشته باشند و یا به خدا و آخرت ایمان نداشته باشند. روی این اصل خود را در سایه قرار می دهند. چنین جریانی ملت را ضعیف و خسته می سازد و زمینهٔ مداخلهٔ دشمنان را فراهم می کند.

چه اگر اینطور نبود پایگاه مردمی خود را از دست نمی دادند و برای جلب نظر مردم به شرکت در انتخابات از توطئهٔ حضور خاتمی و امثال ایشان درون حاکمیتی، در جریان تفکر تمامیت خواهی استفاده نمی کردند و جوّ باز و آزاد دموکراتیک و برابری را فراهم می کردند و اعتبار بین المللی نظام و فرهنگ اجتماعی جامعه را بالا می بردند.

به عقیدهٔ حاکمیت، ملت چه کار به سیاست دارد. ملت اگر همت و کارایی دارد زندگی خودش را بچرخاند و هی مثل سوداگران متضرر نق نزند و بجای نق زدن ها کشور خود را دوست بدارند و در انتخابات و در رأی گیری مشارکت فعال داشته باشند و بهشت برین را مفت به چنگ آورند و در حوزهٔ تحجر کور دین نمایی خان مغول وارد نیستند مداخله نکنند.

آری حاکمیت پنهان این را می خواهد. ملتی بی اراده و ضعیف که حق اعتراض و مداخله نداشته باشد. بخصوص وقتیکه خود را قوی تر می بیند خود را دیگر نیازمند مردم و ملت نمی داند.

آقای خاتمی، وجودش از جمله توطئه هایی از سوی آقای هاشمی رفسنجانی است که در ابتدای جمهوریت هشت سال خود توانست با ایدهٔ گفتگوی تمدن های برگرفته از اثر هنری اینجانب خود را روشنفکر به جامعه جا بزند و با غوغاسالاری های خود بایکوت ابنجانب را فراهم سازد. گو اینکه فاخری نه چیزی می گوید و نه چیزی می نویسد و نه تصوری شود که فاخری وجود دارد. اما دوست دارند و می خواهند حتی با زور هم که شده، بنویسد و برای خودشان خط و مشی سیاسی ایجاد کنند. برایشان مهم نیست که فاخری در چه گردباد تندی گرفتار سازند بلکه آنچه مهم است این است که فاخری را دست بیاندازند که خان مغول سلامت باشد و زمینهٔ ریاست جمهوری مادام العمر ایشان فراهم گردد، دنیا که به آخر نمی رسد؛ دنیا دنیای زور است چه می شود کرد باید ساخت و کور کورانه خندان پیش رفت...

اما اگر خاتمی را روشن بینی بود باید می دانست که یک اندیشه هرچند در همهٔ زمان ها پایدار نمی باشد ولی از اندیشهٔ پیش، علمی تر و محکم تر است یقیناً قدرت دفاع و گسترش اندیشهٔ خود را می داشت و به شکست سیاسی آن تن نمی داد.

ایشان حتی مفهوم گفتگوی تمدن ها را ندانست که آن، چیزی جز خفت نبوده و نیست. چیزی که ارزش ماهوی دارد، تقابل اندیشه های راهبردی در قابلیت های علمی و ارزش اجتماعی آن است در حالیکه تمدن هرجامعه، فرهنگ زیست ساختار اندیشه های آن جامعهٔ بشری است و رونمایی آن برای گفتگو و عوام فریبی یا هر چیز دیگر ارزش علمی و کاربرد معنوی ندارد مگر برای گدایی که وجههٔ ظاهری عوام فریبانهٔ خود را حفظ کرده باشد.

آقای خاتمی با این ایدهٔ پیشین، علی رغم میل خود یکبار دیگر ناچار دید مانند کسی که به گدایی افتاده باشد، بیاید و بلند آواز شود اما می داند که نمی تواند؛ به هزار و یک دلیل چرخهٔ تکرار را مساعد احوال خود و صلاح حاکمیت نمی بیند ولی براساس تفکر بازی برای اینکه دین خود را به دوستان خود ادا کرده باشد حضور یافته است. روی این اصل زمینهٔ متقاعد آمدن آقای موسوی را با اندیشهٔ بازگشت به گذشته و ... فراهم ساخت. اندیشه ای که تئوری محرک و متغیر، در استاندارد سازی مدیریت های اجتماعی بر رشد و توسعه، آن را رد می کند. اندیشه ای که با دین و قانون طبیعت هستی مغایرت دارد؛ برای اینکه زمان یک مسیر رو به جلو دارد و عقب گرد در آن نمی تواند مورد پذیرش مردم واقع شود.

بنابر این وضعیت آقای خاتمی از دو حالت خارج نیست. یا در صحنهٔ انتخابات باقی خواهد ماند که بعید است و یا کنار خواهد رفت اما نه به نفع آقای کروبی که صراحت عقیده و لهجهٔ راسخ ایشان قابل تحمل حاکمیت خود محور را نیست. بلکه بدون جهت روشن، شرایط مسالمت آمیزتری را برای به اصطلاح وحدت ملی با تعریف خودشان، شمع بیداری ملت را خاموش ساخته باشند در طول انتخابات، جمهوری میرحسین موسوی را فراهم کند.

در حالت اول آنجناب محترم ساده می اندیشند. برای اینکه ایدهٔ توسعه در مراکز علمی جا باز کرده و عامهٔ مردم دین را با توسعه و آزادی، در عدالت محوری و حقیقت بینی آن می خواهند... ولی آقای خاتمی به کلیت و جامعیت نپرداختند و از اعتقادات خود هیچ وقت جدی دفاع نکردند و فقط به سخنرانی ها اکتفا نمودند که موقعیت اجتماعی خود را به عنوان مدافع اصول از دست نداده باشد.در حالیکه همه بالاخص نیروهای انقلابی برای فراهمی شرایط آنها، تشنه تر و فداکارتر بوده و هستند و آنها را در جهت آرمان های اصیل انقلاب که از ابتدای آن به فراموشی سپرده شده است می بینند.

بنابر این آن خواصی که از یک کانون حاکمیت و قدرت پنهان در جامعیت باند، خاتمی و احمدی نژاد را قد علم کرده و می کنند و بیشتر به دنبال شخصیت قوی تر از احمدی نژاد هستند و از رهبری برای خود مایه می گذارند، یا بازیچه اند و اشراف به موضوعات و جریانات ندارند و یا مغرضند که آگاهانه به تفکرات غلط، قدرت طلبی و خود محوریها و تکتازی های خودشان اصرار می ورزند و جو نامطلوب را دامن می زنند که به نفع هیچ کس نیست و ملت و پایه های فکری آن و حکومت، بیش از پیش صدمه و زیان می بیند.

این آقایان بدانند و هوشیار باشند که زمان انتخابات نزدیک است و جبران اشتباهات سخت و نیازمند شجاعت بسیار بالایی است تا بتوان به یک جوّ ایده آل و شایستهٔ فداکاری رسید.

آنچه جامعهٔ ما نیازمند است تا به همهٔ مشکلات اقتصادی، اجتماعی،علمی،فرهنگی و سیاسی خاتمه داده شود، داشتن دیدگاهی روشن به جهان هستی و مدیریت مبتنی بر دین و قواعد طبیعت هستی و نوعدوستی های صحیح و عمیق تر است. این فرهنگی است که راه که هموار شد، زمان خود همهٔ پدیده های مدیریتی و عوامل رفع مشکلات و پیشرفت را احیا و فراهم خواهد ساخت. و السلام

25/12/87

رویکرد خام (مصاحبه)

2009-10-12T10:19:00.000-07:00

جناب آقای فاخری با سلام و امیدوارم که حال شما خوب باشه

کانون صنفی معلمان بیانیه ای مبنی بر اعتصاب سراسری معلمان در روزهای اول اسفند ماه خبر داده است در این رابطه شما خودتون این اعتصاب را چطور ارزیابی می کنید؟

من هم متقابلا ًسلام عرض می کنم

ابتدا لازم به یاد آوری است که خود وزارت آمورش و پرورش برقراری نظام هماهنگ حقوق را که دولت از آن به عنوان لابحه خدمات کشوری یاد می کند اعلام کرده است ولی با توجه به اینکه دولت از یکسو در قول و قرار های خود سابقهٔ درستی ازخود نشان نداده است و از سوی دیگر محتوای برقراری آن،آنچنان که از بر داشت های کانون به نظر می آید رضایت آنان را بطور نسبی جلب نساخته است کانون نیز اعلام اعتصاب سراسری کرده است.

بیانیه ای که کانون صنفی معلمان صادر کرده است اگر چه توانسته باشند مسیر را درست هدایت کرده باشند می شود البته تا حدودی مناسب به نتیجه خواست ها رسید. اما از جهاتی تصمیم کانون قابل تأمل و هم بر شکل آن ایراد وارد است. برای اینکه این اولین بار است که خود وزارت پیش از آنکه فشار خاصی از سوی کانون بر آن وارد شده باشد برقراری لایحه را از ابتدای 88 اگر چه محاسبات پیش از آن را نیاورده است اعلام کرده است.این خود اگر بی واسطه بوده باشد می تواند دید مثبتی بر ذهنیات دولت باشد.ذهنیاتی که ممکن است خود بخواهند آن ذهنیات روند تکامل داشته باشند و نقاط اختلاف و شبهه انگیز را بتدریج رفع سازند.

ولی متأسفانه از آنجا که سیاست های کلی دولتمردان بر اساس خودمحوری و تک محوری و تاحدودی نیز کینه توزانه در جریان تفکری بوده است تصویر درست تر و روشنی از آنان برجامعه ارائه نشده است.این همان چیزی است که روند اصلاحات و رفع شبهات و موارد اختلاف انگیز را کند می سازد و نگرانی هایی را ایجاد می کند که لازمهٔ آن به کنار نهادن اختلاف ها و رسیدن به اصول گرایی حقیقی مبتنی بر استانداردهای بین المللی و نهاد بشری است که در کل،اصل و منطق گرایی و استنادهای هوشی را بیان می کنند.

اعتصاب تعریف روشن و سازنده ای دارد که هر اعتصابی بر اساس آن تعریف شکل می گیرد و صورت اعتراض نه بیش از آن را پیدا می کند.تعریفی که کانون معلمان از اعتصاب ارائه کرده است تعریفی است تا آنجا که اطلاعات من قد می دهد در هیچ جای دنیا به آن شکل نه داشته اند و نه در اعتراضات خود عملا بکار بسته اند بلکه اعتراضات صنفی در هر کجای دنیا که شکل گرفته است بطور مستقل و بدون حمایت دیگر اقشار صنفی و بدون حساسیت زا با پایداری و قانون مداری عینی به اعتراضات صنفی خود تا رسیدن به خواسته های البته برحق خود و ضرورت عملی آن، پافشاری کرده اند.

کانون اگر اشتباه نکنم اعلام کرده است که از روز سوم اعتصاب به مدرسه نخواهند رفت یعنی اینکه در واقع در خانه خواهند نشست و اسمش را اعتصاب خواهند گذاشت.این شکل تعریف اعتصاب بک چیزی شبیه قهر کودکانه است و یا اینکه با ضعف ایمانی که به خود و خواسته های خود دارند دیگران را که اولیای دانش آموزان باشند برای اعتراضات همگانی وارد عمل می کنند و روند ناخوشایندی را پیش روی دولت در عکس العمل آن بر علیه خود و امنیت جامعه قرار می دهند.شاید وزیر آموزش و پرورش از این نگاهی بوده است که گفت: باید ببینیم جولان این جریان کانون به کجا می کشد.

این دور از تفکر جمعیت فرهنگی است که آموزش علم،ادب،قانون مداری و رشد فکری را در یک جامعه بر عهده دارد کانون این جمعیت نتواند خواسته های خود را از مسیر علم و عقلمندی و بر اساس ذهنیات قانون مداری دنبال کند.روی این اصل می شود گفت که اعلام این اعتصاب آنهم در آستانه انتخابات از ابتدا محکوم به شکست است و هیچ نتیجه ای بیش از آن چیزی که خود وزارت خانه اعلام کرده است نخواهد بود.پیشتر فرصت بهتری را از دست دادند به دولت التیماتوم دادند و شمارش معکوس اعلام کردند ولی وقتی زمان التیماتوم پایان یافت هیچ رغبت و حرکتی رخ نداد و دلسردی حاکم شد. اکنون هم که در آستانهٔ انتخابات اعلام اعتصاب کرده اند احتمالاً بازیچهٔ یک عده شده اند تا با ایجاد بحران کمکی به سود جناح خاصی کرده باشند.

روشن است کسانی که در تصمیم گیری های کانون قرار گرفته اند تجربیات خوبی را از سیاست و مدیریت برخوردار نیستند و نمی توانند خط و مشی درستی ارائه دهند و اشراف و رهبریت درستی بر جریان داشته باشند.اعلام اعتصاب و روند پیشرفت آن مستلزم گفتمان و مصلحت اندیشی هایی است که از سوی نمایندگان کانون ها انجام می گیرد که تا کنون اظهاراتی در مورد آن صورت نگرفته است.

سال 85 تجمعات وسیعی از سوی فرهنگیان صورت گرفت و عدهٔ بسیاری دستگیر و تبعید شدند ولی متأسفانه همان تجمع کنندگان که از سوی باقی ماندهٔ اعضای خام کانون هدایت می شدند بعد از دستگیری ها آنان را فراموش کردند و رفتند در خانه های خود نشستند و روند خواسته ها را با شکست مواجه ساختند. در حالی که اگر به خواسته های خود باور داشتند و بر آن ها ایمان به عمل حق داشتند به اعتراضات خود ادامه می دادند می دیدند که دستگیر و تبعید شده ها هم آزاد می شدند و بی عدالتی را در دولت رشد نمی دادند.

غرض از این گفته ها این نیست که مشوق جریانی بوده باشم بلکه این است که کسانی باید در تصمیم گیری های کانون معلمان قرار گیرند که اولا افرادی مؤمن و متعهد و معتمد بین معلمان و دولت باشند و آشنا به حقوق و اقتصادکه بتوانند نقاط قوت و ضعف جریانات مربوط به وزارت را روشن سازند و تعریفی را در بهبود جریانات از خود ارائه دهند.چنین کسان می توانند در تصمیم گیری های خود بر همگان حجت و نتیجه بخش باشند و همه احاد فرهنگیان را در دید توجه خود قرار دهند.

البته این هم گفته شود اعتراض معلمان بخاطرکمی حقوق نیست بلکه بخاطر تبعیض در پرداخت ها و ضوابط و قوانین است؛ بخاطر نابرابری هایی است که از سوی دستگاه ها اعمال می شود،هر کدام می تواند تأثیرات منفی در افکار جامعه بگذارد.

بالاخره هر جامعه ای مشکلات خاص خود را دارد.جامعهٔ ما هم مستثنی از داشتن مشکلات نیست خصوصا درجامعه ای که دین ماهیت هدایتی خود را دارد تندروی هایی پیدا می شود ولی اصل و مهم این است که بر حساسیت ها و مشکلات باید از مسیر درست آن ها فائق آمد و دغدغه ها را برطرف ساخت و در هدایت ها و مدیریت ها از فرایند هوشی بالاتر بهره برد.

با تشکر از شما

آژانس ایران خبز

30/11/87

انتخابات و فرصت ها

2009-10-12T10:07:00.000-07:00

بسمه تعالی

سیاست پدیدۀ تازه ای نیست که بشود از آن ارزان یاد کرد؛ رفتار اراد‌‌ی است برای دست یافت به اهداف پیشرو پدید می آید؛ فرایند هوشی و جریان فعّالی است در روند مدیریت های داحلی و عرصه های بین المللی که تحوَل ایجاد کند و فرایند رو به رشد را پویاتر و حرفه ای تر بسازد.

سیاست در اندیشه و مرام عده ای سهو و ساده تلقی است که به اغراق می پردازند تا روزگاری سهو بی خیالی را بگذزانند و بی حس تباه شوند.

چرا جامعه بعد از سی سال انقلاب به از هم پاشیدگی فکری و اجتماعی رسیده است و همه از هم دوری می جویند!؟ چه شده است که دولتمردان،چنین بی پروا به ملت خشم گرفته اند؟ چرا حکومتی که از اراده و همّت مردم شکل گرفته است به تمامیت خواهی و به استبداد رسیده است و از ملت فاصله گرفته و تضاد افکار و عقیده در اصول به وجود آورده است؟ آیا از بی بهره گی از خرد جمعی نیست؟

اندیشه ای که مبتنی بر عقل،منطق و بیداری نباشد غرض ورزی باشد نمی تواند سازنده و پاسگویی افکار دور اندیش و عدل و داد باشد،چنین اندیشه هایی به پیدایی نارضایتی و تضادهای نظری و فکری می انجامد، پایه های اجتماعی را سست و ارکان حکومت را زیر سؤال می برد و به چالش های نامتعارف می کشاند.

جامعه ای که امنیت یافت برای اینکه دوباره آن را از دست نداده باشد باید تمنای رفراندوم فکری ملت را خواند و ارج نهاد و به جوهرۀ قانون دموکراتیک اسلامی تن داد که چیزی جز هوشمندی فرهنگ زندگی و اجتماعی پیشرو نیست تا به رشد و بالندگی فردی و اجتماعی، با شعور حقیقی آن رسید.

برای رسیدن به چنین هوشمندی با وجود خبرنگاران آزاد اندیش و روزنامه نگاران حرفه ای امکان پذیر است.آنان کسانی هستند دیندار،آگاه و مو شکاف در عین حال مصلحت اندیش که خطا و فساد و خودسری را در دستگاه های دولتی و جامعه به حدالعقل ممکن می رسانند و نظام مدیریت جامعه را پویا قدرتمند و پایدار می سازند و در اندیشۀ مستدلی در کرسی بین المللی می نشانند و مؤثر می گردانند،با فراست ویژۀ خود زمینۀ رشد و تکامل و تشکیل احزاب قدرتمند و حقیقی را فراهم می سازند.جامعه ای که عاری از مطبوعات و احزاب حقیقی باشد اعتبار وجودی خود را از دست می دهد و پرت می ماند.

پیروزی قاطع اوباما در انتخابات،اتفاق شگفت انگیزی در تاریخ انتخابات آمریکا و جهان است.اتفاقی که می رود در جهان تأثیرگذار باشد و برخورد اندیشه ها را رقم زند. موفقیت در این عرصۀ کار زار با اندیشه ای خواهد بود که از علم و منطق مستدل و کامل و از کلام و لحن و بیان طبیعی و روشنی برخوردار باشد.

اکنون توپ با شوت خیلی حساب شده و دقیق و در عین حال ظاهراً زیبا از کشور آمریکا زده شده است که به دروازۀ کشورهای نشانه گرفته شده گل شود. اگر چه دروازه بان با تیزهوشی و هّم تمام،خوب و چشم گیر عمل نکند در مقابل دید جهانیان شکست فنی سختی در عرصۀ بازی سیاست حرفه ای بین المللی و جهانی بر کشور بازنده، تحمیل و پذیرفته خواهد شد.

مدام تأکیدم بود که در سیاست قمار نشود. چرا که قمار و سیاست آن بخاطر نکبت حرص و طمع سازیش همیشه و در همه حال هر شکل برد از شانس آن باخت است و در آن برد،هیچ معنا و مفهومی ندارد.
شتاب القائی حرص قمار قوی تر از فکر کسی است که باخت آن را تجربه کرده باشد و بتواند ازحرص باخت و از جاذبۀ شانس آن،خود را دور بسازد و فهم بیابد که برد،وعدۀ پوچ و شعار تمام عیار آن است.

قمار،شراب سرخ تندی بر تشنه لب مستی

خمار است، هر دم پوینده ی سراب هستی

این است که زندگی کسی که روی ایمان راسخ آن قمار کرده باشد با سختی و مشکل بسیار همراه است؛ برای اینکه ایمان و خرد،انسان را به دانش زندگی و هستی کنجکاو و جستجو گر و طاقت فرسا ساخته است. طبعاً همت والایی فراهم است که هر سختی و مشکلی تحمل شود بدون اینکه کوچکترین شکستی متحمل شود.

اکنون وقت آن است که باید حساب کرد،دقیق و بی خطا به راه افتاد تا به ایمان و عمل در استواری عقل و خرد رسید و زدود هر آنچه که ناحق و باطل است و این فقط در انتخابات باز و برابری ها میسر است که باید آن را ارج شمرد و بکار بست و از دست نداد. اما متأسفانه فقط به تمرکز قدرت در تحقق استبداد مطلق به مطامع خودشان اندیشه کردند.

اگر چه موقعیت باز و دموکراتیک واقعیت یافته باشد از حیث سواد و کمترین مدرک تحصیلی،من اولین کس خواهم بود که در تاریخ انتخابات جمهوری ایران و جهان کاندیدا خواهم بود و شاید آخرین باشم،تا ببینیم باز یافت دین و فلسفه،دین و سیاست،دین و ملیّایی،سیاست و هنر،سیاست و زندگی،جامعه و حقوق،جامعه و شکوفایی،جامعه و پیشرفت چیست و چگونه است که بخواهیم حقیقت وجود را درک نمود و کشور را رونق زرین داد.
آزادی که دین و علم در کنار هم از بر زرین خود به انسان می دهد به زبان روز سیاست،دموکراتیک است که همه حقوق همه احاد مردم جامعه و بشریت را به عین بیان می کند و آن پایۀ اجرا ست برای جامعۀ بهتر،پویاتر و با ثبات تر،چه عین آن در قانون قید شده باشد و چه قید نشده باشد.

26/11/87

معلمان و انتخابات (مصاحبه)

2009-10-12T09:50:00.000-07:00

سلام آقاي فاخري و ممنون از لطف شما

مطرح كردن اين سؤالات بيشتر از بابت پرداختن به اين موضوع درخود اروميه با ذكر نمونه هاي مشخصي بود كه بيشتر جنبۀ خبري داشته باشد . البته گفته بوديد كه در حال حاضر درگير كارهاي مختلفي هستيد و ... اما يك سؤال براي خودم پيش اومد كه جنبه خبري و گزارش و مصاحبه ندارد، شايد بيشتر از بابت آشنايي خودم...

شما شركت معلمان در اين انتخابات را چطور ارزيابي ميكنيد؟ به اين لحاظ كه آيا معلمان فكر ميكنند شركت درانتخابات,مي تواند راهي براي حل مشكلات آنان و يا بخشي از آن باشد؟ عده اي معتقد هستند كه نمايندگان انتخاب شده, بعد از رسيدن به كرسي نمايندگي, تمام وعده و وعيد هاي خود را فراموش ميكنند.

سؤال بسیار خوبی فرمودید و اگر خواستید می توانید پاسخ را انتشار دهید. سؤال شما از دو بخش تشکیل شده است بخش اول مربوط است به ارزیابی معلمان از شرکت خود در انتخاب دورۀ دهم ریاست جمهوری که چه قدر می توانند امیدوار باشند به خواسته های خود برسند؟

اول باید دید چه علت هایی باعث شد که مشکلات معلمان حل نیابد، مطلبی که جدی و عمقی به آن پرداخته نشده است.برای اینکه به نتیجۀ بهتر و مفیدتر برسیم باید نگاهی به تاریخ انقلاب سی سالۀ خود بیاندازیم و دوره های متمایز آن را مشخص و رابطه های بین را روشن سازیم و ریشه یابی کنیم که این نابسامانی و بی عدالتی ها موجود ناشی ازچیست؟

انقلاب اسلامی ایران از منظر مدیریت سیاسی به دو دوره تقسیم می شود. دوره ی اول از 22 بهمن شروع می شود و با اقتضای بحران های جنگ و پس از جنگ تا اوایل سال 76 یعنی تا انتخابات دورۀ هفتم ریاست جمهوری ادامه پیدا می کند. این دوره دوره ای است که شور و هیجان انقلابی یک نواخت حاکم بود هر چند که در نوع خود در جهان بی نظیر بود ولی بطور خاص هیچ نوع تحول پیشرو که قابل مطرح باشد در آن دیده نمی شد.در یک جریان یکنواخت طبعاً جریان نوین فکری از متن جامعه پیدا می شود که مسیر دیگری را پیش روی جامعه منفعل می گذارد،فکر نوینی که مسیر متفاوت از گذشته ارائه می دهد و تأثیرگذار در اذهان جامعه دارد و فصل نوینی را برای انقلاب باز می کند که می تواند شرایط بحران سیاسی و فکری را فراهم سازد.بدین سان که دورۀ یکنواختی پایان می بابد دورۀ دوم انقلاب با انتخابات دورۀ هفتم ریاست جمهوری آغاز می شود و تا حال ادامه دارد. دوره ای که با سیاست بازی ها و بی عدالتی های تندی همراه است که درجمهوری آقای احمدی نژاد شکل آشکارتر و بی رحم تر به خود گرفت و هیچ پایانی بر آنها متصور نیست.برای اینکه قدرت ها با ویران کردن پل های پشت سرخود دست به جریان خلاف جریان آب زدند که با هیچ نوع عقل و منطق برخوردار نبود.

دورۀ دوم که آقای خاتمی ظاهراً باب آن را گشود و چون با ابهام وتقلید فکر شروع شد درواقع نمی توانست به موفقیت های عینی دست بیابد. آقای خاتمی ممکن است صدها کتاب علمی و فقهی بخواند و همه ی آن ها را حفظ کند ولی تا زمانیکه مطالب و مفاهیم آن ها را با فطرت و ذات خویش مقایسه و بر آنها ایمان نسازد محال است بتواند فکر و پدیده ای نو، روشن،فعال و پیشرو ارائه دهد. علت اینکه آقای خاتمی در هدف فکری خود شکست خوردند همین نکته است که باور عینی به تفکر خود نداشتند و از اظهارات خود دفاع نکرد و بدون نتیجه گیری قدرت را به خلاف جریان تحول به استبداد فکری آقای احمدی نژاد سپردند که به اصطلاح تفکر تحول را از کانون اصلی آن که من باشم معدوم یا به نفع خود مصادره سازند. این در واقع نشان از آن است که حاکمیت به جادۀ ناهموار تندی افتاده است به سرکوب مدنیّت دست می زند وموجب بی عدالتی های بیشتر می گردد.

مشکل معلمان درست همین جاست که حاکمیت تفکر تحول و هنر اندیشه را برنمی تابد و سنت سکون را بی بال و پر برای مدیریت می پذیرد و نمی خواهدبه جاده صاف هموار بیافتد به حقوق اساسی جامعه تن دهد.

این وضعیت شکننده به تمامیّت خواهی و جهل اندیشی قدرت ها باز می گردد که دراصل دین،سیاست و ملیّایی را منفصل از هم و ناکارآمد می سازد و جامعه را بی محتوا،بی هدف و مأیوس ازخود منفعل و انعطاف پذیر می نشاند.

حال در چنین شرایط معلمان چه امیدی به آینده ی خود می توانند داشته باشند جز اینکه منتظر بمانند که شراط خاصی ایجاب بکند و براساس آن شرایط نیز دولت به افزایش حقوق و برقراری نظام هماهنگ حقوق تن دهد و شرایط بهتر را برای فر هنگیان فراهم سازد.

ولی این شکل،خواست فرهنگیان نیست و این، همه خواست فرهنگیان نیست بلکه خواست معلمان تحقق سیستم حکومتی مبتنی بر دموکراتیک اسلامی پیشرو مردمی است. در چنین سیستمی همه به اقتضای اقتصاد و درآمد ملّی، بطبع دین و صنعت پیشرو ازعدالت حقوقی و اجتماعی برخوردار می یابند و با دلگرمی جوشیده از ذات و فطرت خویش علم، هنر و زندگی را آموزش می دهند و آینده ی بهتری را برای جامعه و کشور خود ترسیم می سازند.

اما بخش دوم سؤال مربوط می شود به اینکه عده ای عقیده دارندکه نمایندگان انتخاب شده بعد از رسیدن به کرسی نمایندگی وعده ها را فراموش می کنند روی همین اصل شرکت در انتخابات را از پایه رد می کنند.

نخست ببینم شرایط و موقعیتهای یک مجلس حقیفی چگونه بایدباشد تا به تفاوت های موجود بین مجلس ما با مجلس حقیقی برسیم و برای آیندۀ بهتر نتیجۀ ایده آل داشته باشیم.

مجلس حقیقی آن مجلسی است که اشغالگران کرسی های نمایندگی با درایت و هوشیاری و با آرامش خاطر بی وقفه بدنبال پدیده های نو برای تهیۀ طرح های نوین پیشرفته هستند، با نکته سنجی های ظریف،لوایح دولت و عمل کردهای اعضای دولت را مورد بررسی و نقد قرار می دهند و با علم و منطق استانداردی به استیضاح دولت و اعضای دولت می پردازند.

در مقابل آن نیز دولت با همان شرایط رفتاری مصوبات مجلس را با دقت و ظرافت به مرحلۀ اجرا در می آورد و تمام جوانب امر را برای فراهم نکردن استیضاح به کار می گیرد.

در واقع مجلس و دولت مدام پی در پی در تقابل هم قرار دارند و دراین عرصه سازندگی، تلاش و قدرت مدیریت و پیشرفت را به نمایش می گذارند و حکومت دموکراتیک مردمی اسلامی را شکل و الگو می دهند.

به اعتقاد اینجانب کاندیدایی که وعده می دهد در واقع جنبه ی ایشان تهی است و توانایی نقد و استخراج ایده و پدیدۀ فکری را ندارد و در اصل چیزی را برای ارائه وگفتن ندارد.

این نوع افراد از دو حالت خارج نیستند یا جاه طلبند درپی قدرت و خودنمایی می باشند و یا در هول هوای گرم خدمتگزاری سیر می کنند که به اصطلاح سهمی از آن داشته باشند.

این افراد وقتی وارد مجلس شدند تحت تأثیر رهبران جناح ها قرار می گیرند و بی چون و چرا و بی هدف اراده ی آن قدرتها را می پذیرند و خط و مشی آنان را دنبال میکنند و برایشان مهم نیست که هدفشان درست است یا نه بلکه هدفشان حفظ کرسی نمایندگی است و آنگونه که باید و شاید نمی دانند که چه اولویت را چگونه عملی سازند ولی به یک اتحاد منسجمی دست می یابندکه دست کم برای حفظ منافع ملی لازم است که در همه حال لازم است.

از این اظهارات می توان موقعیت و وضعیت مجلس و تنیدگی آن را مفید شناخت و بین عملکرد نماینده ها و عقیده و باورهای معلمان نسبت به آنان استنباط مبثوتی یافت.

خبرنگار آژانس ایران خبر: با تشکر و سپاس از شما به خاطر پاسخ به سؤال و وقتی که به ما دادید.

آژانس ایران خبر ۱۰/۱۱/۸۷

آموزش و پرورش،فقر،ترک تحصیل و بزهکاری

2009-10-12T09:45:00.000-07:00

آموزش و پرورش،فقر،ترک تحصیل و بزهکاری

با سلام خدمت شما جناب آقای فاخری, ممنون از کمکتون که وقت خود را برای بیان مشکلات فراروی آموزش وپرورش و معلمان دراختیار ما قرار دادی.

به عنوان اولین سؤال شما به عنوان یک معلم رسمی با چه مشکلاتی مواجه هستید؟ اصلی ترین مشکل شما چیست؟

من هم خدمتتان سلام عرض میکنم

آموزش و پرورش متأسفانه نسبت به دستگاه های دیگر ازضعف ها و کمبودهای بسیار فراوانی سخت رنج می برد و بیش از پیش درگیر مشکلات فزایند حقوقی و آموزشی می شود.

مشکلات بطور کلی در دو بخش اقتصادی و آموزشی مطرح است که هر دو بخش متأثر از جریانات فکری حاکم بر جامعه و فرهنگ فکری جامعه است. اینکه مدیریت های جامعه در اصل خود برچه اساس تفکر ایده ئولوژیک سیاسی،اجتماعی شکل گرفته است و تا چه حد با جریان روح علمی، عملی و هنری رابطه بر قرار ساخته است، آنوقت می شود کل هنجارها و ناهنجارها را دید و حد موفقیت ها و عدم موقعیت های علمی، سیاسی و اجتماعی را در ابتدای طول دوره ی زمانی مشخص با کمترین خطای پیش آمده بر آورد ساخت.

واقعیت این است که جامعه ی آموزشی و علمی ما از عدم روحیه ی تحقیق و روخیه ی خلّاق در تمام موفقیت های فلسفی رنج می برد و با انبوه معلومات پیچیده درگیر است و درکلیت مسائل پیش برنده، بدون اندیشه و آگاهی های لازم تقلید میشود. جامعه رنج می برد از اینکه فاقد تئورسین های لازم را در ماهیت های اجتماعی کشور است که بخواهند فلسفه ی سیاسی، اجتماعی پیشرو ی ارائه دهند. همه چیز تقلید است و تقلید اساساً بر ماهیّت های اصول پیشرو،کور و مخرب است و نمی شود از روحیّه ی تحوّل پذیری و تحوّل جویی برخوردار شد.

این است که به ساختارهای فکری و رفتاری بنیادی جامعه ایرادهای اساسی وارد است. مدیریت های جامعه در طول انقلاب خاصاْ در بیست سال اخیر دور از تدبّر و اندیشه محور لازم بوده است؛ بیشتر در سوی مطامع قدرت های خود محور و خواص تمام شده است. اکنون وضعیت جامعه در مراحل بیست سال ترفندهای اقتدارگرا و تمامیت خواه، سرگشته است و اصول اخلاقی و رفتاری، تک بعدی و کینه توزی یافته و ماهیت های حیات محور تخریب شده اند، هرگونه تلاش و امید به یأس بدل شده و اندیشمندان در پوشش هایی کذایی قدرتها خلع سلاح گشته اند که بی خردی ها حجاب شرم گرفته باشند. پس چه باید کرد جز اینکه باید به یک جنبش اجتماعی فلسفی و دینی دست زد که هیچ امیدی هم بر آن نیست!

اما درمورد مشکل اقتصادی،روشن است که اقتصاد در هر زمینه همیشه حرف اول را زده است،خاصاً در امور فرهنگی و آموزشی که کانون ساختارهای زیربنایی جوامع بشری را در بر خود گرفته اند و کانون های تولید اندیشه و رونق بخشیدن و تداوم پیشرفتها و راهکارها بر آینده ی بهتر یک جامعه ی الگومند را می باشند که نیازمند سرمایه گزاری و برنامه ریزی های دقیق،ثابت و پیش برنده را هستند.

از این رو منطقی نمی تواند باشد که درآمد و اقتصاد تماماً در کالبد مصرف برای مصرف تعریف باشد و در برابر آن سیستم فرهنگی و آموزشی کشور در محدودیت های سخت و حاد زندگی قرار یافته باشند.

جامعه ای پویا و پیش رونده است که درآمد و اقتصاد در جایگاه خودش بوده باشد و آموزش و پرورش در ضمیر خودش با فلسفه و خلّاقیّت های ذهنی جمعیت فرهنگی و آموزشی همراه شده باشد. در چنین جامعه ای تبعیض و خود محوری جایی ندارد و جامعه پویا و زنده است.

حرف و خواسته شما به عنوان یک فرهنگی چیست؟

در دوره ای که قدرت حرف اول و آخر را می زند و ازحق کشی و زیر پا گذاشتن قانونیکه خود پاسداری آن است هیچ ابایی ندارد چه درخواستی می تواند منطقی باشد! ؟کشوری زرخیز با فرهنگی کهن و غنی ریشه دار، از جهات بسیار به شدت رنج می برد و در لابلای تلاش ها برای رسیدن به خواسته های قانونی و ابتدایی دست ها به هیچ جا یی بند نمی یابد و قدرت تمامیت خواه بی هیچ عنوان حاضر نیست ذره ای از غرور اقتدار پرستی اش کاسته شود.

وقیح تر اینکه بیش از پیش موضع ستیزه جویی در برابر فرهنگیان جامعه اتخاذ می کنند و فرهنگیان را عملاً نه درگفتارهای خود دشمن فرضی کینه توزی های خود می دانند و در برابر خواسته های بر حق حقوقی آنان گوش های خود را کر و چشم های خود رابسته اند شمشیرها را کور می چرخانند اراده ها را قلع و قمع می کنند.

چند سال سابقه کار دارید؟ میزان حقوق شما کفاف زندگی و تهیه مسکن و ... را میدهد؟

بیش از 26 سال سابقه ی تدریس مفید دارم و میزان حقوق کفاف اجاره ی مسکن را نمی دهد چه رسد به تهیه ی مسکن و مایحتاج های مهم زندگی و معیشتی. روشن است که شرایط و وضعیت ها را مطابق غرض ورزی های خود ساخته اند.

فرهنگیان در طی این سالیان, به انواع مختلف, خواسته هایشان را بیان کرده اند آیا تا بحال دراین زمینه پاسخی داشته اند؟

گاه گاهی از سوی کانون های مرکزی صنفی بیانیه های تهدید آمیزی انجام می گیرد که به خواسته هایشان برسندکه بیشتر از سوی قدرتهای حاکم هدایت و کنترل شده بوده است و هرگز کوچکترین نتیجه ای حاصل نشده است.

انتظار معلمان از دولت چیست؟

معلمان بطور کلی قطع امید پیدا کرده دست از همه چیز شسته اند و بی هیچ امیدی انتظار می کشند. از روی ناچاری وضعیت بغرنج غیر قابل تحمّل را تحمّل می کنند و در این سختی شرایط بی حس و آبدیده شده اند، حاکمیت نیز خود را به بی خیالی زده است، اما در همه حال انتظار دارند که دولت و دولتمردان به مدرن سازی مدارس همّت بگمارند و معلمان را از دانش ها و طرح های روز قابل دسترس و مفید بهره مند بسازند. روحیه ی تحقیق و پژوهش درجامعه ی معلمان احیا شود و معلمان با اندیشه و برنامه های ذهنی مستقل و خلّاق به هنر آموزش بپردازند،با واقعیت بینی،وضع معیشتی و جایگاه علمی این اندیشه سازان را بهتر و شایسته بسازند،گسترش فرهنگ ارزشمند مدرسه سازی را در بین افکار عمومی جامعه بیش از پیش همّت والا خرج دهند که از وظایف ملی،دینی و حقوقی جامعه ی حقیقی است.جامعه ای زنده است که اندیشه و هدف نوین دارد،تحوّل فرهنگ وایده ی نوین مدرسه سازی دارد؛چنین جامعه ای زنده،پویا و پیشرو است.

اگرموافق باشیدکمی ازفضای آموزش و پرورش فاصله بگیریم,سوالی که می خواستم از شما بپرسم دررابطه با افت تحصیلی دانش آموزان است,به نظر شما علت این همه افت تحصیلی و ترک تحصیل چه می تواند باشد؟

مسائل متفاوتی در افت نحصیلی دانش آموزان می تواند دخیل باشد که بخش اصلی به نارسایی ها وبه ضعف های علمی،اقتصادی ومدیریتی موجود دردستگاه وزارتی مربوط می شود.

وزارت آموزش و پرورش به واسطهٔ ضعف های سنگین مالی خود قادر نیست محیط های آموزشی مبتنی بر استانداردهای مطرح شده با صرف هزینه های سنگین مهیّا سازد. بخشی از علت ها نیز به خود خانواده ها مربوط است.به وضعیت اقتصادی و میزان سواد ورشد فرهنگی خانواده ها مریوط می شود که تا چه مقدار از آگاهی لازم را برخوردارند ومی توانند زمینه استعداد پروری کودکان را فراهم سازند و علاقه مندی فعالیت کودکان را به تحصیل برانگیزانند که کودکان و دانش آموزان یاد بگیرند که چگونه یاد بگیرند.

بار علمی کتابهای آموزشی بسیار پایین آمده است, به طوریکه بر خلاف گذشته دیپلم ایران دربین کشورهای غربی به لحاظ علمی بسیار پایین آمده, علت موضوع چیست؟

انصاف این است که گفته شود بار علمی کتاب های آموزشی نسبت به گذشته فرق کلی کرده و نسبتاً پیشرفت چشمگیری داشته است با این تفاوت که پیشرفت محتوا و امکانات تجهیزات آموزشی کشور همپا بادانش و علوم روز سطح جهانی نبوده است.

پیشرفت های حقیقی در همه سطوح و زمینه ها به تئورسین هایی مربوط می شود که آنان تاثیر گذارند و تمام طول عمر خود را در تحقیق و خلاقیت می گذرانند.

متأسفانه پیشرفت جامعه ی ما د راین زمینه ها چیزی در حد صفر است و انتظاری بیش از این،از ساختارهای تک بعدی و خود محوری نیست همّت می خواهد که انشاء الله پیدا شود اما اینکه بخواهند همچون سال ۷۶ و آقای،خاتمی از درون حاکمیت به اقدام نمایشی دست بزنند پوچ و بی نتیجه خواهد بود برای اینکه اراده ای موفق است که مستقل و متحور و اندیشه مند بوده باشد.

فرمانده نیروی انتظامی تهران اعلام کرد عامل بزهکاری ترک تحصیل است,صاحبنظران بر این عقید اند که علت اصلی ترک تحصیل فقر است, نظر شما به عنوان یک معلم که حتما شاهد نمونه هایی از این قبیل هستید چیست ؟ به نظر شما برای پایان دادن به این بحران چه اقداماتی رامی توان کرد؟

فقر، معضل تمام جوامع بشری است خصوصاً فقر فرهنگی کم و بیش همه خانواده ها در همه جای دنیا دارند.برای اینکه فرهنگ ها تکامل دارند و بطورکلی هر چیز که تکامل دارد همه حال نسبت به زمان آینده اش نبز نقص دارد. خصوصیات خلاقی تفاوت افراد و خانواده ها نشان از فرهنگ های مختلفی است که هر کدام ساز و برگ خاصی را برای تربیت فرزندان خود و برخوردهای خود با اطرافیان می نوازند شخصیتهای متفاوتی را تربیت می کنند چه بسا کسانی از این تربیت شدگان بواسطه ی خصوصیات تربیتی،اخلاقی وفرهنگی خانواده ها حین تحصیلات و یا بعد از پایان تحصیلات خود به بزهکاری کشیده شده باشند و یا عده ای ناشی از فقر ترک تحصیل کنند که با تلاش و کوششهای خود برای خود شخصیت ممتازی را بسازند.یادم است که سال 65 در پایه دوم مقطع راهنمایی دانش آموزی داشتیم کوچکترین علاقه ای به تحصیل نداشت و درخانواده ای بسیار فقیری رشدکرده بود و پدرش کارگر گرمابه بود پدر کر و لال هم بود.

این دانش آموز مدام از مدرسه غیبت میکرد،یکی دو مورد هم اتفاق افتاده بود که مدیر مدرسه ایشان را از سینما بیرون کشیده و آورده بود درکلاس درس نشانده بود.روزی که اولیای این شخص به مدرسه آمده بودند،مادرش که حکم مترجم را داشت اصرار و پافشاری پدر بود که فرزندشان به هر طریق شده باید درس را بخواند و ادامه تحصیل بدهد.

این دانش آموز در جمع ما به مدیر مدرسه گفت که کوچکترین علاقه به درس خواندن ندارد و اگر چه به درس خواندن اصرار شود بدبخت خواهد شد. با مشورت ها و صحبت های بسیار با اولیای محترم این دانش آموز، را راضی کردیم که بهتر است که فرزندشان در حرفه ی آزاد و فنی بگمارند. چنان نیز شد در نزدیکی های همان مدرسه در پنچرگیری مشغول کارشد،از حرفه اش بسیار راضی بود،خیلی زود برای خودش زندگی مستقلی ساخته بود و روزی که من و مدیر مدرسه به محل کار ایشان رفتیم که با صاحب مغازه شریک کار شده بود؛ مدیر را بسیار دعا کرد و اظهار داشت اگر آن موقع از روی ناچاری به تحصیل ادامه می داد بطورحتم بدبخت می شد،راست هم می گفت چون این جوان اصلاً استعداد درس خواندن را نداشتند.

همه نوع فقر در بزهکاری افراد و در ترک تحصیل دانش آموزان کم و بیش نقش دارند و لی فقر فرهنگی اصلی ترین و بیشترین نقش تأثیرگذاری را در مسائل تربیتی،اخلاقی و آموزشی و بطور کلی در رشد کودکان دارد.

با توجه به اینکه خانواده ها تا چه حد به فرهنگ رشد،تربیت و استعداد پروری فرزندان خود آشنایی دارند به همان میزان نیز در تربیت افراد و فرزندان خود موفق عمل می کنند.

از این رو بر نهادها و ارگان های ذیربط و موقعیت ساز تربیتی از جمله نیروی انتظامی لازم است که درخصوص فرهنگ، تربیت با فعال سازی راهکار های تربیتی هنر تبلیغاتی چشمگیری را هدف سازی و ارائه دهند. لازم نیست که حتماً نمونه ی معضلات و تربیت های ناشایسته ای را حتماً نشان و یا نمایش دهند ولی حتماً لازم است که از هر چیز نمونه های خوب و شایسته ای را عرضه کنند.

21/10/87